การขยายผลความสุข ความมีชีวิตชีวาของครอบครัวไทยด้วยการเขียนบันทึกใน blog

  ติดต่อ

  ผลบุญ การแบ่งปันความสุข ผลตอบแทนที่กลับมา คือ ความสุข....  

ความสุข ความรัก ความผูกพันนั้น สามารถสร้างได้ พัฒนาขึ้นได้ แบ่งปันและขยายผลได้ทั้งนั้น แม้จะมีเวลาน้อยในการพบเจอกัน มีกิจกรรมร่วมกันในวันหยุด

ไม่ว่าจะงานหนักเพียงใด นั่นไม่ใช่ข้อแก้ตัวในการแสดงความรัก

<h3>การสร้างความสุข ความรัก และความผูกพันในครอบครัวนั้น สำหรับหลายคน การรักษาสิ่งเหล่านี้ให้คงอยู่ตลอดไป สม่ำเสมอ อาจจะเป็นเรื่องยาก </h3>
เพราะในชีวิตประจำวัน มีปัญหาและอุปสรรคต่างๆที่ต้องขบคิด หาทางออก รวมทั้งความเปลี่ยนแปลงต่างๆ ความไม่เข้าใจที่เกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ

<h2>แต่นั่นก็ไม่ใช่ข้ออ้าง สำหรับการไม่มีเวลาในการแสดงความรัก</h2>
การขยายผลความสุข ความมีชีวิตชีวาให้คงอยู่ตลอดไป และในบางครั้ง ให้ผลของสิ่งเหล่านี้ สะท้อนกลับมายังตัวเรา ในยามที่เราประสบกับปัญหาและอุปสรรคต่างๆ…

เมื่อยามที่เรากำลังทุกข์ ให้สามารถกลับมาขยายผลความสุข ความมีชีวิตชีวาต่อไปอีกได้…
ทำได้ไม่ยากเลย


<h2>ด้วยการเขียนบันทึกในบล็อกเท่านั้น</h2><p>
1. เขียนบันทึก เปิดบล็อก เขียนด้วยความรู้สึกที่ดี ด้วยการถ่ายทอดเรื่องราวจากความทรงจำออกมา

2. วัดผลจากคนอ่าน ที่สัมผัสความรู้สึกนั้นได้ เกิดความรู้สึก สุขไปด้วย

3. และคนอ่านนั่นเอง ที่จะเข้ามาเขียนความคิดเห็นต่อท้ายบันทึก

4. ในขณะที่คนเขียนบันทึก กำลังอยู่ในความรู้สึกที่แตกต่างออกไป
จากสิ่งต่างๆที่ผ่านเข้ามาในชีวิตประจำวัน บางครั้งอาจจะรู้สึกท้อแท้ เหน็ดเหนื่อย  เมื่อเปิดเข้ามาดู blog ที่บันทึกไว้ เห็นร่องรอยข้อคิดเห็นที่คนอ่านเขียนตอบ คนเขียนบันทึกจะได้มุมมองใหม่ , มิตรภาพ  ความรู้สึกสุขกายสุขใจในตอนที่กำลังนั่งเขียนบันทึก หวนกลับมาทันที เกิดความรู้สึกที่ดีๆกลับมา

… ความสุขขยายผลแล้ว

5. บันทึกที่เขียนในตอนต่อๆไป คนอ่านติดตามอ่านต่อ เกิดความรู้สึกที่ดีๆต่อไป
ผลบุญ การแบ่งปันความสุข ผลตอบแทนที่กลับมา คือ ความสุข….


วันคล้ายวันเกิดของลูกสาวคนแรกของครูอ้อย   โดย สิริพร กุ่ยกระโทก </p><p>นินทาพ่อบ้านอีกครั้ง……ด้วยความเคารพ โดย สิริพร กุ่ยกระโทก </p><p>แม่จ๋า แม่จ๋า…หนูอยู่นี่ หนูอยู่ทางนี้  โดย สิริพร กุ่ยกระโทก </p>

<p>My Heart โดย Bright Lily

จาก บันทึกของครูอ้อย จนมาถึงบันทึกของพี่อร
ติดตามอ่านแล้วรู้สึกว่า…
1) อ่านเนื้อหาและข้อคิดเห็นแล้ว รู้สึกมีอารมณ์ร่วม

2) นอกจากเป็นครูที่ถ่ายทอดเนื้อหาได้ดีแล้ว ครูอ้อยยังมอบความรัก และดูแลครอบครัวได้อย่างดีเยี่ยม

3) เห็นครูอ้อยเขียนถึงลูกสาวของท่านบ่อยๆ จนทำให้นายบอนอยากเข้าไปตีสนิท!!!

4) การแบ่งปันความรู้สึกที่พบเห็นนี้ สามารถสัมผัสได้ จากครูอ้อย ขยายมาถึงพี่อร และท่านอื่นๆ

5) คาดว่านายบอนต้องส่งว่าที่แฟนสาวของตัวเองไปเรียนรู้จากครูอ้อยแล้วกระมัง สำหรับเรื่องเกี่ยวกับครอบครัว

6) นายบอนพบเห็นผู้หญิงที่แข็งกร้าว จากวิถีชีวิตและสภาพเศรษฐกิจใน กทม. ถ้าจะคืนความอ่อนโยนและความมีชีวิตชีวาให้เธอ สงสัยต้องส่งไปอยู่กับครูอ้อย 1 วันเต็มๆ

7) ครูอ้อยขยายผลความสุขบ่อยๆ ทำให้นายบอนเกิดความลำเอียง ที่ต้องเขียนบันทึกเรื่องราวของครูอ้อยอีกแล้ว




</p>

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน keep in mind by bon

หมายเลขบันทึก: 58767, เขียน: , แก้ไข, 2012-06-14 06:11:45+07:00 +07 Asia/Bangkok, สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 21, อ่าน: คลิก

คำสำคัญ (Tags) #การเรียนรู้#สังคม#ความสุข#มุมมอง#ชีวิต#family#happy

บันทึกล่าสุด 

ความเห็น (21)

  • ได้เข้ามาอ่านแล้ว ทำให้รู้สึกว่าเรากำลังนึกถึงเรื่องความสุขเหมือนกันโดยมิได้นัดหมาย
  • เข้าใจเลยครับว่าการได้อ่านเรื่องราวของพี่อ้อยแล้วความสุขมันเกิดขึ้นเอง จากกความอบอุ่นของพี่อ้อยครับ
  • ขอบคุณสำหรับเรื่องราวดีๆ ครับ

 

สวัสดียามเช้าวันใหม่ค่ะคุณบอน

  • เผยหน้าออกมาแล้ว....พร้อมกับลายอักษรที่เกิดจากแป้นพิมพ์ที่กดออกมาจากใจ จากความจริงใจ  เขียนเท่าไรก็ไม่หมด  มันหลั่งรินเหมือนฝนอันชื่นใจกระนั้นค่ะ
  • ครูอ้อยพยายามสรรสร้างความคิด  เขียนบันทึกจากประสบการณ์ชีวิต  จากใจและการทำงาน  ตลอดจนการศึกษา  สุขภาพอนามัย  เพื่อเป็นอนุทินหรือความรู้ สาระ ปกิณกะ ให้กับท่านผู้อ่าน
  • ขอบคุณ..คุณบอน ผู้ที่เติมพลัง..แห่งชีวิต เติมสีสันให้ gotoknow  และเป็นพี่เลี้ยง blogger ได้เป็นอย่างดี 
  • แนวความคิด  ปรัชญาที่คุณบอน เคยเขียนแล้วครูอ้อยอ่าน  ยังเก็บไว้และนำมาปฏิบัติ  มันไม่ได้มาทั้งหมด  แต่ครูอ้อยพยายามอยู่  และรู้ว่าคุณบอนพยายามจะขีดกรอบให้ครูอ้อยเขียนเรื่องความรู้ในการเรียนรู้  ครูอ้อยเขียนจากประสบการณ์ค่ะ  มันออกมาเอง ที่เรียกว่า..knowledge  ส่วนจะเป็นประเภทอะไรครูอ้อยไม่สนใจผู้อ่านไปแบ่งเองก็แล้วกัน  เลือกอ่านเลือกใช้เลือกหยิบตามแต่ใจของผู้อ่านปรารถนา
  • ขอบคุณท่านผู้อ่านค่ะ และขอบคุณ..คุณบอน
สวัสดีครับ คุณจันทร์เมามาย
   - อยู่ดึกจึงเลยครับ ตี 2
   - พี่คงจะเต็มอิ่มกับความสุขจากครูอ้อยจริงๆนะครับ

สวัสดีครับ ครูอ้อย
   - ไม่ยอมหลับยอมนอน
   - ตามอ่านบันทึกแล้ว สัปดาห์หน้าคงจะเขียนถึงครูอ้อยอีกรอบในแบบพิเศษและน่ากลัว... โปรดระวังนะครับ

คุณบอนคะ

  • เมื่อก่อนนี้ในอดีตใช่เลย  ครูอ้อยกลัวคุณบอนเขียนวิจารณ์ต่างๆนานา  เพราะยังไม่รู้ใจคุณบอน 
  • ตอนนี้ครูอ้อยรู้ใจคุณบอนแล้วว่าคิดอย่างไรกับครูอ้อย  เขียนมาเลย ครูอ้อยก็จะเขียนสู้ สู้ สู้
  • เราชนะอีกแล้ว....ยี้ยี้
  1. ความกลัวเป็นสิ่งที่คนเราสร้างขึ้นมาในใจเราเอง ไม่ใีใครทำให้เราเกิดความรู้สึกกลัวได้
  2. ความคิดของคนเราเปลี่ยนแปลงตลอด จิตมนุษย์นี้ไซร้ยากแท้หยั่งถึง

1.  ทำไมแปลกจัง  ตอบแปลกๆ  เรียบๆ  ตอบบันทึกมากเลยแปลกหรือคะ

2.  ต้องเปลี่ยนด้วยหรือคะ ความคิด คงเดิมไม่ได้หรือคะ

  1. วันนี้ net ที่นายบอนใช้ช้ามากๆนะครับ วันก่อนคลิกดูปุ๊บปั๊บได้อ่านหลายบันทึก แต่วันนี้ แค่เปิดไม่กี่บันทึก รอนานจนแทบหลับ
  2. เลยต้องตอบตามความเร็ว internet ที่อืดมากๆ ทำงานก็ไม่ค่อยจะได้ บันทึกของหลายท่านก็ไม่ได้อ่าน ได้แต่อดใจไว้กลับมาอ่านย้อนหลัง
  3. นายบอนเห็นความคิด อ.ปภังกรยังเปลี่ยนเลยครับ คนอื่นบ่ฮู้เด้อ

สวัสดีคุณบอน

  • มีคนกล่าวว่าเมื่อได้รางวัลแล้วเขียนน้อยลง
  • มีคนกล่าวว่าเมื่อได้รางวัลแล้วเขียนอย่างระวัง
  1. พยายามเป็นตัวของตัวเองสิครับ
  2. เพราะตอนที่เราเริ่มเขียน ไม่มีใครมาสั่งให้เขียน
  3. ทำได้หรือไม่ กับการรักษาจุดยืนของตัวเอง เหมือนกันการรักษาความเสมอต้นเสมอปลายในการมอบความรักให้กับคนในครอบครัวกุ่ยกระโทกของครูอ้อย

ขอบคุณคุณบอนนะคะ  ความดีของคุณ  ครูอ้อยไม่เคยลืม

คุณบอนคะ

  • ฝากบอกครูอ้อยด้วยว่า  เริ่มเข้าใจมากขึ้นแล้ว
  • และขอบคุณคุณบอนสำหรับบันทึกนี้
  • เวลาคุณบอนเขียนไม่ค่อยกล้าเข้าไปอ่าน (นี่คือความจริง)
  • แต่ตอนนี้กำลังทำความกล้าจะที่เข้ามาอ่านบันทึกคุณบอน ซะแล้ว
  • ตามครูอ้อยมา (จริง ๆ )

 

อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณอ๊อบ และคุณบอน

เช้านี้สดชื่นจังเลยนะคะ

สดชื่นและแจ่มใสจริง

ครูอ้อยมีความสุขและสุข

พี่อ๊อบครับ
นายบอนน่ากลัวขนาดนั้นจริงๆหรือ 555
นี่แสดงว่าครูอ้อยเค้าภูมิคุ้มกันดีมากๆเลยครับ เลิกกลัวนายบอนซะัแล้ว

พี่กำลังสร้างภูมิครับ

ครูอ้อยช่วยฉีดยาให้ (หวังว่าไม่ใช่ยาพิษ) 55

เริ่มดีมากขึ้นอีกแล้วคุณบอน

ยาน่ะไม่มีพิษหรอก  แต่พอมาถึงคุณบอน  บูดเป็นพิษทันที

เป็นเซรุ่มต่า่งหากครับ หลังจากรีดพิษแล้วเอามาทำภูมิคุ้มกันได้นะครับ จนพี่อ๊อบเลิกกลัวพิษ (บันทึก) ของนายบอนซะแล้ว

ชอบหรือเปล่าล่ะ  พวกองุ่นเปรี้ยว  มะนาวหวาน ยี้ยี้  บ่นเก่ง  ไม้ได้เรื่องสักที  หาคนช่วยทำงานก็ไม่ได้ ยี้ยี้

 

อ่านทีไรก็มีความสุขนะคุณบอน
ครูอ้อยเริ่มไม่ ยี้ยี้ แล้ว
ระยะนี้ถูกพาดพิงจากมิตรรักบ่อยมากทำให้เสียพลังจิตไปเยอะขอไปซุ่มเพิ่มพลังจิตก่อน  แว๊บ