ผมมักจะแลกเปลี่ยน "หลักปฏิบัติ" ในการศึกษาเรียนรู้ "ปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง" กับครูและนักเรียนเสมอๆ ว่า "วิธีที่ดีที่สุดในการเรียนรู้เรื่อง ปศพพ. คือ การเรียนรู้จากการทรงงานของในหลวง" คือ เอาเป็น "แบบอย่าง" ไม่ใช่เพียงเริ่มจาก ๓ ห่วง ๒ เงื่อนไข ๔ มิติ แต่ควรเรียนรู้จาก "ตัวอย่าง" ที่ในหลวงท่านทรงใช้ "หลักคิดของเศรษฐกิจพอเพียง" กับงานด้านต่างๆ จน "ตกผลึก" เป็น "หลักปฏิบัติ" จนสามารถจัดการความรู้ที่ได้ไว้เป็น "หลักวิชา" ตัวอย่างการใช้ "หลักคิด" จนเกิดผล เกิดประสบการณ์จนตกผลึกเป็น "หลักปฏิบัติ" ที่ชัดที่สุด และควรศึกษาเป็นเบื้องต้นคือ การใช้ "หลักคิด" ในการทำงานด้านการพัฒนาประเทศของในหลวง หรือที่เราเรียกว่า "หลักการทรงงาน"
มีหนังสือที่เขียนเกี่ยวกับ "หลักการทรงงาน" ที่เว็บไซต์ของสำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติจำนวมาก ที่นี่ โดยเฉพาะเอกสารเผยแพร่เรื่อง "หลักการทรงงาน ในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว" เชิญท่านเรียนรู้ตามอัธยาศัย
หากใช้คำสืบค้นว่า "หลักการทรงงาน" ใน Google เราจะพบเว็บไซต์ที่เกี่ยวข้องถึง ๓๕๒,๐๐๐ เว็บไซต์ ที่น่าสนใจคือ บทความจากสมเด็จพระเทพฯ ที่นี่และที่นี่ หรือที่มีผู้สนใจนำมาเรียบเรียงไว้ที่นี่หรือที่นี่ ดังนั้น จึงไม่ใช่เรื่องยากอะไร สำหรับผู้สนใจจะเรียนรู้ในเบื้องต้น แต่เพียงการสืบค้นนั้นไม่ "พอเพียง" ต้อง น้อมนำมาปฏิบัติกับตนเอง หรือหากมีโอกาสอาจไปดูโครงการหลวงที่มีอยู่ทุกภาคทุกพื้นที่ของไทย .... อย่าลืมไปเมื่อไหร่ต้องกลับมาแลกเปลี่ยนไว้ในบันทึกด้วยนะครับ
ผมรวบรวม "หลักการทรงงาน" ส่วนหนึ่งไว้ในกระดาษแผ่นเดียว แผ่นเดียวกับที่แสดง "หลักคิดของเศรษฐกิจพอเพียง" เพื่อให้ง่ายต่อการวิเคราะห์อภิปรายกันเพื่อส่งเสริมความเข้าใจ เพื่อใช้ในการขับเคลื่อน "ปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงด้านการศึกษา" ดังรูปครับ
ยิ่งสืบค้น ยิ่งเรียนรู้ ผมยิ่งมั่นใจว่า สังคมไทยไม่ได้ขาดแคลนนักวิชาการ แต่ขาดแคลน "นักปฏิบัติ" หน้าที่ของผมคือ ทำอย่างไร เด็กไทยในพื้นที่จะหันมาเป็น "นักปฏิบัติ" ให้เพิ่มมากขึ้น....

ตามมาเรียนรู้
จริงด้วยครับ
เราขาดนักปฏิบัติครับ
ขอบพระคุณท่าน ดร. ฤทะิไกร ได้แนวคิดและความรู้มาก
ขออนุญาตนำไปเผยแพร่ต่อครูและนักเรียนครับ....
เรียนท่าน ผอ.สุรเชษฐ์ ครับ กระผมยินดี และจะมีความสุขมากครับ ถ้ามีคนนำไปเผยแพร่และวิพากษ์กันต่อไป
เห็นด้วยเลยครับว่าประเทศไทยนักวิชาการ นักทฤษฎีเยอะ แต่นักปฏิบัติมีน้อย ความรู้ที่เกิดจาการปฏิบัตินั้นละคือของจริง เราอบรมแต่หลักการทฤษฎี คนอบรมก็พูดตามทฤษฎี แต่ไม่ลงไปทำ ไม่ไปช่วยกันแก้ปัญหาในสภาพจริง ปัญหาจึงยังคงอยู่ อบรมวนเวียนซ้ำซาก