ตอนเช้าที่อยุธยา...อากาศกำลังเย็นๆ ค่อนไปทางหนาว
แต่ใกล้เที่ยงกลับร้อนระอุ...
ผมเดินทางไปชมวัดมากมายหลายแห่ง...งดงาม สวยงาม และยิ่งใหญ่มากๆ
ได้กราบนมัสการ...ได้สัมผัสผืนดิน...เศษอิฐ...เศษปูน...มองสายน้ำ...ท้องฟ้า...ต้นไม้
จนมาถึงวัดเกือบสุดท้ายที่ได้มาเยือน...วัดไชยวัฒนาราม
ยิ่งใหญ่เช่นเดิม...รับรู้ถึงความเสียสละของคนในอดีต...ที่ทำให้ผมได้มาชมและสูดกลิ่นอายที่นี้หลายครั้งแล้ว
ผมแทบไม่อยากเดินเข้าไปดูอีกแล้ว...เพราะอดสะเทือนใจจนอยากจะร้องไห้ออกมา
สงคราม...ความไม่รักกันของผู้คน....การหวงแหนของสองฝ่ายสองแผ่นดิน
สามารถทำลายทุกสิ่งให้ราบคาบ
จนละเลยว่า...สิ่งมีชีวิตทุกสิ่ง..เป็นเศษเสี้ยวธุลีของจักรวาล
ผมแอบเพื่อนๆ หลบมุมมานั่งข้างนอก...เขียนโปสการ์ดถึงคนที่รัก
เขียนถึงภรรยา...วันเกิดของเขา
เขียนถึงลูกชาย...ฝากร่องรอยว่า เมื่อไม่มีเขามาอยู่กับผม...ผมรู้สึกเช่นไร
เขียนถึงเพื่อน...อยากให้ทุกคนได้มาจังเลย
และในถ้อยความเล็กๆ ที่ผมซุกซ่อนให้พวกเขาเหล่านั้น
...เรียนรู้ที่จะให้อภัยคนอื่น และตัวเอง
ชีวิตของคนสั้นนัก...
แม้แต่อิฐปูนก้อนมหึมาแข็งแรงยิ่งใหญ่
มากมายกว่าเลือดเนื้อของคนเราหลายเท่า
ยังพ่ายแพ้น้ำมือของผู้คนที่คิดทำลายกัน...
วันที่ 13 ธันวาคม 2557
ความยิ่งใหญ่ยังคงหลงเหลือให้เห็นอยู่ แต่เศษอิฐเศษปูน ก็บอกถึงความไม่เที่ยงของสรรพสิ่ง หนอ...
สวัสดีปีใหม่ครับคุณหมอ...
สวัสดี สิ้นปี..กับปีที่จะมีมา..อย่าร้องไห้ไปเลย..กับ วันเวลา มีเกิดดับเป็นธรรมดาอยู่อย่างนั้น.เป็นเช่นนั้น..เจ้าค่ะ...
สวัสดีปีใหม่ค่ะ
เวลาที่พี่ไปเที่ยวโบราณสถานก้ได้อารมณ์ประมาณนี้ค่ะ
เขียนโปสการ์ด ถึงคนที่รัก
หาได้ยา่กแล้วนะคะ เป็นการเขียนที่มีความหมายมากจริงๆ เมื่อเวลาผ่านไปเอาออกมาอ่านมาชม
ต่างจากการส่ง Line เขียน Mail ที่เมื่อเวลาผ่านไปจับต้องไม่ได้ค่ะ