เช้าวันนี้ได้เข้าห้องเรียนวิชาเอกการบัญชี และพูดถึงเรื่องความต้องการการปกครอง ปัจจุบันเรายกย่องการปกครองแบบประชาธิปไตย แต่สิ่งที่เราพบเห็นในชุมชนคือ ประชาธิปไตยแบบพวกมากลากไป นั้นหมายความว่า ใครมีพวกมากกว่าคนนั้นก็มีสิทธิ์อำนาจมากกว่าในการบริหารการจัดการทรัพยากรให้เพียงพอต่อจำนวนประชากร บางทีเราก็มองไม่ออกว่ามันคือระบบเจ้าขุนมูลนายที่ซ่อนเร้นในประชาธิปไตยหรือไม่ ในเมื่อคนที่จะได้รับประโยชน์และการปกป้องที่ดีคือคนที่ยอมต่อผู้มีอิทธิพลซึ่งได้อำนาจจากคนข้างมาก

จริงอยู่ นักคิดจำนวนหนึ่งพยายามให้มีการปกครองแบบธรรมาภิบาล เราก็ไม่รู้ว่ามันจะเป็นไปได้มากน้อยเพียงใด อย่างไรก็ตาม เล่าจื้อก็บอกว่าการปกครองที่ดีที่สุดคือการปกครองโดยไม่ปกครอง มันหมายถึงอะไร

ใช่หรือไม่ว่า ๑) การปกครองโดยที่ประชาชนไม่รู้ว่าถูกปกครอง ๒) การปกครองโดยที่ประชาชนสามารถจะเป็นอยู่ด้วยตัวของคนแต่ละคนได้ โดยไม่ต้องมีตัวบทกฎหมายใดๆ นั้นหมายความว่า คนทุกคนรู้ดีรู้ชั่วเหมือนกันทั้งหมด ในข้อหลังนี้มันเป็นไปได้อย่างไรกับการที่คนทุกคนรู้ดีรู้ชั่วเหมือนกัน มีวิธีการใดจะทำให้เกิดขึ้นได้

หรือว่าสิ่งที่เล่าจื้อบอกมันเป็นเพียงแค่หลักปรัชญา แต่ดูเหมือนว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นนี้ เกิดขึ้นจากหลักปรัชญาก่อนเสมอ (ปรัชญาในความหมายนี้คือ การเก็งความจริงด้วยเหตุผล)