.

.

สัปดาห์ก่อน มีโอกาสได้ดูหนังวัยรุ่นกับลูก ๆ 

เป็นหนังที่ออกฉายนานแล้วครับ เรื่อง "ม.3 ปี 4 เรารักนาย"

แรก ๆ ดูเหมือนว่า เป็นหนังรักแบบเด็ก ๆ 
แต่พอดู ๆ ไปมีกลายเป็นหนังชีวิต ที่มีทุกรส 

มีทั้งสุข เศร้า เหงา และทุกข์ หนอ

.

.

.

.

ประเด็นที่จะนำเสนอในบันทึกนี้ คือ 

..ทุกข์ ๆ ความรัก จะจบลงด้วยความทุกข์เสมอ

ยิ่งรักและผูกพันธ์มาก เมื่อพลัดพราก จะยิ่งทุกข์มากอย่างเท่าเทียม

ในทางพระพุทธศาสนา ไม่ใช่ไม่ให้รัก 

แต่ให้รัก โดยเข้าใจความเป็นจริงแห่งรัก

โดยรักให้ถูก และปล่อยวางให้เป็น หนอ

.

ในหนัง ครื่งเรื่องในตอนแรกนั้น ได้นำเสนอเรื่องราวของความรัก ความสุข

แต่ในครึ่งหลังนั้น ได้หักมุมให้ครอบครัวฝ่ายหญิงเกิดอุบัติเหตุ

พี่ขับรถไปกับน้อง ประสบอุบัติเหตุทำให้น้องเสียชีวิต 

หลังจากนั้น จากเรื่องราวแห่งความรัก ความสุข สดใส

ก็ได้กลายเป็นความทุกข์อันแสนสาหัส เป็นแผลในใจให้กับผู้ที่เกี่ยวข้อง

ในชีวิตจริงนั้น หลาย ๆ ชีวิตก็ไม่แตกต่างกันนัก หนอ

.

.

บ่อยครั้งผมจะเอาเหตุในชีวิตตนเอง ชีวิตคนรอบข้าง

และเอาชีวิตในหนังมาประกอบการพิจารณาธรรม เสมอ ๆ 

------- 

ในหนังเรื่องนี้ก็เหมือนกัน ทำให้เราเห็นสัจธรรมแห่งชีวิต

ความรัก อุปทาน และทุกข์ได้ชัดเจนมาก

พอมองดูใจตนเองขณะที่รับรู้ดูแกว่ง ๆ แต่ก็พอไหว ๆ

.

ต่อมา..เมื่อ 2 วันที่ผ่านมานี้เอง

บังเอิญได้เห็นข่าวนี้ ตอนที่พี่ชายเข้าไปปลอบใจแม่

ที่เสียใจเพราะต้องเสียลูกไปกับอุบัติเหตุ

ยิ่งทำให้สะเทือนใจยิ่งนัก หนอ

.

.

.

จากข่าวในเหตุการณ์นี้

... ถ้าธรรมะเข้าสู่ใจก่อนเกิดเหตุการณ์นี้ ทั้ง 3 ชีวิต อาจสามารถรับและปล่อยวางได้

แต่ถ้าทุกข์เข้าสู่ใจก่อนธรรมนั้น ความเสี่ยงต่อจิตใจมีสูงมาก ๆ หนอ

.

--------------------------------------

เราอาจมองว่า เป็นหนัง เป็นเรื่องไกลตัว คงไม่เกิดกับเรา

แต่เราก็ไม่ควรประมาท 

เราควรพิจารณา ให้เห็นความจริงของชีวิตจริง ๆ ว่า 

ชีวิต คือ อะไร ?   เราเกิดมาทำไม ?

....

....

.