ช่วงบ่าย ๆ วันที่ 25 มกราคม 2558 ระหว่างที่รอการดำเนินงานบางอย่างจากผู้เกี่ยวข้อง ผมนั่งหน้าคอมพิวเตอร์ที่ห้องทำงาน เพลง "ต้นไม้แห่งความรัก" ของ อู๋ อรรถพล แมคอินทอช นักร้องรุ่นก่อน ดังแว่ว ๆ มา จากสถานีวิทยุออนไลน์ หมวดเพลงเก่า ทำให้นึกถึงวันคืนเก่า ๆ ที่เริ่มจะสนใจความรัก รักหลายรูปแบบ ช่วงนั้นโอ๊ย ! จะเป็นจะตายถ้าไม่ได้ดังหวัง แล้วเป็นไงล่ะ วันนี้เรายังคงอยู่ได้ อยู่กับคนที่เราเลือก อยู่กับความเป็นจริง ที่มีผลผลิตเป็นลูกสาว (อายุเกือบจะเข้าเบญจเพศแล้ว )
ในฐานะพ่อไม่เคยคาดหวังอะไรจากลูกมากกว่า การให้เขาสำเร็จการศึกษาขั้นสูงสุด(เท่าที่จะสามารถ) และมีอาชีพที่ดีในการเลี้ยงชีพของตนเองและครอบครัวใหม่ ส่วนเราพ่อและแม่ คงนับถอยหลัง เพื่อพบกับความสงบสุดท้ายของชีวิต เราสองคนตายายต่างไปบริจาคร่างกายให้มหาวิทยาลัยนเรศวร เพื่อให้เป็นประโยชน์ต่อวงการแพทย์ในการฝึกหัดของผู้เรียนหมอ ที่สำคัญคือไม่อยากให้เป็นภาระกับใคร ๆ ในยามที่หมดลมหายใจ ครับ
ชอบใจแนวเขียน
ขอสาธุๆกับการบริจาคร่างกายด้วยครับ
ในภาพเป็นหมวกเมฆด้วย
ลองส่งให้พี่ดร.บัญชาในชมรมรักมวลเมฆนะครับ
ขอบคุณมากครับ
อบอุ่นมากครับ
มีต้นไม้มาฝาก..เจ้าค่ะ..ต้นนี้น่าจะเกินเจ็ดสิบ..
ภาพ "หมวกเมฆ" ผมบันทึกไว้ในช่วงปลาย ๆ ฝน ที่ขณะนั้นมาเป็นระยะ ๆ ผมไม่รู้จักครับแต่เห็นว่า สวยมาก ๆ รีบยกกล้องบันทึกไว้ แค่เสี้ยววินาทีจริง ๆ รอแป๊ปเดียว เขาก็หายไป ยินดีครับที่ อ.ขจิต จะช่วยนำไปให้ผู้เชี่ยวชาญเรื่องเมฆ ได้ใช้ประโยชน์ / ยายธี ครับ แถวๆ พิษณุโลก ก็มีสวนต้นไม้ใหญ่ๆ บางแห่ง เมื่อพาตัวเองเข้าไป ดูตัวเราช่างเล็กเกินไป ที่สำคัญบรรยากาศแถวนั้น สดชื่น สูดหายใจได้เต็มปอด ครับ ขอบคุณทุก ๆท่านที่มาเยี่ยมชม