ความเสี่ยงของการดูแลผู้ป่วย

การดูแลผู้ป่วยของสถาบันมีทั้งคำชมและคำตำหนิที่ดิฉันต้องอ่านเป็นประจำจากคำร้องเรียนที่ส่งมาให้แต่ละสัปดาห์

เมื่อ2สัปดาห์ก่อนดิฉันทราบว่ามีผู้ป่วยที่ไม่พอใจกับบริการของเจ้าหน้าที่ของเราทำให้พวกเรามีความกังวล

ดิฉันทราบเรื่องหลังจากเหตุการณ์ผ่านไป2-3วัน     ดิฉันเชิญส่วนที่เกี่ยวข้องมาทำความเข้าใจและหาจุดที่ต้องพัฒนา

หลังจากคุยกันแล้วทราบว่าระบบส่งเวรและการประเมินผู้ป่วยต้องมาปรับปรุงให้เป็นไปตามแนวทางเดียวกันและควรวางระบบส่งเวรให้มีประสิทธิภาพมากขึ้น

ดิฉันคุยกับแพทย์ที่ดูแลทั้งหมดเพื่อดูจุดที่ต้องพัฒนาให้ดียิ่งขึ้น   พร้อมกับแจ้งหัวหน้ากลุ่มงานอายุรกรรมว่าเราต้องคุยกับผู้ป่วยด้วยความเข้าใจเขาซึ่งเป็นผู้สูญเสียญาติและชี้แจงส่วนที่เป็นจริง     ถ้าแน่ใจว่าทำดีแล้วก็ชี้แจงให้ทราบ     ถ้าบกพร่องก็ขอโทษผู้ป่วยและช่วยเหลือไม่ว่าเราจะถูกหรือผิด

ก่อนวันที่ผู้ป่วยนัดจะมาพบดิฉันสวดมนต์และแผ่เมตตาและสวดพาหุงมหากาตามที่หลวงพ่อจรัญแห่งวัดอัมพวันได้สอนไว้     แต่ผู้ป่วยก็ไม่มา ( เข้าใจว่ายังคงยุ่งกับงานศพ )

หลังจากนั้นอีกสองสามวันผู้ป่วยมาหาดิฉันโดยไม่ได้แจ้งมาก่อน     แต่ดิฉันเตรียมใจไว้แล้วว่าจะรับฟังพร้อมกับทำจิตให้สงบโดยตั้งใจว่าถ้าไม่ผิดก็จะแสดงความเสียใจด้วย    ถ้าผิดก็ขอโทษ

เมื่อดิฉันพบกับผู้ป่วยดิฉันได้ทำจิตที่จะรับฟัง เห็นใจและทำใจให้เข้าใจญาติ 

ญาติผู้ป่วยมากันสองคนพี่น้อง   แสดงความเสียใจที่พี่ชายเสียและเสียใจที่เจ้าหน้าที่เราดูแลไม่ได้ดั่งที่ญาติผู้ป่วยคาดหวัง      โดยหวังว่าเจ้าหน้าที่จะรายงานแพทย์แต่เจ้าหน้าที่แจ้งว่าได้รายงานแล้วและสื่อสารญาติไม่ดี

ดิฉันขอโทษที่ทำให้ผู้ป่วยผิดหวังและญาติมาเสียชีวิตโดยที่ดิฉันไม่กล้าบอกว่าเราทำถูกหรือผิดในภาวะที่ญาติกำลังเสียใจ

ตั้งแต่เคยเห็นญาติผู้ป่วยมาดิฉันไม่เคยเห็นญาติที่พูดกับดิฉันอย่างสุภาพ  เกรงใจและเห็นใจดิฉันที่ต้องมาแก้ปัญหา      แต่ต้องการให้ทราบเหตุการณ์และต้องการระบายให้ฟังเพื่อไปบอกกับคนที่ทำให้เขาเสียใจ

ดิฉันถามถึงสิ่งที่จะให้โรงพยาบาลช่วยเหลือ   ญาตินิ่ง ร้องไห้และปฏิเสธและแจ้งว่าไม่ใช่เจตนาของการมาหาดิฉัน

เราคุยกันหลายเรื่องหลังจากเริ่มมีความไว้ใจ     ทราบว่าครอบครัวมีการช่วยเหลือกันระหว่างพี่น้องดีมากๆ     คุณแม่สอนให้ทำแก่กรรมดีทำให้อโหสิกรรมแก่ผู้เกี่ยวข้อง

ก่อนจากไปได้ให้พระไพรีพินาศที่สร้างจากวัดบวร     สัญญาว่ามีอะไรที่จะให้ช่วยก็ยินดีเพราะญาติผู้ป่วยเป็นอาจารย์สอนหนังสือและสามีเป็นตำรวจโดยที่ดิฉันไม่กล้าถามถึงยศของสามี

ดิฉันประทับใจในเหตุการณ์ครั้งนี้มาก      เขียนเพื่อให้เราเข้าใจญาติ   พัฒนาระบบการดูแลว่ารากของปัญหาคืออะไร     คนไม่พอหรือคนพอแต่มีปัญหาในการประเมิน      เห็นใจเจ้าหน้าที่เราที่มีจำกัด          เราควรหาทางสื่อสารที่ดีเมื่อมีเหตุการณ์เช่นนี้อีกค่ะ     ครั้งต่อไปเราอาจจะไม่พบคนดีที่ดิฉันลืมไม่ลง      เห็นใจผู้ป่วยจริงๆ     ขณะเดียวกันคงต้องไปดูแลเจ้าหน้าที่ให้มากขึ้นและพัฒนาcompetencyที่ขาดไปค่ะ