อยู่ดีดีก็อยากร้องไห้...ที่อยุธยา


ตอนเช้าที่อยุธยา...อากาศกำลังเย็นๆ ค่อนไปทางหนาว

แต่ใกล้เที่ยงกลับร้อนระอุ...

ผมเดินทางไปชมวัดมากมายหลายแห่ง...งดงาม สวยงาม และยิ่งใหญ่มากๆ

ได้กราบนมัสการ...ได้สัมผัสผืนดิน...เศษอิฐ...เศษปูน...มองสายน้ำ...ท้องฟ้า...ต้นไม้

จนมาถึงวัดเกือบสุดท้ายที่ได้มาเยือน...วัดไชยวัฒนาราม

ยิ่งใหญ่เช่นเดิม...รับรู้ถึงความเสียสละของคนในอดีต...ที่ทำให้ผมได้มาชมและสูดกลิ่นอายที่นี้หลายครั้งแล้ว

ผมแทบไม่อยากเดินเข้าไปดูอีกแล้ว...เพราะอดสะเทือนใจจนอยากจะร้องไห้ออกมา

สงคราม...ความไม่รักกันของผู้คน....การหวงแหนของสองฝ่ายสองแผ่นดิน

สามารถทำลายทุกสิ่งให้ราบคาบ

จนละเลยว่า...สิ่งมีชีวิตทุกสิ่ง..เป็นเศษเสี้ยวธุลีของจักรวาล

ผมแอบเพื่อนๆ หลบมุมมานั่งข้างนอก...เขียนโปสการ์ดถึงคนที่รัก

เขียนถึงภรรยา...วันเกิดของเขา

เขียนถึงลูกชาย...ฝากร่องรอยว่า เมื่อไม่มีเขามาอยู่กับผม...ผมรู้สึกเช่นไร

เขียนถึงเพื่อน...อยากให้ทุกคนได้มาจังเลย


และในถ้อยความเล็กๆ ที่ผมซุกซ่อนให้พวกเขาเหล่านั้น

...เรียนรู้ที่จะให้อภัยคนอื่น และตัวเอง

ชีวิตของคนสั้นนัก...

แม้แต่อิฐปูนก้อนมหึมาแข็งแรงยิ่งใหญ่

มากมายกว่าเลือดเนื้อของคนเราหลายเท่า

ยังพ่ายแพ้น้ำมือของผู้คนที่คิดทำลายกัน...

วันที่ 13 ธันวาคม 2557




หมายเลขบันทึก: 583253เขียนเมื่อ 30 ธันวาคม 2014 08:08 น. ()แก้ไขเมื่อ 30 ธันวาคม 2014 08:24 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง


ความเห็น (4)

ความยิ่งใหญ่ยังคงหลงเหลือให้เห็นอยู่ แต่เศษอิฐเศษปูน ก็บอกถึงความไม่เที่ยงของสรรพสิ่ง หนอ...

สวัสดีปีใหม่ครับคุณหมอ...

สวัสดี สิ้นปี..กับปีที่จะมีมา..อย่าร้องไห้ไปเลย..กับ วันเวลา มีเกิดดับเป็นธรรมดาอยู่อย่างนั้น.เป็นเช่นนั้น..เจ้าค่ะ...

เวลาที่พี่ไปเที่ยวโบราณสถานก้ได้อารมณ์ประมาณนี้ค่ะ

เขียนโปสการ์ด ถึงคนที่รัก

หาได้ยา่กแล้วนะคะ เป็นการเขียนที่มีความหมายมากจริงๆ เมื่อเวลาผ่านไปเอาออกมาอ่านมาชม

ต่างจากการส่ง Line เขียน Mail ที่เมื่อเวลาผ่านไปจับต้องไม่ได้ค่ะ


สงวนลิขสิทธิ์ © 2005-2021 บจก. ปิยะวัฒนา และผู้เขียนเนื้อหาทุกท่าน
ขอแนะนำ ClassStart ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี