ดนตรีนกฮูก ๒๕๕๘

เหน็ดเหนื่อยมาหลายเดือนก็เพื่อวันนี้วันเดียว

ทุกๆปี ที่โรงเรียนนกฮูกจะมีการแสดงคอนเสิร์ตเล็กๆของเหล่าบรรดานกฮูกน้อย อันที่จริงจะว่าไป ตอนนี้นกฮูกหลายตัวก็เริ่มเป็นสาวเป็นหนุ่มกันไปหลายตัวแล้ว และก็เป็นธรรมเนียมที่นกฮูกหนุ่มสาวเหล่านั้นจะบินมาร่วมคอนเสิร์ตที่โรงเรียนเก่าของตัวเอง

ปีนี้ก็เป็นเช่นนั้น เด็กๆต่างก็ฝึกซ้อมเพลงของตัวเอง

ในคอนเสิร์ตจะมีการแสดงโซโล่ บางครั้งมีการแสดง 4- handed หรือ 6 และกระทั่ง 8-handed performance หรือเป็นโชว์ที่เน้นความสนุกสนาน ขำขัน และให้สาระ อย่างเช่นเมื่อหลายปีก่อนที่นำเรื่องราวของ Chopin มาแสดง ผมยังจำได้อยู่จนถึงทุกวันนี้ "Chopin rangers"

เริ่มเปิดการแสดงเปียโน 6 handsโดยข้าวฟ่าง พี่มั่น และน้องจ้า ด้วยเพลง 12th street rag ซึ่งเป็นการแสดงที่ทำเอาพ่อแม่เหงื่อซึม เพราะทั้ง ๓ ท่านยังคงทะเลาะกันตั้งแต่เริ่มซ้อมเพลงมาจนถึงเช้าวันนี้ สาเหตุที่ต้องทะเลาะกันเพราะเล่นผิดบ้าง เพี้ยนบ้าง ช้าไป เร็วไป คร่อมจังหวะ ต่างคนต่างโทษกันชุลมุน แต่ครั้นเร่ิมแสดงเข้าจริงๆ มันเป็นการเล่นที่ยอดมาก ไม่ผิดไม่เพี้ยน ไม่คร่อมจังหวะ ดังนั้นเมื่อเล่นจบปุ๊บ ครูถึงกับผ่อนลมหายใจออกมายาวๆพร้อมเสียงกรี๊ดของพ่อแม่ที่รู้เบื้องหลังการแสดง

การแสดงในช่วงแรกจะมี ๑๐ เพลง ซึ่งที่ผมชอบมากที่สุดเป็นเพลงของพี่มาร์ค "Hawl's moving castle" ซึ่งเป็นเพลงที่แต่งโดย Joe Hisaishi บอกตรงๆว่าชอบมาก ฟังบ่อย เข้า youtube ทีไรก็เปิดฟัง ชอบจริงๆนะครับ

ในช่วงที่ ๒ เป็นการแสดงแบบทีมครับ เริ่มการแสดงชุดที่ ๒ นี้ด้วยการร้องเพลงโดยพี่ๆป.๖ ซึ่งแต่งเพลงใหม่มาร้องให้ทุกคนฟัง งานนี้มีซึมครับ พ่อแม่บางคนแอบปาดน้ำตา การแต่งเพลงนี้เป็นงานถนัดของชั้นนี้ครับ ปีที่แล้วพวกเขาแต่งเพลงประจำโรงเรียน แต่งเพลงเก่งและกินใจเหลือเกิน

จากนั้นก็ฟังกันต่ออีก ๓ เพลง พวกเราลุ้นกันมากโดยเฉพาะเพลงสุดท้ายที่แสดงโดยรันและปลายฝน

เรื่องมันมีอยู่ว่า เพลงนี้เป็นเพลงที่ไพเราะมาก เป็นเพลงประกอบการแสดงนิยายเรื่อง "พันหนึ่งราตรี" เป็นเพลงที่มีความยาวขนาด ๙ หน้า "Scheherazade" หรือ เซเฮราซ๊าด เป็นชื่อนางเอกของเรื่อง และเป็นชื่อเพลงนี้

แต่ด้วยความยากและความยาวของเพลง ทำเอาปลายฝนเกิดอาการเครียด ร้องไห้ไปหลายรอบ ก่อนแสดงทุกคนก็รู้สึกว่าเธอเครียด และนี่ก็จะเป็นการแสดงครั้งแรกของเธอเสียด้วย ผมแอบภาวนา ของให้เธอทั้งคู่มีสติและใช้ศักยภาพออกมาให้เต็มที่ ผมแอบส่งกำลังใจให้เจ้าปลายฝน เพราะคิดว่า การแสดงครั้งนี้ของเธออาจจะเปลี่ยนชีวิตเธอได้

ท้ายที่สุด ทั้ง ๒ คนก็ทำได้อย่างดีไม่มีที่ติเลยครับ พ่อแม่และผู้ชมกรี๊ดกันเสียงสะเทือนห้องดนตรีเลย คุณครูแสดงความขอบคุณโดยการโอบกอดปลายฝนและรันคนละหนึ่งที

การแสดงช่วงที่ ๓ ก็เป็นการโซโล่ต่ออีก ๙ เพลง คราวนี้พี่เบลสซิ่งมาไม่ได้เพราะติดภาระกิจด่วน ช่วงท้ายๆของชุดนี้ ครูเก็บเอาเด็กเทพมาเล่นเปียโนให้ฟัง เพลง "Dumka" ของพี่ขาลใช้เวลาไปนานราว ๗-๘ นาทีเห็นจะได้ น่าทึ่งมากครับ เพราะรอบนี้ไม่มีใครเปิดโน๊ตกันเลย แต่สิ่งที่สร้างความตื้นตันเป็นที่สุดในช่วงนี้เห็นจะเป็นการร้องเพลง happy birthday ให้กับพี่วิ อาจารย์วิริยะ พ่อของมั่นและมิว

วันนี้เป็นวันเกิดพี่วิครับ เมื่อเจ้ามั่นเล่นเพลงจบปุ๊บ เราก็เกิดอาการงง ว่าทำไมเด็กวิ่งวุ่นวายไปหน้าชั้น คุณครูก็มาเล่นเปียโน เด็กๆเขาเซอร์ไพร้ซ์ลุงวิกันครับ และเพลง happy birthday ก็ถูกขับร้องโดยผู้แสดงดนตรี และผู้ชมในห้องทุกคน งานนี้มีซึ้งอีกแล้ววววว

และก็มาถึงช่วงสุดท้าย ที่เป็นการแสดงโดยเด็กๆ ๖ คน เขาใช้ชื่อการแสดงว่า "Sports day medley" ซึ่งเป็นแสดงที่น่าตะลึงมาก เด็กทั้ง ๖ คน มี แสตมป์ คิน เพ้นท์ หนุน มิว และแป้ง วิ่งไปวิ่งมาสลับมือเล่นเปียโน เพลงไม่มีสะดุด สลับกันกับการไปเต้นบ้าง เคาะจังหวะบ้าง

ไม่รู้จะบรรยายอย่างไรดี

ถ้าจะให้วิจารณ์การแสดงดนตรีที่เฝ้ารอดูมาหลายปี ณ ที่แห่งนี้

การแสดงดูดิบดีครับ ไร้ความดัดจริต ไม่มีจะก้าน มีเสียงกรี๊ดเสียงปรบมือดังสนั่นเมื่อการแสดงของแต่ละคนจบลง บางคนเล่นดีอย่างไม่มีที่ติ บางคนแอบผิดบ้าง และแก้ไขปัญหาได้ด้วยตัวเองโดยที่คนฟังบางคนอาจจะจับไม่ติดด้วยซ้ำ เด็กๆทุกคนยังคงไว้ซึ่งความเป็นเด็ก ไม่แก่แดด และรู้กติกาสังคม

ยังไงก็ยังรู้สึกว่า ตัวเองเลือกโรงเรียนให้ลูกไม่ผิดเลยครับ

ธนพันธ์ อิ่มใจ ๑๕ มีค ๕๘

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ผมเอง



ความเห็น (3)

เขียนเมื่อ 

อ่านบันทึกนี้จบ ประดึ่งได้ไปชมการแสดงจริงๆเลยครับ ขอบคุณครับ

เขียนเมื่อ 

อาจารย์เอาคลิปทั้งหลายที่มีใน Youtube ที่เห็นเพื่อนๆแปะไว้ใน Facebook มาใส่ประกอบแต่ละช่วงในบันทึกด้วยก็จะเยี่ยมเลยนะคะ เด็กๆได้ใช้ศักยภาพกับสิ่งที่ควรทำจริงๆ ไม่ต้องมาแต่งหน้าแต่งตาเสื้อผ้าหน้าผมอะไรให้เกินเด็กด้วย ลองเปิดฟังหลายๆคลิป น่าทึ่งในตัวเด็กๆจริงๆค่ะ ชื่นชมกับคุณครูและโรงเรียนนี้ด้วยคนค่ะ

อ่านแล้ว ซาบซึ้งไปด้วยค่ะ