อยู่ดีดีก็อยากร้องไห้...ที่อยุธยา

ตอนเช้าที่อยุธยา...อากาศกำลังเย็นๆ ค่อนไปทางหนาว

แต่ใกล้เที่ยงกลับร้อนระอุ...

ผมเดินทางไปชมวัดมากมายหลายแห่ง...งดงาม สวยงาม และยิ่งใหญ่มากๆ

ได้กราบนมัสการ...ได้สัมผัสผืนดิน...เศษอิฐ...เศษปูน...มองสายน้ำ...ท้องฟ้า...ต้นไม้

จนมาถึงวัดเกือบสุดท้ายที่ได้มาเยือน...วัดไชยวัฒนาราม

ยิ่งใหญ่เช่นเดิม...รับรู้ถึงความเสียสละของคนในอดีต...ที่ทำให้ผมได้มาชมและสูดกลิ่นอายที่นี้หลายครั้งแล้ว

ผมแทบไม่อยากเดินเข้าไปดูอีกแล้ว...เพราะอดสะเทือนใจจนอยากจะร้องไห้ออกมา

สงคราม...ความไม่รักกันของผู้คน....การหวงแหนของสองฝ่ายสองแผ่นดิน

สามารถทำลายทุกสิ่งให้ราบคาบ

จนละเลยว่า...สิ่งมีชีวิตทุกสิ่ง..เป็นเศษเสี้ยวธุลีของจักรวาล

ผมแอบเพื่อนๆ หลบมุมมานั่งข้างนอก...เขียนโปสการ์ดถึงคนที่รัก

เขียนถึงภรรยา...วันเกิดของเขา

เขียนถึงลูกชาย...ฝากร่องรอยว่า เมื่อไม่มีเขามาอยู่กับผม...ผมรู้สึกเช่นไร

เขียนถึงเพื่อน...อยากให้ทุกคนได้มาจังเลย


และในถ้อยความเล็กๆ ที่ผมซุกซ่อนให้พวกเขาเหล่านั้น

...เรียนรู้ที่จะให้อภัยคนอื่น และตัวเอง

ชีวิตของคนสั้นนัก...

แม้แต่อิฐปูนก้อนมหึมาแข็งแรงยิ่งใหญ่

มากมายกว่าเลือดเนื้อของคนเราหลายเท่า

ยังพ่ายแพ้น้ำมือของผู้คนที่คิดทำลายกัน...

วันที่ 13 ธันวาคม 2557




บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เรื่องเล่า...รอยเท้า...ทางเดิน...เหินฟ้า



ความเห็น (4)

เขียนเมื่อ 

ความยิ่งใหญ่ยังคงหลงเหลือให้เห็นอยู่ แต่เศษอิฐเศษปูน ก็บอกถึงความไม่เที่ยงของสรรพสิ่ง หนอ...

สวัสดีปีใหม่ครับคุณหมอ...

เขียนเมื่อ 

สวัสดี สิ้นปี..กับปีที่จะมีมา..อย่าร้องไห้ไปเลย..กับ วันเวลา มีเกิดดับเป็นธรรมดาอยู่อย่างนั้น.เป็นเช่นนั้น..เจ้าค่ะ...

เขียนเมื่อ 

สวัสดีปีใหม่ค่ะ

เขียนเมื่อ 

เวลาที่พี่ไปเที่ยวโบราณสถานก้ได้อารมณ์ประมาณนี้ค่ะ

เขียนโปสการ์ด ถึงคนที่รัก

หาได้ยา่กแล้วนะคะ เป็นการเขียนที่มีความหมายมากจริงๆ เมื่อเวลาผ่านไปเอาออกมาอ่านมาชม

ต่างจากการส่ง Line เขียน Mail ที่เมื่อเวลาผ่านไปจับต้องไม่ได้ค่ะ