วันเวลานี่เร็วจริงๆนะคะ  เผลอแป๊บเดียวตอนนี้ก็ปี3เทอม2แล้ว ยังรู้สึกว่าพึ่งเปิดเทอมปี3 ใหม่ๆเมื่อวานนี่เอง  พอเปิดเทอมมาก็มีงานมากมายที่ต้องรับผิดชอบ ทำให้ไม่ได้หลับไม่ได้นอนเลยแม้กะทั่งตอนนี้ก็ตาม..(- -")

       เริ่มงานแรก..งานลอยกระทงของคณะ ( วิทยาศาสตร์ ) งานที่ได้รับก็คือจัดการแสดงบนเวทีในคืนวันงาน  และที่แน่ๆก็คือต้องซ้อมกันตั้งแต่ยังไม่เปิดเทอมเลยแม้ว่าจะเปิดเทอม ( วันที่ 30 ตุลาคม ) ก็ยังต้องซ้อมอยู่หนำซ้ำตารางเรียนก็เลิกตั้ง 6 โมงเย็น ได้กลับหอก็ค่ำเลย.....แต่ที่แลกมากับความเหนื่อย ( ทำให้หายเหนื่อยเป็นปริดทิ้งเลยค่ะ ) ก็คือการที่ได้สนุกกับเพื่อน ได้ทำกิจกรรมร่วมกัน และการแสดงก็มาถึงลูกเป็ดเองแสดง2ชุดค่ะ ( จากทั้งหมด 4 ชุด ) แล้วนี่ลูกเป็ดบอกทุกท่านหรือยังคะว่าการแสดงคืออะไร  เป็นการแสดงเทิดพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวเนื่องในวโรกาสทรงครองราชครบ 60 ปี concept ก็คือบนพื้นแผ่นดินไทยแม้ว่าจะมีผู้คนมากมายต่างชาติต่างภาษามาอยู่ร่วมกันแต่เราทุกคนก็สามารถอยู่ร่วมกันได้ พวกเราเลยคิดการแสดงเป็นการเต้น 4 ชาติค่ะ ได้แก่ ไทย จีน อินเดีย และ ลาว ที่ลูกเป็ดบอกว่าลูดเป็ดแสดง 2 ชุดก็คือชุดที่2 อินเดีย กับ ชุดที่4 ลาวค่ะทำให้พอแสดงชุดอินเดียเสร็จต้องรีบถอดชุดนอกออกเพื่อให้เหลือชุดการแสดง ลาว ไว้ ( ใส่ไว้ข้างในค่ะ )  แต่ก็ได้รับข่าวดีค่ะ ได้ที่ 2 หรือต้องบอกว่าได้รางวัลรองชนะเลิสอันดับ 1 ต้องบอกว่างานนี้สนุกจริงๆค่ะ ....

       งานที่ 2 อันนี้เรื่องเรียนแล้วค่ะ เทอมนี้มีเรียนวิชาเลือกเอก เลือก วิชาเทคโนโลยีชีวภาพเบื้องต้นค่ะ  เริ่มเรียนก็สั่งงานเลยค่ะ ( ชอบค่ะ )ถึงวันนี้ 5 งานแล้วค่ะ หนึ่งในนั้นก็คือ งานการตรวจนำเชื้อจุลินทรีย์ เราต้องเลี้ยงเชื้อและตรวจนับทุกๆ2ชั่วโมง เป็นเวลารวม 24 ชั่วโมงซึ่งก็คือ พวกเราต้องไปนอนที่ห้องทดลองเพื่อลุกขึ้นมานับเชื้อ ไม่ค่อยได้นอนกันเลยพึ่งรู้เลยค่ะว่า สว่างคาตาเป็นแบบไหน แล้วงานก็มีมาเรื่อยๆ...

       แต่ไม่เป็นไรค่ะ เรามาเรียนเพื่อเรียนรู้ที่จะทำและหาความรู้เพื่อเอามาใส่ตัวและนำความรู้ความสามารถที่ได้ไปใช้ในอนาคตไม่ใช่มาเพื่อที่หวังจะสบาย

        มีคนอีกมากมายที่รอคอยความสำเร็จในชีวิตของเราอยู่ทุกคนในครอบครัวต้องเหนื่อยยากเพื่อหาเงินส่งเราเรียน ฉะนั้นเราก็จะต้องตั้งใจเรียนให้เต็มที่ เพื่ออนาคตที่ดีและความสุขทั้งของเราและของคนทุกคนที่เรารักและรักเราจริงไหมคะ...*-*

(ไม่ได้เขียนสะนาน พอได้เขียนก็เขียนเยอะเลย  อย่าพึ่งเบื่อกันนะคะ)