ต่อจากบันทึกที่ผ่านมา   เราไปถึงบริเวณถนนเสน่หานุสรณ์  แหล่งชอปปิ้งของนักท่องเที่ยว  สิ่งแรกที่มองเห็นก็คือ น้ำพุประดับไฟสวยงาม  จนต้องสะกิดบอกคุณพ่อบ้านว่า "ถ่ายรูป...ถ่ายรูป"
จึงได้รูปสวยๆมาให้ชมกันค่ะ.....
ถนนถูกดัดแปลงให้เป็นลำคลองด้วยการนำกระสอบทรายมาวางเรียงเป็นแนวยาวกลางถนน  แล้วปูทับด้วยผ้าพลาสติคสีฟ้าสด  ใส่น้ำไว้ตรงกลาง  มองๆดูก็คล้ายคลองเล็กๆ...
เพิ่มความรู้สึกให้เหมือนธรรมชาติ  ด้วยการจัดสวนหย่อม มีน้ำตก และสะพานข้ามคลองไว้  สวยงามทีเดียวค่ะ
พี่เม่ยเดินพาสองสาวชี้ชวนดูกระทงที่วางขายเรียงรายสองข้างทาง
"โหย!...สวยๆทั้งนั้นเลย  เราซื้อใบโน้นไหม?... ใบนี้ไหม?..."
 เด็กๆเดินดูแล้วส่ายหน้า  น้องจิ้นบอกว่า....
"ไม่อยากลอยแล้ว  ไม่ได้ลอยกระทงที่เราทำกันเอง ก็ไม่ลอยดีกว่า! "
"ทำไมแม่จ๋าไม่เอากระทงของเรามาลอยล่ะ?"
พี่เม่ยสะดุดใจ หันไปมองหน้าใสๆของลูก ที่ทำหน้าตาจริงจังแบบไม่ได้พูดเล่นนะ  จนต้องหยุดคิดทบทวนตัวเองในใจ
เจ้ากระทงน้อยที่ลอยอยู่ในกะละมังที่บ้านนั้น....เจ้าไม่ได้หลงทางหรอกนะ....
พี่เม่ยต่างหากล่ะ ที่หลงทาง....
หลงให้ความสำคัญในสิ่งที่เป็นเพียงตามองเห็น...
เผลอไผลไปให้ความสำคัญกับความงาม...
หลงลืมไปว่าสิ่งที่เห็นคือ "เปลือก"...
หลงลืมเห็นคุณค่าของสิ่งที่ตนเองครอบครอง  ที่มีทั้งน้ำใจ ธรรมชาติ และความทรงจำดีๆ บรรจุอยู่มากมาย
วันลอยกระทงในปีนี้ จึงมีคำๆหนึ่ง ที่จะอยู่ในความทรงจำของพี่เม่ย 
อย่างไม่ลืมเลือนง่ายๆอย่างแน่นอนค่ะ..."เปลือก!"