โลกยุคใหม่ที่ใครเขาว่า ก้าวหน้าสารพัด ไม่มีข้องขัดฝืดเคืองใดๆ...อาหารการกิน เดินทางใกล้ไกล รวดเร็วทันใจเหมือนฟ้าแลบแปล๊บ สิ่งเก่าผ่านไปสิ่งใหม่เข้ามา ให้คนดื่มด่ำ เช้าสายบ่ายค่ำ ชื่นชิดอิงแอบ ตึกรามใหญ่โต เทคโนฯตื่นตา แต่แปลกนักหนา.....หื้อ ฮือ หือ ฮือ หื่อ ฮือ

   หนุ่มสาวเดินดุ่ม จากไร่เก่าๆ ท้องนาเคยเนา ฝนฉ่ำเคยดื่ม ลาแล้วท้องทุ่ง แม้ไม่อยากลืม แต่ไม่เคยปลื้ม กับชีวิตเก่า หมายมุ่งเมืองใหญ่ รถใหญ่บ้านใหม่ เหมือนอย่างใครเขา เพราะว่าตัวเราขี้ไก่เมื่อไร 

   ผู้เฒ่าผู้แก่ ชะแรชรา หงอยเหงาเอกา ชนบทห่างไกล ลูกอยู่เมืองหลวง ได้ชีวิตใหม่ พ่อแม่ห่างไกลกลืนกล้ำน้ำตา รอคอยลูกรัก ที่เคยเลี้ยงมา แต่อนิจจา ลูกวุ่นกับงาน

  โลกยุคใหม่ที่ใครเขาว่า ก้าวหน้าสารพัด ไม่มีข้องขัดฝืดเคืองใดๆ ทำไมหนอโลก ยิ่งก้าวยิ่งไกล ผู้คนมากมายแต่ไร้ชีวิต...หื้อ ฮือ หือ ฮือ หื่อ ฮือ