เริ่มแล้ว เทศกาล อันดุเด็ด
Festival o - net ของหนูหนู
ทุกโรงเรียน คึกคัก กันน่าดู
ทั้งเด็ก - ครู.... หัวฟู ตามตามกัน
ทิ้งหลักสูตร ไม่ต้องพูด ถึงกันแล้ว
คว้าข้อสอบ กันเป็นแถว ติวเสียงลั่น
หลักสูตร เป็นอย่างไร ไม่สำคัญ
คะแนน o - net นั้น ....ชี้....ชะตา
ตลอดวัน เจอข้อสอบ เป็นหอบหาบ
เด็กจะซึม จะซาบ หรือไม่หวา
แต่ละคน นั่งตาลอย คอยเวลา
เมื่อไรหนา.....ครูจะเมื่อย.....เหนื่อย....เต็มทน
ทุกวิชา ค้นหา แต่ข้อสอบ
ให้เด็กเด็ก ได้ตอบ ห้ามใครบ่น
ยกระดับ .... ผลสัมฤทธิ์ ....โรงเรียนตน
ให้ครูแต่ ละคน จำใส่ใจ
ผลสัมฤทธิ์ คือ....ชีวิต.... ห้าม...! ผิดเพี้ยน
คือ " หน้าตา ของโรงเรียน " อย่าเหลวไหล
หากต่ำลง หรือถอย น้อยกว่าใคร.
" ครูต้องได้......เปลี่ยนชั้นสอน......แน่นอนเลย "
ประกาศิต ทำให้ ใจห่อเหี่ยว
หมดแรงเรี่ยว แทบทรุด สุดจะเอ่ย
โอ้ ! o - net ย่ิ่งใหญ่ ไม่น้อยเลย
โธ่ ! ฟ้าเอ๋ย.....จะรู้ไหม......ใคร....รับ....กรรม
เด็กเด็กแทบ สมองบวม เบลอกันหมด
ถูกกำหนด ยัดข้อสอบ เช้ายันค่ำ
เรื่องอื่นใด ไม่ต้อง ใส่ใจทำ
สิ่งต้องจำ คือ....คำตอบ ข้อสอบนั้น
สงสารเด็ก ที่เกือบลืม เลขที่บ้าน
สมองบวม สมองบาน แล้วหนอนั่น
แทบไม่ได้ พักผ่อน ในแต่ละวัน
ตกกลางคืน คงฝัน กันวุ่นวาย
ผลสัมฤทธิ์ o - net เมื่อเสร็จสิ้น
หากสูงดัง ถวิล ตามมุ่งหมาย
แต่....ผลนั้น....ส่งผลใด....ในบั้นปลาย
เด็กหญิง - ชาย ได้อะไร....ในครั้งนี้
หรือได้เพียง.....คะแนน....ที่กำหนด
แล้วทั้งหมด นี้...เพื่อใคร.....ไหนกันนี่
ในเมื่อสิ่ง จำเป็น ไม่เห็นมี
ทักษะ ชีวี ....... อยู่ที่ใด ???
อยากถามว่า ......0 - net ที่เด็ดสุด
กำหนดความ เป็นมนุษย์ หรือไฉน
กับ...เด็ก ป.6 ผล o - net นี้....เพื่อใคร
เพื่อ....เด็ก....ครู....หรือไม่....หรือ....ใครกัน ????
.............................................................................
คุณมะเดื่อ
ลูกบิดกลายพันธุ์
22 / 12 / 57
เป็นความจริงที่เจ็บปวดนะคะน้องครู ถ้าถึงกับทั้งครูทั้งศิษย์ต้อง "ทิ้งหลักสูตร" เพื่อโอเน็ตที่ชี้ชะตาชีวิต
เป็นคนนอกที่ห่วงใยกระทรวงศึกษาธิการเสมอ
เพราะคุณภาพคนส่งผลถึงสุขภาพแน่ๆ ค่ะ
สวัสดีจ้ะพี่นุ้ย
มันเป็นเรื่องจริงที่สุดเศร้าจ้ะ และเป็นเรื่องจริงที่เป็นปัญหามาตลอด....แต่ไม่มีใครจะคิดแก้ไขให้เป็นรูปธรรมเสียที ขอบคุณที่เข้าใจจ้ะ
เป็นกรรมของการศึกษาไทย
ใครเล่าจะเจ็บปวดเท่า
พี่สบายดีนะครับ
หวัดดีจ้ะน้องอาจารย์ขจิต
ต้องเรียกว่า กรรมของครู เวรของเด็กน่ะแหละจ้ะ พี่ก็สบายไปตามยถากรรมน่ะแหละจ้าาา คิดถึงอยู่ ปีใหม่นี้ไปพักผ่อนที่ไหนล่ะจ๊ะ
คุณครูบ่น...เสียงดัง...ระวังนะ
เดี๋ยวท่านจะ..กระแอมไอ..ใส่ถี่ถี่
บอกให้หา..กรอบแว่นตา...ราคาดี
มาลองใส่...ดูบ้างซี...ทางนี้ครู...
มาร่วมสนุกสนากับครูด้วยคนครับ...อย่าเครียด ๆ เดี๋ยวลมบ่อจอย...
สวัสดีพี่หนาน
ร่วมขานขับ
คุณมะเดื่อน้อมรับคำท่านพี่
แต่ว่า....กรอบแว่นตา...ราคาดี
ขอนึกดูอีกที....ให้ใครกัน
คุณมะเดื่อ ก็ยังไม่ เคยใส่แว่น
แม้อายุ จะโลดแล่น หลายแล้วนั่น
ใช่แต่เพียง อยากบ่น ทนกัดฟัน
แต่อยากจะ ตะโกนให้ลั่น....สนั่นเมือง....
...ทำอย่างไรจึงจะทำให้การศึกษา...มีขนาดที่เหมาะสมกับปัจเจกบุคคล ...ไม่ใหญ่โตเทอะทะครอบจักรวาลมีรายละเอียดปลีกย่อยมากมาย...ทำให้ต้องเสียเวลา เสียเงิน มากมาย ...แต่ไม่สามารถที่จะนำการศึกษานั้นมาพัฒนาตนเองให้มีความสุข มาพัฒนาการทำงานให้มีรายได้พอเพียง มาดูแลครอบครัว และมาพัฒนาสังคมนะคะ