ดูเหมือน 'เรา' ยังต้องการศิลปในการเอาตัวรอดในระดับสูง

เนื้อหาต่อไปนี้ดัดแปลงจากเรื่องจริง

วันหนึ่ง 8 นาฬิกา เมื่อดิฉันออกเวรผู้นิเทศเวรดึก พบผู้บริหารท่านหนึ่งที่โรงอาหาร "เราส่งภาพผู้ป่วยยืนเข้าแถวรอยื่นบัตรยาวเหยียดที่แผนกผู้ป่วยนอกให้เธอ ลงไลน์ผู้นิเทศนะ น้องๆ ยิ้มแย้มดีมาก ไม่หน้างอ นับถือๆ ฝากชมให้ด้วย" "มีอีกภาพ เข้าแถวยาวเหมือนกัน แต่เข้าแถวรอวัดความดันโลหิตนะ เราว่าไม่น่าจะเหมาะ น่าจะนั่งรอมากกว่า" "ถ้ารู้ว่าจะเจอกันคงไม่ส่งไลน์" เธอตอบกลับมาว่า "ดีแล้วละ มีหลักฐาน ง่ายเมื่อต้องนิเทศ" แล้วเราก็คุยเรื่องอื่นกันต่อ

วันถัดมา ช่วงบ่าย ผู้บริหารคนเดิม 'เตือน' ดิฉันว่า "วันหลังอยู่เฉยๆ บ้างก็ได้" "เธอส่งภาพลงไลน์ผู้นิเทศน่ะ มีบางคนไม่พอใจนะ ที่จริงเธอบอกฉันก็ได้" ดิฉันโต้ตอบเตือนสติเธอทันทีว่า "เอ้ย.. ทำไมเปลี่ยนเร็วนักฟะ! แค่ข้ามวัน ยืนหยัดในความถูกต้องกันหน่อย" เธอตอบว่า "ไม่อยากให้เขาเกลียดเธอ" ดิฉันรีบสรุปปิดท้ายก่อนเดินหนีว่า "ถ้าเรื่องส่วนตัว แม้ไม่เจตนาทำให้ไม่พอใจ เรายินดีขอโทษ แต่ถ้าเรื่องผู้ป่วย เรายืนยันเรียกร้องสิทธิ์แทนผู้ป่วย พบอีกก็จะทำอีก" ฮา

อันที่จริงดิฉันหัวเราะไม่ออก อารมณ์คุกรุ่นในอก เซ็ง หนหวย ไม่เป็นตาอยู่ (ภาษาอีสานค่ะ) เพราะ 'เรา' กับ 'เธอ' เพิ่งจะแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันในเรื่อง 'การยืนหยัดในความถูกต้อง' ในเชิงหลักการ ดูเหมือน'เรา' และ 'เธอ' จะเข้าใจตรงกัน แต่ในทางปฏิบัติ ดูเหมือน 'เรา' และ 'เธอ' จะอยู่คนละมิติ ซึ่งดูเหมือน 'เรา' ยังต้องการศิลปในการเอาตัวรอดในระดับสูง

คุณละคะ อยู่ใน version ไหนคะ 'เรา' หรือ 'เธอ'