วันนี้หยุดพักร้อนประจำปี 1 วัน หลายคนถามว่าหยุดไปเที่ยวไหน ทำอะไรหรือ ก็ไม่รู้จะตอบยังไงดีเพราะตั้งใจจะหยุดพักผ่อน หยุดอยู่เฉยๆ อยู่นิ่งๆ สักวัน

   หยุดเพื่อใช้วันหยุดตามนโยบายบริษัท ที่ให้พนักงานรุ่นเก่าที่มีวันพักร้อนคงค้างจากปีแรกๆให้หมด

   หยุดอยู่ให้เป็นวันช้าๆสักวัน...

   ที่บอกว่าวันช้าๆ ก็เดาไม่ยากหรอกสำหรับชีวิตคนทำงานของมนุษย์เงินเดือนชาวเมืองกรุง คงจะทราบกันดีว่าในแต่ละวันชีวิตเร่งรีบกันแค่ไหน ตั้งแต่ตื่นจากเตียงนอน จนถึงล้มตัวลงนอน ที่เตียงตัวเดิม

    ตื่นมาพร้อมเสียงนาฬิกาปลุก ต้องรีบอาบน้ำแต่งตัว รีบออกจากบ้านอย่าให้เกินเวลาที่เคยออก เพื่อจะได้ทันเวลาทำงาน ระหว่างการเดินทางก็ต้องรีบเร่งทำเวลา แข่งขันกันตั้งแต่การขึ้นรถเมล์ รถไฟฟ้า หรือคนขับรถส่วนตัวก็ต้องแย่งเลนที่ไปได้ไวกว่า

   ถึงที่ทำงานก็ต้องสะแกนบัตรเข้าทำงาน ให้ทันเวลาทำงาน...

    พอถึงเวลาทำงานก็ตรวจสอบว่ามีทีมงานใครบ้างที่หยุด ที่ขาด เพื่อจะแจ้งให้ทันเวลา 8.30 น.

    หลังจากนั้นก็เข้ามาตรวจสอบออเดอร์ที่คงค้างจากเมื่อวานว่าเหลือเยอะมากน้อยแค่ไหน

    สายใต้ต้องให้เสร็จพร้อมส่งมอบก่อน 12.00 น.

    สายเหนือ อีสาน ต้องให้เสร็จก่อน 15.00 น.

    สายกลาง ต้องให้เสร็จก่อน 16.00 น.

    ออเดอร์ ช่วงเช้าของวันนี้ทั้งหมด ต้องเสร็จก่อนเที่ยง 12.00 น. เช่นกัน

    และ อื่นๆ ที่ต้องวิ่งตามทั้งวันของชีวิตการทำงาน

    ด้วบเทคโนโลยีที่ทันสมัยทุกสิ่งอย่างตรวจสอบได้รวดเร็ว สื่อสารกันได้รวดเร็ว

    เราจึงมีเวลาทำงานกันได้ทุกที่ ทุกเวลา ทุกนาที

    จนกลายเป็นชีวิตที่รีบเร่ง...

    แค่คิดก็รู้สึกเหนื่อยกับการรีบเร่งแข่งกับเวลา แข่งกับKPI

    อีกทั้งต้องแข่งกับคนอีกมากมายที่ต้องช่วงชิงกับ เป้าหมายของแต่ละคน ของแต่ละทีม จากเล็กไปจนถึงองค์กรใหญ่

   ผู้เขียนตั้งคำถามว่าตัวเองถูกอิทธิพลของชีวิตที่ รีบเร่ง รีบร้อน แก่งแย่งแข่งขัน จนเคยชิน จนกลายเป็นชีวิตธรรมดาปกติสามัญไปตั้งแต่เมื่อไหร่

    วันนี้จึงตั้งเป้าว่าจะไม่ติดต่อสื่อสารใดๆกับที่ทำงาน ปิดไลน์ ปิดเน็ต อยู่บ้านเงียบๆคนเดียว สักวันหนึ่ง...

    เพื่อจะได้เป็นวันช้าๆในวันหนึ่งสักวัน....

    .........

20 สิงหาคม 2557

พ.แจ่มจำรัส