ส.ค.ส. ส่งความสุข...ที่ไม่มีวันตาย

ในสมัยรัชกาลที่ 4 ท่านทรงทำ "บัตรอวยพรปีใหม่" ขึ้นเป็นพระองค์แรก โดยมีสำเนาคำพระราชทานพรขึ้นปีใหม่ พ.ศ. 2409 ของพระองค์ พิมพ์เป็นภาษาอังกฤษปรากฏอยู่ในหนังสือพิมพ์ THE BANGKOK RECORDER ฉบับภาษาอังกฤษ ของหมอบรัดเลย์ ซึ่งทรงส่งบัตรอวยพรนี้ถึงกงสุล เจ้าหน้าที่กงสุลชาติต่าง ๆ และชาวต่างประเทศที่ทรงคุ้นเคย

ในสมัยรัชกาลที่ 5 มีการส่งบัตรอวยพรกันมาก โดยมีตัวอย่างอยู่ในหอจดหมายเหตุแห่งชาติ ซึ่งแยกได้ 4 ประเภทคือ...1. ใช้นามบัตรแผ่นเล็ก ๆ เป็น ส.ค.ส. 2. ใช้ ส.ค.ส. ที่ฝรั่งพิมพ์ขาย 3. ใช้กระดาษเปล่าเขียนคำอวยพร 4. ใช้วิธีอัดรูปหรือข้อความลงในกระดาษอัดรูป

คำว่า "ส.ค.ส." "ส่งความสุข" เกิดขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 5 ซึ่งในยุคแรกเป็นคำว่า "ส.ค.ศ." "ส่งความศุข" ซึ่งนิยมส่งกันตั้งแต่ต้น ๆ รัชกาล ในช่วงเดือน เม.ย.-ปีใหม่ไทย (อ้างอิงจาก)..... https://www.gotoknow.org/posts/156893

(ภาพจาก... http://www.bloggang.com/mainblog.php?id=snillejent...)


ใกล้ๆ ปีใหม่ของทุกๆ ปี...ผมชอบส่ง ส.ค.ส. ให้ผู้ใหญ่ ให้เพื่อน และน้องๆ ที่เคารพ รัก และคิดถึง

ให้ความรู้สึกว่า ผมยังคิดถึงและถือโอกาสทักทายว่า เราได้เดินทางเติบโตไปพร้อมๆ กับวันเวลาปีใหม่อีกปี

ปีนี้ ผมไปร้านเดิมๆ รู้สึกว่า ส.ค.ส. น้อยลง และแบบสร้างสรรค์ใหม่ ผลิตน้อยลง รวมถึง แบบเดิมๆ จากปีที่แล้วคงอยู่ พื้นที่ของ ส.ค.ส. ยิ่งแคบอยู่แล้วยิ่งแคบลง

แต่กลายเป็นพื้นที่ขายของขวัญ ตุ๊กตา ของที่ระลึก และพื้นที่ห่อของขวัญฟรีเมื่อซื้อของจากร้าน


ผมส่ง ส.ค.ส. ให้คนที่ผมรักและคิดถึง (ผมไม่ได้ต้องการให้ส่ง ส.ค.ส. คืนกลับผม) ผมจะได้รับ ส.ค.ส. กลับคืนเพียง 5% ซึ่งที่เหลือจะส่งพรปีใหม่เป็นข้อความทางมือถือ ทาง e-mail และคุยกลับทางมือถือ (บางคนอาจไม่ถึงมือ หรือลืม แต่ปีนี้ น่าจะได้ทางไลน์มากขึ้น)

ผมยังจะส่ง ส.ค.ส. ไปอีกหลายปีแน่นอน เพราะผมชอบในเสน่ห์ ใช้แทนความรู้สึก กันเอง คุ้มค่ามากๆ สำหรับการเดินทางของกระดาษแผ่นหนึ่ง ไปสู่คนที่ผมคิดถึง

ด้วยถ้อยคำที่ผมอยากเขียน ตัวหนังสือไม่สวย แต่สะกดและจรดลงแบบตั้งใจและปรารถนา

ได้วาดรูปโดยฝีมือไม่สวย แต่ผมลำเอียงว่า มันสวยมากๆ...


และเมื่อผม โชคดีได้รับ ส.ค.ส. จากใครคนหนึ่ง

(ยกเว้นจากห้างร้าน หรือหน่วยงานต่างๆ ที่ส่งมา มีเพียงลายเซน และตรายางเท่านั้น)

ผมจะเก็บใส่กล่องคุกกี้ที่กินหมดแล้ว เก็บ ส.ค.ส. โปสการ์ด เศษกระดาษ และจดหมาย ของทุกคน

เมื่อมีโอกาส...ครึ้มฟ้าครึ้มฝน และห้วงเวลาที่คิดถึง...

ผมจะหยิบออกมาสัมผัส อ่าน และซาบซึ้งถึงใครคนนั้น


แม้เวลาผ่านมาหลายปี ความรู้สึกนั้น ยังไม่เคยตายไปกับผมเลย

เป็นความสุข และความทรงจำที่งดงาม แม้จะเป็นความทรงจำ สีเทาไปบ้างตามกาลเวลาก็ตาม....


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เรื่องเล่า...รอยเท้า...ทางเดิน...เหินฟ้า



ความเห็น (3)

เขียนเมื่อ 

ขอให้มีความสุขมากๆนะครับ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีปีใหม่ 2558 ขอให้คุณหมอและครอบครัวมีความสุขกาย สุขใจ และโชคดีตลอดปีใหม่ค่ะ

เขียนเมื่อ