หลังจากพบว่าความพร้อมของนักเรียนส่วนใหญ่ ไม่พอที่จะสอนโดยใช้พระเก๊ ระดับฝีมือต่างๆ
เพี่อเข้าใจพระเก๊ และพระแท้ไปในขณะเดียวกัน
ผมก็เลยลองใช้พระแท้นำทางไปก่อน
โดยใช้พระใหม่ๆ ที่หาได้ง่ายๆ มาสอน โดยใช้พระดินดิบ ลพ ปาน อายุประมาณ 90 ปี เนื้อผงวัดระฆังปี 2523 (108 ปี) และ 2533 (118 ปี) เนื้อผงวัดใหม่อมตรส ปี 2509 และ 2539 ที่เนื้อเพิ่งพัฒนา พอเห็นหลักการเบื้องต้น ของหลัก 1234+ พอสมควร
โดยเน้นการพิจารณาหลักการดูความเก่าให้เป็นในหลัก 1 และหลักสลับเนื้อแบบผสมผสานในหลัก 2 และหลัก 3 สามประสาน เหี่ยว ฉ่ำ นวล ในทุกจุดบนผิวพระ
ทั้งในดินดิบ ลพ ปาน และ พระเนื้อผงใหม่ๆ ดังกล่าวข้างต้น
แต่ข้อจำกัดที่อาจะมีในกลุ่มผู้เรียนนั้น ก็ประเมินออกมาได้หลายระดับ
1. ไม่มีพระแท้ ไม่เคยเห็นของแท้ จึงไม่สามารถปรับสเกลสายตาของตัวเองได้ ว่าภาพและของจริงต่างกัน เหมือนกันอย่างไร
2. เรียนผ่านมือถือ จอขนาดเล็ก ทั้งมีขีดจำกัดการขยายภาพ และการเปิดจอรูปกับตัวหนังสือให้เข้าใจคำพูด และรูปภาพไปพร้อมๆกัน
3. แม้บางท่านจะมีของจริง ก็ไม่มีอุปกรณ์ถ่ายภาพให้ได้ภาพที่ชัดเจนพอที่จะเข้าใจปรากฏการณ์ของพัฒนาการของผิวพระได้ ทำให้มองภาพไม่ออก และ
4. การไม่อ่านตำราที่ผมเขียนไว้ มาเน้นทำความเข้าใจในไลน์อย่างเดียว ที่ทำให้เข้าใจผิดพลาด หรือไม่เข้าใจหลักต่างๆที่ผมให้ไว้
ข้อจำกัดเหล่านี้ ก็คงจะค่อยๆ ปรับกระบวนการเรียนการสอนต่อไป ทั้งด้านการเตรียมการของผม และการปรับตัวของผู้เรียน
ที่เมื่อคืนผมได้เน้นการเตรียมความพร้อมของผู้เรียนให้มากขึ้น ทั้งด้านอุปกรณ์ ระบบคิด และระบบการจัดการความรู้
และอีกประเด็นหนึ่งก็คือ การแบ่งกลุ่มผู้เรียน ก็อาจจะต้องทำ เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพของการเรียนการสอน เช่น กลุ่มที่เน้นทฤษฎี เน้นปฏิบัติ เน้นแค่ดูเป็น ที่จะต้องใช้ชุดความรู้คนละชุดกันอย่างแน่นอน
ซึ่งแค่คิดไปก่อน จะทำอย่างไรนั้นยังนึกไม่ออกครับ
และ ยังยินดีต้อนรับ "นักเรียน" ทุกท่านครับ
