วันนี้ได้บันทึกย้อนหลังไปหนึ่งวัน เนื่องจากระบบอินเทอร์เน็ตที่โรงเรียนล่ม ทำให้ใช้อินเทอร์เน็ตไม่ได้ไปสองวัน รู้สึกราวกับว่าตัวเองตาบอดไปสองวัน เพราะไม่รู้เรื่องราวอะไรกับใครเขาเลย ไม่ได้คุยแลกเปลี่ยนสิ่งต่าง ๆ กับเพื่อน ๆ ที่สอนอยู่โรงเรียนอื่น และที่สำคัญ ไม่ได้ทำงานหลาย ๆ อย่างที่ต้องใช้อินเทอร์เน็ต เช่นการจดบันทึกนี้เป็นต้น นี่เพียงแค่ขาดอินเทอร์เน็ตไปเพียงแค่สองวันเอง ชีวิตผมก็ยุ่งซะขนาดนี้เชียว ไม่เคยคิดว่าอินเทอร์เน็ตจะสำคัญกับผมขนาดนี้
วันนี้ช่วงเช้าผมไปติดต่อโรงเรียนที่จะสอนในภาคเรียนที่สองมา ดูท่าแล้วจะเคร่งครัดมากน่าดู กำลังชั่งใจว่าจะไปดีไหม อีกใจก็บอกว่า ปัญหาแค่นี้ ถ้าผ่านไปได้ อนาคตเราก็สบายแล้ว ทำให้ตอนนี้รู้สึกอยากไปมาก ไปสอนเพื่อลบคำสบประมาทต่าง ๆ ที่โดนมาในวันนี้ ทำให้เขารู้ว่า สาขาเทคโนโลยีการศึกษาก็มีดีนะ!!
การจัดการเรียนการสอนของผมวันนี้ก็เช่นเคย ไม่มีอะไรพิเศษมาก เพราะทุก ๆ อย่างเข้าที่แล้ว รู้วิธีจูงใจเด็กแล้ว รู้วิธีควบคุมเด็กบ้างแล้ว ทำให้ตอนนี้ไม่รู้สึกกลัวการสอนเลยสักนิด แต่กลับรู้สึกอยากสอน และสนุกกับการสอนมากยิ่งขึ้นไปอีก
ช่วงเย็นได้มีโอกาสมาช่วยเพื่อน ๆ ปรับภูมิทัศน์รอบโรงเรียนกว่าจะได้กลับก็ค่ำแล้ว ยิ่งเอาจักรยานมาอีก ยิ่งรู้สึกน่ากลัวเข้าไปอีก แต่ก็สนุกดี นาน ๆ ทีกลุ่มนักศึกษาจะได้มีโอกาสทำกิจกรรมร่วมกันสักครั้ง
