ผลการตรวจพบว่าคุณเป็น มะเร็ง ช๊อค

ให้เคมีบำบัดก็ทรมาน ทั้งอาเจียน ทานข้าวไม่ได้ อ่อนเพลีย เจ็บปวดจากการโดนแทงเส้นหลายๆครั้ง

พบปัญหาว่าทางเดินปัสสาวะกับอุจจาระทะลุหากัน

เข้าผ่าตัดเพื่อแก้ไขก็พบว่าต้องเอาลำไส้มาเปิดที่หน้าท้องมันไม่ใช่สิ่งที่คนปกติเขามีกัน

ผ่าตัดใหญ่ทรมานจากการเจ็บปวดแผล

แต่ยังแก้ปัญหาไม่ได้ยังพบว่าอุจจาระยังปนมากับปัสสาวะอีก

มีไข้สูงโดยที่ยังไม่ทราบสาเหตุอีกหลังผ่าตัด

เป็นคนโสดไม่มีใครให้กำลังใจอีก

อยากตาย

จาก แปดข้อข้างบน ทำให้เข้าใจได้ทันทีว่าทำไมได้รับการส่งเวรจากน้องเวรดึกว่าผู้ป่วยหลังผ่าตัดมา 5 วันไม่ยอมให้ทำอะไร ตอนแรกแค่จะเช็ดตัวให้ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้ผู้ป่วยสุขสบายผู้ป่วยก็ไม่ยอมให้ทำให้

ดังนั้นการพลิกตะแครงตัวที่จะทำให้ตัวเองปวดแผลผู้ป่วยยิ่งไม่ทำใหญ่ นอนในท่านอนหงายเป็นส่วนใหญ่จนจะเป็นแผลกดทับ ไม่ยอมดูด TriFlow เพื่อให้ปอดขยายตัวได้เต็มที่หลังผ่าตัด ไม่ยอมให้ใส่สายสวนปัสสาวะ และบ่นอยากฆ่าตัวตาย

ถามน้องมีลูกไหมน้องบอกโสด มี พ่อแม่ไหม ตายไปหมดละ

จึงถามน้องว่าผู้ป่วย อาชีพอะไร น้องบอกเป็นอาจารย์อยู่ในสถานศึกษาระดับอาชีวะศึกษา

                                   จึงยิ้มออกได้ละจุดที่ดึงพลังคนไข้กลับมา


เมื่อรวบร่วมปัญหาผู้ป่วยได้ดันนั้น ก็เคาะประตูเข้าไปหาผู้ป่วย ยิ้มพร้อมทักทาย “สวัสดคะอาจารย์เป็นไงบ้างไม่เจอกัน 5 วันดีขึ้นหรือยัง วันนั้นหลังผ่าตัดเห็นปวดอยู่ พยาบาลเลยไม่ได้เข้ามาคุยด้วย” ผู้ป่วยยังไม่ตอบ จึงเข้าไปนั่งอยู่ข้างเตียง ขอดูเส้นที่แทงน้ำเกลือและแผลผ่าตัดขออนุญาติจัดท่านอนให้ จึงถามต่อ “น้องๆดูแลอาจารย์ดีไหมค่ะ ผมได้สระหรือยังที่มานอนโรงพยาบาลเดียวเรามาอาบน้ำสระผมกันดีไหมคะ” ผู้ป่วยเริ่ม พูดคำแรก ผมขอเป็นบ่ายๆนะครับ

“น้องๆพยาบาลนะดูแลดี แต่ผมนะแย่อะไรไม่ดีขึ้น อยากจะตายไปเสีย คิดว่าผ่าตัดแล้วจะดีขึ้นก็ไม่ดีขึ้น ปัสสาวะก็ยังมีอุจจาระปนออกมาอุจจาระก็ยังมีปัสสาวะออกมาอีกแล้วอย่างี้ผมจะทำอะไรได้”

“วันนั้นคุณหมอระบบทางเดินปัสสาวะให้พยาบาลใส่สายสวนปัสสาวะแต่อาจารย์ปฏิเสธการใส่ใช่ไหมค่ะ พยาบาลเข้าใจนะค่ะว่าการใส่สายสวนปัสสาวะนั้นทรมานจากอาการปวดค่อนข้างมากเพราะคนไข้บ่นมาหลายคนละแต่ถ้าเราลองใส่ดูอาการปัสสาวะปนอุจจาระจะดีขึ้น”

                                  “ไม่เอาครับแค่นี้ก็แย่พอละ”

                    แล้วผู้ป่วยก็เริ่มบ่นถึงความทุกข์่ทั้ง 7 ข้อด้านบนให้ฟังอย่างมีอารมณ์ 

               พยาบาลนั่งฟังพยักหน้าเป็นช่วงๆหลังปล่อยให้ผู้ป่วยได้ระบาย ประมาณ 15นาที

“0k ค่ะไม่ใส่ก็ไม่ใส่นะค่ะ แต่อุจจาระที่มันออกมากับปัสสาวะก็น้้อยลงใช่ไหมค่ะ ตรงนี้คงต้องใช้เวลาหน่อยนะค่ะเพราะคุณหมอบอกแล้วใช่ไหมค่ะว่าเป็นของเก่า”

“และถ้าอาจาย์ไม่ใส่สายสวนปัสสาวะเราก็มีวิธีแก้โดยการใส่แพมเพิสแต่อาจารย์ต้องเข้าไปทำความสะอาดในห้องน้ำเป็นช่วงๆไม่เช่นนั้นอาจทำให้เกิดแผลจาการกัดกร่อนตามผิวหนังในส่วนที่เราใส่แพมดพิสไว้” ผู้ป่วยนิ่งฟังและเริ่มยอมรับ

“อาจารย์ลองยกขาซิคะ” ผู้ป่วยก็ยกขาขึ้น

“ลองยกแขนให้พยาบาลดูหน่อยคะ” ผู้ป่วยยกแขนให้ดู

“ จะตายได้ยังคะ แขนก็ยังยกได้ ขาก็ยังยกได้ ความตายจากการเจ็บป่วยยังอีกไกลคะอาจารย์”พร้อมทั้งยิ้มให้กำลังใจ