บันทึกสั้น17/8/2557

ฟ้า คือ ฟ้า มีทั้งสดใส และหม่นเศร้า 

สุดล้าฟ้าแสนไกล สุดแต่ใจจะใฝ่คว้า 

ต่างคนต่างมุ่งหน้า เดินไปเพื่อมองหาจุดหมาย ที่ปลายฟ้านั่น 

.... แต่ สุดท้ายคงเหลือไว้ซึ่งความดี

สิ่งที่เหลือไว้ ...คือ ความดี เป็นสิ่งที่จริงแท้ แน่นอนที่สุด

วันนี้...

เดินทางไปเคารพอี่ห้วยเป็นครั้งสุดท้าย ที่ วัดควนขัน ตำบลทับเที่ยง อำเภอเมือง จังหวัดตรัง

อี่ห้วย เป็นคุณน้าของพวกเรา อี่ห้วยเป็นผู้ใหญ่ที่อ่อนโยนเสมอๆ มีความรักและห่วงใยทุกๆคน

และวันนี้ วาระนี้ คือ วาระสุดท้าย ที่ไปเพียงทำความเคารพ และ ขออโหสิกรรม 

ขอให้อี่ห้วยจงเดินทางไปสู่สุคติภพ ในภพภูมิที่ดี นะคะ 

"อี่ห้วยค่ะ อี่รู้ไหมพวกเราพี่น้องรักอี่ทุกคน แม่ก็รักอี่ วันนี้แม่ร้องไห้สะอื้นด้วยอาลัยอี่ 

หลานได้แต่ปลอบใจแม่ ให้แม่เข้มแข็ง แต่ก็แอบร้องไห้ในใจ น้ำตามันท่วมอยู่ข้างในค่ะ

พรุ่งนี้อี่ก็จะได้ไปอยู่บนสวรรค์แล้วนะคะ ขอให้อี่มีความสุข พวกเราจะขอรักอี่ตลอดไปค่ะ"

---ต่อแต่นี้ 

ไม่มีกอดอุ่นๆ ไม่มีรอยยิ้มนิ่มๆอ่อนโยน พร้อมกับคำพูดเบาๆที่บอก ขอหอมหน่อยให้ชื่นใจ---