เรียนรู้อะไรจากหลายปี...สู่รุ่นที่ ๔ R2R สุราษฏร์ธานี

Ka-Poom
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ

ผ่านมาแล้วรุ่นที่๔...กับการบ่มเพาะ R2R เครือข่าย รพ.สุราษฎร์ธานี

สิ่งที่เห็นชัดเจนคือ ความต่อเนื่อง และการงอกเงยของปรากฏการณ์อะไรบางอย่างที่เกิดขึ้นในหัวใจคนทำงาน

สำหรับข้าพเจ้าแล้วไม่ใช่เรื่องที่ง่ายที่จะนำพาให้ผู้คนลุกขึ้นมาทำวิจัย และก็ไม่ใช่เรื่องที่ง่ายอีกที่จะทำให้ทุกคนเกิดการเรียนรู้ที่ก้าวไปสู่ในระดับที่ลึกซึ้ง...และก็ไม่ใช่ง่ายๆ เช่นเดียวกันที่จะนำพากระบวนการเรียนรู้ให้เกิดความสุขในการเรียน

ต่างๆ เล่านี้คือ โจทย์สำหรับข้าพเจ้า...

ธรรมชาติของคนทำงาน คือ การทำงานประจำ เพียงแค่ในแต่ละวันที่พวกเขาพากันลากใจให้ลุกขึ้นมาทำงานด้วยพลังแห่งการตื่นรู้และเบิกบานก็ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ...หลายคนเหนื่อย เบื่อ และท้อ ทำงานไปวันๆ

ในหนึ่งร้อยคนจะมีใครที่ตื่นเช้ามาด้วยพลังที่จะเต็มที่ในการไปทำงาน

และยิ่งเมื่อเรานำกระบวนการที่ไม่ใช่หน้าที่หลัก แต่กำลังจะพยายามทำให้เป็นส่วนหนึ่งในวิถีแห่งการงานหลักมาใช้แทรกซึมไปในวิถีชีวิตการทำงาน...

หลายๆ คนมีความคาดหวังที่แตกต่างกัน...

ผู้บริหารองค์กร...หนึ่งคาดหวัง

ผู้จัด...หนึ่งคาดหวัง

ผู้เข้าเรียน...หลายคนอาจไม่คาดหวังอะไรเลย

หลากหลายปรากฏการณ์ทางความรู้สึก

ส่วนข้าพเจ้าผู้ทำหน้าที่เป็น "คุณอำนวย"ให้เกิดกระบวนการเรียนรู้...ต้องงัดกลยุทธ์ทางปัญญาออกมาอย่างมากมายและลึกซึ้งเพื่อให้สอดคล้องกับบริบทและสถานการณ์นั้นๆ ของผู้เรียน

มันจะไม่ยากเลย...ถ้าหากข้าพเจ้าทำเพียงแค่ฉายสไลด์ ถ่ายโยงข้อมูล (Information / Data) การสอนแบบนี้ไม่ยาก

แต่…ข้าพเจ้าจะไม่เกิดการเรียนรู้ร่วมกันกับผู้เรียนเลย จะได้ทำหน้าที่เพียงผู้มาบอกความรู้

๔ รุ่น…ผ่านไปสำหรับ รพ.สุราษฏร์ธานี ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียน …

การเดินทางจากยโสธรไปถึงสุราษฏร์ด้วยหลักไมค์ไม่ใกล้...แต่ด้วยหัวใจก็ไม่ไกล

ไปมาจนถึง ๔ รุ่นๆ ละ ๔ ระยะ…

ทำให้ข้าพเจ้าได้มองเห็นตนเองว่า ข้าพเจ้าไม่ใช่นักผลิตผู้ล่ารางวัลงานวิจัย...ข้าพเจ้าเป็นเพียงคล้ายคนสวนมาช่วยรดน้ำพรวนดินให้คนทำงานได้มองเห็นความแง่งามของวิจัยเท่านั้น...

ที่เหลือ...จะเป็นการเติบโตอย่างธรรมชาติของบุคคลนั้นๆ เอง

และก็เกิดคำถามกับตนเองต่อไปว่า...

มันคุ้มค่าหรือเปล่าที่ข้าพเจ้าทำเช่นนี้?

๑๐ ตุลาคม พ.ศ.๒๕๕๗



บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน KM & R2R



ความเห็น (0)