น้ำเอ๋ยน้ำใจ ยังหาได้จากคนไทย และสังคมชนบทไทย

ความมีน้ำใจของคนไทยเรา  นับได้ว่าเป็นเสมือนเอกลักษณ์ของคนไทย

อีกอย่างหนึ่ง  ที่เป็นเสมือนมรดกตกทอดกันมาจากบรรพบุรุษ

แม้ในยุคโลกไร้พรมแดน  ที่ความเจริญทางวัตถุอย่างไม่หยุดยั้ง

จนดูเหมือนคำว่า  " น้ำใจ " จะเลือนลางไปจากสังคมไทย...แต่

สำหรับชนบทบ้านคุณมะเดื่อ...ยังหาได้อยู่จ้ะ......

ของกินเล็ก ๆ น้อย ๆ  ที่คุณมะเดื่อได้รับเป็นของฝาก

จากญาติมิตรเสมอ ๆ บ่งบอกถึง  " น้ำใจ "  จากผู้คนที่ยังมี

ต่อกันเสมอมา






ทุเรียนเนื้อหนา  หวานอร่อย  จากสวนแถบเทือกเขาตะนาวศรี  ของดีเมืองสามอ่าว

ที่มีให้ได้กินตามฤดูกาล  แม้ไม่มากนัก  แต่ก็พอจะขึ้นชื่ออยู่บ้าง  ....  นี่ก็เป็นของฝากจ้ะ





เผือกหอมตัวโต ๆ เต็มถุงใหญ่ ๆ  เป็นของฝากจากไร่แถบชายเขาอีกเหมือนกัน  

หัวเดียวก็กินไม่หมดแล้ว  คุณมะเดื่อก็จัดการแบ่งใส่ถุงไปให้แม่  น้อง และประชาชน

ชาวซอยเดียวกัน  ให้ช่วยกันกินด้วย





หน้าตาแบบนี้ นึกออกไหมจ๊ะว่า  คืออะไร  ไม่ใช่แมลงอะไรที่ไหนหรอกนะจ๊ะ

มันคือ  " กั้ง " ที่เป็นญาติสนิทชิดใกล้กับ  " กุ้ง "  จ้ะ  เป็นกั้งที่เขาแกะเรียบร้อย

แล้ว  ถ้ากั้งตัวเป็น ๆ แทบจะไม่มีราคาอะไรเลย  แต่ถ้าแกะแล้วแบบนี้...ราคา กก.ละ

200 - 300  บาท จ้ะ  คุณมะเดื่อก็ได้รับเป็นของฝากเช่นเดียวกัน  จึงเอามา...

...ผัดขี้เมา...มื้อเย็นซะเลย  

นี่แหละ....น้ำเอ๋ยนำใจ....ยังหาได้ในชนบทบ้านฉัน....อบอุ่นดุจครอบครัวเดียวกัน

แบ่งปัน...ด้วยรักใคร่ไมตรี....