วันนี้ โฉมหน้าของด่านสิ่งขรเปลี่ยนไป จนแทบไม่เหลือเค้าหน้าเดิม
เหมือนเป็นการทำศัลยกรรมตั้งแต่หัวจรดเท้าทีเดียว
คุณมะเดื่อไปด่านสิงขรล่าสุด เมื่อวันที่ ๑ กุมภาพันธ์ ๕๘ กับพ่อบ้าน
ยายธี และลุงวอ ได้เห็น่โฉมหน้าใหม่ของด่านสิงขรแล้ว....
ให้อดหวนไปหาอดีตที่เรียบง่ายของด่านสิงขรไม่ได้...อดีตก็คือ
อดีต ผ่านไปแล้ว กลับมาอีกไม่ได้
ไปด่านสิงขรครั้งนี้ เจอ....เผือกยาว....ที่คุณมะเดื่อได้เห็นเป็นครั้งแรก
ทีแรกมองผ่าน ๆ คิดว่าเป็น "หน่อไม้ " แต่พอเข้าไปมองใกล้ ๆ
กลายเป็นเผือก...ที่...ยาว...แบบนี้ คนขายเป็นสาวเมียนมาร์ ที่พูดไทย
ได้ " เกือบชัด " บอกว่า เป็นเผือก ขายกิโลกรัมละ ๑๕ บาท คุณมะเดื่อ
จึงซื้อมา ๑ หัว ( ท่อน ) สามกิโลกรัมเศษ ๆ จึงต่อรอง ขอเป็น ๔๕ บาท
สาวเจ้าก็ยิ้มพยักหน้าว่า...ก็ได้ คนขายใส่ถุงให้ ...แต่..หิ้วลำบาก
จึงแบกไว้บนบ่าจะสบายกว่า แล้วเดินเอาไปใส่รถไว้
ยายธีเดินไปเจอ " ลูกเผือก " ที่ท่อนเล็ก ๆ จึงซื้อมาอีก
ยายธีบอกว่า เอาไปฝากให้พ่อ กับแม่ของคุณมะเดื่อปลูก
คุณมะเดื่อเอาเผือกยาว ไปให้พ่อกับแม่ น้อง ๆ หลาน ๆ และคนอื่น ๆ ที่อยู่บ้านแม่
ทุกคนมองดูอย่างแปลกใจ เพราะไม่เคยเห็น คุณมะเดื่อบอกว่า หัว ( ท่อน ) ใหญ่
ให้ต้ม ส่วนหัวเล็ก ๆ ยายธีฝากให้แม่ปลูกด้วย
พี่น้อยนังดู นอนดู ด้วยความแปลกตา ประหลาดใจ แล้ว ทุก ๆ คนก็ลงความเห็นว่า
" ไม่กล้าต้ม " ไม่รู้ว่ากินได้ไหม....เป็นงั้นไป
....
พอดีมี,,,,,,ผู้คุ้นเคย..แถว ๆ เมียนมาร์ ที่มาทำงานอยู่ละแวกนั้น ผ่านมา ที่บ้านแม่
คุณมะเดื่อจึงได้โอกาสถามไถ่ เรื่องเจ้าเผือกยาวนี้ซะเลย จึงได้ความว่า
เจ้าหัวยาว ๆ นี้ ภาษาพื้นบ้านย่านเมียนมาร์เรียกว่า " กร้าว " ปลูกกันมากแถว ๆ
ชายแดนไทย เอาไว้ทำเป็นอาหารหลักแทนข้าว เพราะยามยาก...ต้องกินแต่
" ต้นกล้วย " จึงต้องใช้ " กร้าว " ปนลงไปแทนข้าวในเวลาต้มหรือแกง
วิธีปลูกก็ต้องพิถีพิถัน เวลาทอดยอดต้องหาไม้ค้ำให้หัวมันตั้งตรง จะได้หัวยาว
ทำให้นึกถึง " เหง้าสับปะรด " บ้านคุณมะเดื่อเลย
เอาเป็นว่า จนถึงวันนี้ คุณมะเดื่อก็ยังไม่ทราบเลยว่า รสชาติของเจ้า เผือกยาว
" กร้าว " นี้เป็นอย่างไร เพราะแม่ยังไม่ยอมเอามาต้มเลย บอกว่าเอาไว้หลาย ๆ วัน
ก่อน มันจะได้รสชาติดี (แม่รู้ได้ไง ).....หรือคงคิดว่า ให้เหมือนเผือกหรือ มัน
หรือผลไม้ ที่หากเก็บมาใหม่ ๆ แล้วทำอาหารทันทีจะไม่อร่อย
ต้องทิ้งไว้หลาย ๆ วัน เรียกภาษาชาวบ้านว่า " ให้มันลืมต้นก่อน" แต่เจ้ากร้าวนี่
จะเป็นแบบนั้นหรือเปล่าก็ไม่ทราบได้นะ แต่แม่ก็ยังทิ้งไว้ก่อน....สงสัยต้องให้มัน
" ลืม...ประเทศ " ก่อนน่ะแหละ......อิ อิ
กร้าว มาจากด่านสิงขรหลายวันแล้ว
ได้มาอยู่เมืองสามอ่าว ต้องลืมประเทศแน่ๆ
เห็นขนาดมันพี่ก็ไม่กล้ากินนะ (น่ากลัว มากกว่าน่กิน)
คุณแม่น้องครูก็คงคิดแบบนี้แหละ ไม่ใช่รอให้ลืมต้นหรอกนะ 555
ก็ยังไม่แน่ใจนะลุงวอ
มูด่อง กับด่านสิงขร มันห่างกัน 2 กม.
คงต้องใช้เวลาหลายวันนักที่จะลืมชาติได้ อิ อิ
ใช่เลยจ้ะพี่นุ้ย
แม่ก็คิดแบบที่พี่ว่าแหละจ้ะ จนวันนี้ยังไม่กล้าต้มเผือกยาวเลยจ้ะ ๕๕๕๕๕๕๕
-สวัสดีครับครู
-เผือกยาวๆ ๆ ๆ
-น่านำมาต้ม 55
-ด่านนี้น่าไปเยือนสักครา 55
-ด้วยความระลึกถึงครับ
หัวใหญ่มากๆเลยนะครับ
สวัสดีค่ะคุณมะเดื่อ...ยายธี..คิดว่า..เราน่าจะกิน..อะไรๆปนๆกันไป..ไม่ใช่ว่า..จะกินข้าวๆๆๆๆเป็นอาหารหลักอย่างในสมัย..ทุนยิยม..เผือกมัน..มีคุณประโยชน์..น่าฟื้นฟู..ให้เด็กๆคิดเป็นทำเป็นในสิ่งที่ตนคิด...แอๆๆเอๆๆเกี่ยวกันไหมเนี่ยะ..อิอิ