สวัสดีทุกคนที่เข้ามาอ่านบันทึกของดิฉันนะคะ ^^
วันนี้ดิฉันจะมาเล่าประสบการณ์ครั้งแรกของดิฉันค่ะ
ครั้งแรกที่ว่านี้ มันทำให้ดิฉัน ตื่่นเต้น และก็ประหม่า มากๆจริงๆคะ
บอกเลยแล้วกันนะคะ ว่าครั้งแรกที่ว่านี้ก็คือ............
"การเป็นผู้นำกลุ่มในผู้สูงอายุ" !!! ค่ะ!!
แต่ผู้สูงอายุที่ว่านี้เป็นเพื่อนๆของดิฉันเองค่ะ
แต่ละคนจะได้รับบทบาทเป็นคนไข้โรคนู้นโรคนี้มากมาย ที่ดิฉันต้องรับมือให้ได้ค่ะ
อะเดี๋ยวก่อน หลายคงอาจจะแปลกใจว่าทำไมดิฉันถึงตื่นเต้นใช่ไหมคะ
เหตุผลก็เพราะว่า ดิฉันเป็นคนที่ขี้อาย ไม่กล้าแสดงออกเอามากๆๆๆๆๆ!!
อยู่ต่อหน้าคนเยอะๆจะไม่มีสติเลยละคะ แบบว่าพูดก็จะไม่รู้เรื่องกันเลยทีเดียว 5555
แต่พอรู้ว่าต้องเป็นก็คิดว่าเอาวะ ลองดูสักตั้ง เราต้องทำได้สิ คนอื่นยังทำได้เลย
ต้องบอกก่อนนะคะว่า การนำกลุ่มครั้งนี้ อยู่ในวิชาวิเคราะห์และปรับสื่อเพื่อบำบัด
เป็นวิชาที่นักศึกษากิจกรรมบำบัด คณะกายบำบัดชั้นที่ปี 3 อย่างดิฉันเรียนอยู่ในขณะนี้
ซึ่งการนำกลุ่มในครั้งนี้เพื่อนๆทุกคน รวมถึงดิฉันต้องตั้งใจ และทำให้สมจริงที่สุด และเพื่อเป็นการฝึกจริงๆ
ดิฉันเลยค่อนข้างกังวลเล็กน้อยว่าจะทำออกมาได้ดีหรือเปล่า แต่โชคดีที่ดิฉันได้เพื่อนคนนึงมาเป็นผู้นำกลุ่มด้วยกัน
เพื่อนคนนี้เขาต่างกับดิฉันมากๆค่ะ เพราะว่าเขาเก่ง กล้าแสดงออก บุคคลิกดี มีความเป็นผู้นำสูง ดิฉันนี่เทียบไม่ติด 555
แต่ไม่เป็นไรคะ เมื่อเรามาเป็นผู้นำกลุ่มด้วยกันแล้ว เราต้องช่วยกันไปให้รอดค่ะ เราจึงพูดคุยกัน วางแผนกิจกรรม
ทำตามกระบวนการที่ได้เรียนมา คิดกันว่าจะทำการนำกลุ่มผู้สูงอายุในครั้งนี้ให้ผ่านพ้นไปได้ด้วยดีได้ยังไง
และเมื่อถึงวันนำกลุ่มจริงๆ มันก็มาออกมาโอเคอย่างที่พวกเราคิดกันไว้ค่ะ แต่มันอาจจะมีข้อผิดผลาดไปบ้าง
แต่พวกเราก็รู้สึกดีค่ะ และสิ่งสำคัญ มันทำให้ดิฉันรู้สึก สนุก ผ่อนคลายมากขึ้น ในช่วงกลางๆถึงท้ายๆของการนำกลุ่ม
มันก็ไม่ได้น่ากลัวอะไรมากอย่างที่เราคิด ถึงแม้ช่วงแรกๆดิฉันอาจจะมีตื่นเต้นไปบ้าง แต่ก็มีเพื่อนคนนี้คอยช่วยตลอด
หากไม่มีเพื่อนคนนี้มันอาจจะไม่ออกมาดีแบบนี้ก็ได้คะ ซึ้งจัง พิมไปจะร้องไห้ไปคะ ฮ่าๆๆๆๆ
การนำกลุ่มในครั้งนี้ มันทำให้ดิฉันได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่าง มันทำให้ดิฉันกล้าแสดงออกมากขึ้น
กล้าพูดต่อหน้าคนเยอะๆดังๆมากขึ้น ลดความเขินอายที่มีลงได้ มันทำให้ดิฉันคิดอยากจะเป็นแบบเพื่อนคนนี้บ้าง
ซึ่งของแบบนี้ดิฉันคิดว่ามันฝึกกันได้ และดิฉันต้องทำให้ได้คะ เพราะในอนาคต การทำงานกับคนไข้จริงๆ
เราไม่ได้มีเพื่อนช่วยเหลือเราตลอด เราต้องช่วยตนเอง กล้าตัดสินใจ กล้าที่จะทำสิ่งใหม่ๆ
กล้าที่จะพัฒนาตัวเองให้ดียิ่งขึ้น แต่ก็ต้องยังมีความเป็นตัวของเราเองอยู่บ้างนะคะ
คงเปลี่ยนไปเหมือนคนใดคนนึงไปเลยไม่ได้ แต่เราเลือกที่จะดึงสิ่งดีๆของคนอื่นมาทำตามได้คะ
ที่อยากจะแบ่งปันก็มีเท่านี้คะ ใครที่ขี้อายเหมือนดิฉันก็สู้ต่อไปพร้อมๆกันกับดิฉันนะคะ
ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านบันทึกของดิฉันจนจบนะคะ ขอบคุณคะ ^^
