สูคนหนังสือพิมพ์ มาแปลงเพศเป็นคนพาล
ทรยศอุดมการณ์ วิชาชีพอันลือชา

อาวุธหนังสือพิมพ์ คือปลายคมแห่งปากกา
เป็นทวนอันคมกล้า และโคมทองอันวาววาม

คือปากและคือเสียง ของมวลชนอยู่ทุกยาม
เปิดโปงที่เลวทราม และเทอดทูนพิทักษ์ธรรม

สะท้อนความทุกข์ยาก และสาเหตุที่เงื่อนงำ
ชี้ทางเป็นแนวนำ และเป้าหมายอันโอฬาร

เข้าร่วมในแนวรบ ประชาชาติด้วยมือชาญ
ใช่ยืนสังเกตการณ์ เอาตัวรอดอยู่ริมทาง

ทวนทองต้องเป็นทวน ที่กล้าแกร่งบ่เป็นกลาง
เป็นทวนที่เข้าข้าง อยู่เคียงคู่กับมวลชน

โคมทองต้องส่องทาง และสัจจธรรมแก่ใจคน
สาดแสงอันร้อนรน ให้ปีศาจปลาตหนี

นี้คือจรรยบรรณ อุดมการณ์ทั้งมวลมี
คือเกียรติและศักดิ์ศรี อันสุดแสนจะแหนหวง

คือเลือดอันเดือดพล่าน เป็นพลายผุดในกลางทรวง
คือใจแต่เดียวดวง และวิญญาณหนังสือพิมพ์

แต่ดูสิเลวชาติ ได้เศษบุญมาชมชิม
หลงรสที่เลียลิ้ม ก็ทิ้งสิ้นทุกสิ่งสรรพ์

ทิ้งเกียรติและศักดิ์ศรี อุดมการณ์จรรยบรรณ
อั้นอึ้งตะลึงงัน เพราะน้ำเงินที่งามเงา

เปิปโป้สวาปาม ตระกรามซดบ่สร่างเซา
มูมมามและมึนเมา จนเมือบม้ามด้วยย่ามใจ

น้ำเงินที่เขาขุน เป็นบุญคุณเหนือสิ่งใด
น้ำข้าวที่จางใส ช่างโอชาจนกล้าตาย

สูลืมประชาชน ด้วยเห็นคนว่าคือควาย
น้ำข้าวจากมือนาย ช่างย้อมสูจนโหดหิน

 

โดย กวี ศรีสยาม (จิตร ภูมิศักดิ์)