สำหรับอีก 2 วันที่มีนา

กระโจมหรือเต้นท์ที่มีนายามเย็น

เดินเที่ยวตอนเย็นคะ

การใช้ชีวิตที่เหลืออีก 2 วันที่มีนา ไม่เครียด สบายๆ เพราะเราออกจากเอี๊ยะรอมแล้ว เราเตาวาฟฮัจญ์และซะแอ เสร็จแล้ว เหลือแต่รอการขว้างเสาหินอีก 2 วันคะ แล้วฮัจย์เราก็จะเสร็จสมบูรณ์คะ เราสามารถแต่งชุดธรรมดา อาบน้ำ หวีผมได้ ทาแป้งได้ ใช้เครื่องหอมได้ตามปกติแล้ว แต่ความเป็นจริง เราไม่ค่อยมีเวลาอาบน้ำเท่าไรหรอกคะ ได้วันละครั้งก็หรูแล้วคะ เรายังต้องสำรวมอยู่คะ การที่ไม่อยู่ภายในความกดดันมาก ก็มีความสุขคะ ตอนเย็นๆ เราเดินเที่ยวตามเต้นท์ต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นอินโดนีเซีย มาเลเซีย ฟิลิปปินส์ เพราะเราอยู่โซนเดียวกัน แต่เสียดาย ที่เราไม่สามารถออกจากเขตเต้นท์หรือกระโจมได้ อ.ชัยรัตน์ อยากขึ้นเขามาก หาทางไปแต่ก็ไปไม่ได้ เดินไปจนสุดเขตรั้วเลยคะ เค้ากั้นรั้วหมดเลยคะ เป็นเขตๆ คะ เค้าคงดูแลยากมั้งคะ


สิ่งที่เราเจอปัญหา ก็คือ ระบบการจัดการขยะคะ ทุกที่เต็มไปด้วยขยะคะ ที่ไม่ได้มีการจัดเก็บ หรือจัดเก็บไม่ทันคะ บางครั้ง ถ้าเราคิดอีกมุมหนึ่งก็น่าเห็นใจเหมือนกันนะคะ ถ้าระบบการจัดการไม่ดีพอ ไม่น่าจะเอาทันคะ เพราะอย่าลืมว่าคนเยอะมากๆ เป็นล้านนะคะ เค้าคงจัดการลำบาก ซึ่งบางครั้ง เราผู้ทีไปทำฮัจญ์หรือฮุจญาจเอง หรือผู้นำฮุจญาจของแต่ละประเทศ น่าจะช่วยได้อีกแรงคะ ช่วยกันคนละไม้คนละมือ...ก็น่าจะดีกว่านี้คะ


ทั่วทุกมุมบนถนน ระหว่างเต้นท์ มีของขายเยอะมากๆ คะ ฮุจญาจก็ซื้อกันจริงๆ คะ สินค้าส่วนใหญ่ก็จะเป็นของฝากคะ ผ้าคลุมของผู้หญิง หมวกผู้ชาย เสื้อผ้า ทั้งผู้ชายผู้หญิงคะ ตอนเย็นผู้คนก็ออกมาเดินเต็มไปหมด แค่เดินดูคนก็ตาลายแล้วคะ

แวะดื่มน้ำคะ

เราไปขว้างเสาหินวันที่ 2 ตอนกลางคืนคะ เพราะไม่ร้อน ซึ่งฮุจญาจส่วนใหญ่จะเริ่มไปตั้งแต่อัสรี จนถึงอีซาคะ ช่วงนั้นคนเลยแน่นหน่อยคะ

มัสตับ 88 ของเราคะ

สำหรับวันที่ 3 เค้าจะไปกันช่วงสายๆ เกือบเที่ยงคะ แล้วก็เดินกลับมาที่เต้นท์เพื่อรอรถบัสมารับกลับมักกะ ตอนช่วงบ่ายๆ คะ แต่สำหรับดิฉัน กับอาจารย์ชัยรัตน์ ยังเดินไม่พอคะ ขอเดินกลับมักกะอีกรอบ คราวนี้น้องย๊ะขอเดินด้วยคะ เราเดินกัน 4 คน เราขว้างเสาหินเสร็จช่วงบ่าย เราเดินต่อกลับมักกะเลย เรายินดี พร้อมใจเดินกลับมักกะอีกรอบคะ 8 กม. เหมือนเดิม รอบนี้ชำนาญทาง ไม่มีปัญหาคะ ลงชั้น 1 แล้วเราก็ไม่ขึ้นมาชั้น 3 อีกแล้วคะ เดินกลับมักกะกันเลย ไม่เป็นไรคะ ไม่ต้องทะเลาะกับอาหรับอีก เราถึงมักกะบ่ายสามโมงกว่าๆ คะ จริงๆ เราถึงพร้อมกับพวกที่กลับรถบัสนะคะ เพราะบอกแล้วไงคะ ว่ารถไม่ติดคะ ประมาณ 30-45 นาที ก็ถึงมักกะคะ ไม่เหมือนปีก่อนๆ ตามคำบอกเล่าคะว่านั่งรถเป็นชั้วโมงๆ แต่ยังไง อ.ชัยรัตน์ ก็อยากเดินคะ แต่คราวนี้ไม่ใช่เดินธรรมดานะคะ แบกเป้บนหลังคนละใบ กระเป๋าลากเดินทางอีกคนละใบคะ เพราะดิฉันช่วยถือของน้องย๊ะด้วยคะ แต่ก็ดี และมีความสุขคะ ….นี่แหละรสชาดของชีวิตของการทำฮัจญ์คะ