​ฝนสิ้นสายปลายวสันต์


เสน่หาห่างหายปลายวสันต์
กับคืนวันอันเคยเลยแล้วหนอ
เหมือนเร่งวันผ่านไปไม่รีรอ
ดั่งคนท้อถางทางอย่างอดทน

วสันต์สาดหยาดสายปลายวสันต์
จำลาไกลวัยวันอันหมองหม่น
นำความหนาวคราวนี้ที่มายล
การเปลี่ยนแปลงปลอมปนวนเวียนไป

ฤดูกาลผ่านสู่ฤดูกาล
ทิ้งวันวานผ่านสู่ฤดูใหม่
เกริ่นคำกล่าวราวบทกลอนก่อนจากไกล
ผ่าวพิษภัยเมื่อผ่านกาลเวลา

ถึงยามฟ้าหมาดฝนคนหมาดฝัน
หนาวคำนึงถึงวันเคยผลาญพร่า
คนหนึ่งจากพรากพ้นคนหนึ่งมา
ยามฝนลาไกลลับรอกลับคืน

เมื่อเหมันต์หันมาหาความหมาย
จึงคับคล้ายคลายคมอันขมขื่น
โอ้ วันวารผ่านไปไม่ยั่งยืน
ยามจะฝืนเหมือนไฟในกองฟอน

"วสันต์สุดสิ้นสายในรุ่งสาง
มุ่งเดินทางระหว่างวันการพักผ่อน
รีบมาเถิดเหมันต์ตะวันรอน
เร่งสัญจรก่อนสุรีย์จะหรี่โรย"

บันทึก ตุลาคม 2557

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เรื่องราวจากชุมชนห่างไกล



ความเห็น (9)

เขียนเมื่อ 

ปลายฝนต้นหนาวนะคะอาจารย์

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ อาจารย์ โสภณ

มา อ่าน ฝนสิ้นสายปลายวสันต์

เขียนเมื่อ 

ยังคงติดตามอ่านบทกวีอันทรงคุณค่าเสมอครับอาจารย์

เขียนเมื่อ 

ปลายฝน

ต้นหนาว

เห็ดโคนบ้านเราขึ้น

วางแผนจะไปจัดค่ายให้โรงเรียนบ้านท่ามะนาวเดือน พย

อาจารย์ว่างไหมครับ

-สวัสดีครับอาจารย์

-ลมหนาวพัดมา..ยามนี้....

-หมดฝน...หนาว..แล้ง...มาเยือน

-อีกนาน..กว่าฝนจะมาอีกครา...ข้าวในนา..รอฝน...สั่งลา..

-ขอบคุณครับ

ขจิต ฝอยทอง

กำหนดวันได้แล้วแจ้งด้วยนะครับ

อยากไปร่วมงานกันสักครั้งนะครับ

ติดต่อใครแล้วหรือยัง

Pojana Yeamnaiyana Ed.D.

ปลายฝนต้นหนาวจริงด้วยครับ ดร.

ครูทิพย์

สวัสดีครับครูทิพย์ ไม่ค่อยได้พบกันเลยครับ

ยังเข้ามาที่นี่เหมือนเดิมหรือไม่อย่างไร