ทบทวน พยายาม

ทบทวน พยายาม 

วันพฤหัสบดีที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2557

ในรอบ 4 เดือน วันนี้เป็นครั้งแรกที่ข้อวัตรครบสมบูรณ์

ท่ามกลางการออกแรกของครูบาอาจารย์

ตื่นเช้าที่วัดบนเขา พอเท้าลงเหยียบพื้นก็ลงเดิน ใจตั้งใจมากขึ้น

พอตีสี่ก็ทำวัตร แล้วลงทำอาหาร ใจนี้ต้องสารภาพว่า “หงุดหงิดง่ายมาก ๆ” แต่หลวงปู่ก็เมตตา

กว่าจะได้ลงเขามาก็สิบโมงกว่า พอใกล้ๆเที่ยงรู้สึกง่วงเผลองีบหลับไป

ตื่นขึ้นมา จัดแจงแต่งตัวเดินทาง

เหมือนข้างในใจบีบคั้น พยายามเร่งตนเองอยู่ แต่ก็รู้ว่า ครูเมตตาย้ำเตือนและช่วยไม่ให้พลาดพลั้ง

แต่ก็ยังพลาดอยู่ ครูเตือนให้ได้มอง ถึงผลลัพธ์ที่จะเกิดขึ้นเลวร้ายเพียงใจ

ข้างในเหมือนวิ่งมาราธอนมาตลอดสามสี่วัน แต่ก็ยังต้องวิ่งต่อไป

ได้แค่ไหน แม้ใจยังห้ามความอยากไม่ได้

ตอนนี้ทำทำได้กับกิเลสที่เกิดขึ้นในใจตนเองคือ อดเอา

ศีลเหมือนได้โอกาสสำรวมระวังมากขึ้น แต่ก็ยังคงเบียดเบียนครอบครัวอยู่

ศรัทธาเหมือนข้างในก็ยังคงขึ้น ๆ ลงๆ ความเพียรก็เหมือนกัน เวลาใจล้า ๆ ก็ยังอยากหนี แต่ก็ต้องเดินหน้า

สติมีพอได้ พอประทังตนแต่ก็ไม่มากพอที่จะแก้ไขปัญหา

สมาธิ มีพอหล่อเลี้ยงกับภาวะนอนน้อย แต่ก็ยังง่วงอยู่มาก

ปัญญา แทบไม่มีเหมือนพยายามเค้นกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น ไล่เรียงทำความเข้าใจแต่ก็ยัง ไม่สามารถ

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เพียงเพียรพอ



ความเห็น (0)