สักวันที่ฝันเป็นจริง

" รอยยิ้ม ของคนที่เรารัก " คือ ความฝันของฉัน ณ ตอนนี้

ทุกคนต่างมีฝันที่ต่างกัน

การได้เดินตามสิ่งที่ตัวเองฝันและได้ทำมันจนสำเร็จถือเป็นเรื่องที่โชคดีมากสำหรับคนๆนั้น

สำหรับตัวฉัน เส้นทางที่ได้เดินอยู่ในตอนนี้ยอมรับว่าไม่ใช่ทางที่ฉันได้เลือกเดินเอง ฉันเลือกที่จะเดินตามเส้นทางที่มีคนกำหนดให้แน่นอนเพื่อความสุขของคนที่เรารักเราย่อมทำได้ ซึ่งในการเดินตามเส้นทางนี้ฉันต้องคอยแบกรับความฝันของคนอื่นไปด้วยมันจึงรู้สึกเป็นเรื่องที่หนักและเหนื่อยมาก แต่แน่นอนว่าในความโชคร้ายมักมีเรื่องดีๆเกิดขึ้นเสมอ เพราะในระหว่างที่ฉันเริ่มออกเดินทางไปแล้วนิดหนึ่งนั้น ฉันโชคดีมากก็ได้เจอเพื่อนร่วมทางอีกตั้ง 40 คน ซึ่งเป็นใครมาจากไหนก็ไม่รู้ บางคนก็มาโดยความตั้งใจ และบางคนก็มาโดยเหตุผลเหมือนๆกับฉัน แต่ทั้งความต่างและความเหมือนที่พวกเรามีไม่เหมือนกันนี้ มันกลับเป็นสิ่งที่ช่วยเติมเต็มคำว่า พวกเรา ให้สมบูรณ์ ที่เป็นกำลังที่สำคัญผลักดันให้ฉันเดินตามเส้นทางนี้มาเรื่อยๆจนวันนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันได้พบเจอตลอดสองข้างทางทำให้ฉันได้เรียนรู้ และได้คิดในมุมมองที่ไม่เคยเป็น จนกลายเป็นความรู้สึกผูกพันธ์รู้สึกหลงรักในเส้นทางนี้อยากไม่รู้ตัว

ตอนนี้ฉันจะมุ่งหน้าไปสู้เป้าหมายให้สำเร็จโดยไวและคว้าเอารางวัลแห่งเส้นชัยไปฝากกับคนที่เฝ้ารอฉันอยู่ที่บ้าน

และฉันจะเดินต่อไป สู่เส้นทางฝันที่ฉันต้องการ ให้เป็นจริงให้ได้สักวัน


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกครูเป็นเลิศ...พัชราภรณ์ นะภิใจ



ความเห็น (0)