"....ผู้ที่เป็นลูกอย่างเราล่ะ มีโอกาสนี้แล้ว มีโอกาสบวชทดแทนคุณ..ต้องรีบไขว่คว้า ตอบแทนบุณคุณของท่าน พ่อแม่อยากมีลูกไว้อุ้มชู แม่ลำบากหนักตอนอุ้มท้อง กินอยู่อย่างระมัดระวัง วันคลอดเจ้าชีวิตแม่แทบจะไม่รอด แต่เมื่อรู้ตัวว่ารอดแม่จะไม่คิดถึงอะไร.. สิ่งแรกที่ถามหา คือลูกฉันอยู่ไหน.."

ผมตื่นตีห้า.เดินทางถึงวัดชลประทานรังสฤษฎ์หกโมงเช้า..ภายในวัดเริ่มมีรถของญาติโยมเข้ามาในวัดเพื่อร่วมงานบุญ..วันอุปสมบทหมู่ครั้งยิ่งใหญ่อีกวันหนึ่ง..ในรอบปี ๒๕๕๘ จากทั้งหมด ๙๗ รูป.. ลูกชายได้หมายเลข ๗๙ ได้อยู่กุฎิที่ ๑๓ และได้พักค้างมาแล้ว ๑ คืน

พบหน้าลูกชาย..ในชุดนุ่งห่มขาว ที่ลานหินโค้ง ภายใต้ร่มเงาของหมู่แมกไม้ใหญ่น้อย ที่เรียงรายอยู่ในบริเวณอันกว้างใหญ่ เป็นพื้นคอนกรีตที่สวยงาม รายล้อมด้วยบรรยากาศของการจัดสวน ที่มีพร้อมทั้งม้านั่งและไม้ประดับนานาพันธุ์ รองรับญาติกา ได้มากกว่า ๓๐๐ คน

ลูกชาย ว่าที่พระใหม่ รายงานว่า ตื่นตั้งแต่ตีสี่ พระอาจารย์ให้ทุกคนช่วยกันทำความสะอาด เก็บกวาดใบไม้ จัดโต๊ะเก้าอี้ และปูเสื่อนับร้อยผืนจนเต็มพื้นที่ของลานปูน ให้ญาติที่มาร่วมงานได้นั่งอย่างสะดวกสบาย

หลังจาก..พระคุณเจ้า..ผู้นำโครงการอุปสมบทฯ ซักซ้อมกิจกรรม พิธีการจึงเริ่มได้ในเวลา ๐๘.๓๐ น. เริ่มด้วยการอาราธนาศีล รับศีลและฟังเทศน์จากท่านเจ้าอาวาส ซึ่งท่านป็นท่านเจ้าคุณฯ (พระปัญญานันทมุนี)

ก่อนถึงช่วงของการครองไตรจีวรและรับบาตร พระอาจารย์ให้ผู้ที่จะบวช..นั่งเป็นวงกลมใหญ่ มีระยะที่ห่างกัน เพื่อให้พ่อกับแม่หรือผู้ปกครองได้มานั่งอยู่ตรงหน้า ให้ว่าที่พระบวชใหม่ได้ขอขมาลาโทษ....

ในวงแขนของลูกชายที่กำลังนั่งคุกเข่าต่อหน้าพ่อกับแม่ มีผ้าไตรจีวรผืนใหญ่ พระอาจารย์กล่าวโน้มน้าว เข้าสู่บรรยากาศที่สงบเงียบ ด้วยเรื่องราวและเหตุการณ์ในอดีตที่ผู้ชายคนหนึ่ง เป็นโจรกลับใจ ชาตินี้ไม่เคยทำความดีเลย กลับใจหนีไปบวช แล้วย้อนกลับมาตอบแทนคุณมารดา แต่สายเกินไป มารดาถึงแก่ความตายไปไม่นาน ..แม้แต่บวชแล้ว พยายามทำความดีแล้ว แม่ก็ยังไม่มีโอกาสได้เห็น..ชายผ้าเหลือง

"....ผู้ที่เป็นลูกอย่างเราล่ะ มีโอกาสนี้แล้ว มีโอกาสบวชทดแทนคุณ..ต้องรีบไขว่คว้า ตอบแทนบุณคุณของท่าน พ่อแม่อยากมีลูกไว้อุ้มชู แม่ลำบากหนักตอนอุ้มท้อง กินอยู่อย่างระมัดระวัง วันคลอดเจ้าชีวิตแม่แทบจะไม่รอด แต่เมื่อรู้ตัวว่ารอดแม่จะไม่คิดถึงอะไร.. สิ่งแรกที่ถามหา คือลูกฉันอยู่ไหน.."

"...จากนั้นก็เลี้ยงดูทะนุถนอม ให้ความรักความอบอุ่น ตามใจลูก หวังให้ลูกสบาย มีความสุข ให้ลูกได้เรียนหนังสือ มีความก้าวหน้า พ่อแม่จะลำบากอย่างไรก็ได้ กว่าจะมีวันนี้ พ่อแม่ช่วยแก้ปัญหา ห่วงหาอาทรอยู่ตลอดเวลา ไม่เคยทอดทิ้ง ไม่เคยมองลูกในทางที่ผิด และเมื่อถึงวันนี้แล้ว เราเข้าใจพ่อแม่ของเราหรือยัง เคยบอกรักท่านไหม.. เคยขอโทษท่านบ้างไหมเวลาทำผิด เคยกอดท่านบ้างไหม..."

บรรยากาศเริ่มวังเวง...ในบริเวณลานหินโค้ง ที่มีญาติโยมนั่งอยู่มากมาย เงียบงันและสงบเย็น ไม่มีเสียงพูดคุย นอกจากเสียงสะอึกสะอื้นไห้ ได้ยินชัดเจน ผมน้ำตาร่วงหยดลงแก้ม แม่ของลูกที่นั่งใกล้ๆผม สะอื้นไห้ไม่หยุด ในช่วงเวลาแห่งการขอขมานี้ พระลูกชายปาดน้ำตาอยู่ตลอดเวลา โผเข้ามาจับมือ แล้วกอดแม่ และกอดผม..ไว้แน่น

ผมให้ลูกชายกอด...ช่วงก่อนครองไตรจีวร เพื่อเข้าสู่พิธีบวช..เป็นการกอดครั้งแรกของลูกชาย..ที่ผมสุดแสนประทับใจ....

ชยันต์ เพชรศรีจันทร์

๑ เมษายน ๒๕๕๘

</span></strong>