ผมเริ่มรักษาอาการโรคมะเร็งลำไส้ใหญ่ตอนล่าง(RCA) ด้วยการรับเคมีสูตรแรงพร้อมด้วยการฉายรังสี เพื่อให้ก้อนเนื้อมะเร็งลดขนาดลงเพื่อที่จะผ่าตัด รับเคมีไปได้สี่รอบและรับการฉายรังสีบริเวณต่ำกว่าท้องน้อง คือที่โคนอวัยวะเพศ เพราะก้อนเนื้อร้ายอยู่เกือบติดกับปากทางทวาลหนัก  ดังนั้นอวัยวะเพศจึงโดนรังสีไปด้วยเต็ม ๆ รับการฉายรังสีไปทั้งหมดยี่สิบเก้าครั้ง ผลลัพธ์ออกมาเป็นที่น่าพอใจ คือก้อนเนื้อยุบตัวไปได้เกือบสี่สิบเปอร์เซนต์ หมอสั่งให้ไปผ่าตัด แต่กลับไม่ไปเปลี่ยนแผนไปรักษาตามหหลักธรรมชาติบำบัด ซึ่งก็ทำให้ชีวิตอยู่สุขสบายมาได้เกือบสองปี แล้วมาวันหนึ่ง สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น คืออวัยวะเพศซึ่งเป็นทางเดินของปัสสาวะเกิดอาการกล้ามเนื้อแข็งตัวจากโคนไล่ไปถึงปลาย จากข้างหนึ่งลามไปทั้งตัวอวัยวะ แข็งโด่เด่ไม่หักไม่งอเลย ไปพบแพทย์ตอนแรกก็คาดว่าน่าจะเป็นการลามของเนื้อร้าย แต่ในที่สุดมันก็แข็งตัวไม่หยุดแต่ไม่โตขึ้น หากเป็นเนื้องอกต้องโตขึ้น ดังนั้นตอนหลังแพทย์จึงลงความเห็นว่า มันเกิดจากการฉายรังสีนั่นเอง ละแล้วมันก็เริ่มทำให้ท่อทางเดินปัสสาวะตีบตันไปเรื่อย ๆ จนในที่สุดวันวันก่อน ปัสสาวะไม่ออกเลย ไปพบแพทย์เพื่อสวนปัสสาวะและส่องกล้องตรวจดูว่าเกิดจากต่อมลูกหมากโตหรือเนื้องอกจากลำไส้มาเบียดท่อทางเดินปัสสาวะ พบความจริงอันทำให้ฉันต้องกลายเป็็นมนุษย์หิ้วถุงฉี่จนกว่าจะลาโลกนี้ไปว่า มันมาจากตัวกล้ามเนื้อของอวัยวะเพศที่แข็งตัวจนเบียดท่อทางเดินปัสสาวะให้ตีบตัน ดันปัสสาวะออกมาไม่ได้ ไม่มีทางรักษานอกจากใส่สายสวนปัสสาวะหากใส่ไม่ได้ก็ต้องเจาะหน้าท้องตัดท่อปัสสาวะจากกระเพาะปัสสาวะมาออกหน้าท้องพร้อมสายยางและถุงรองปัสสาวะ ตอนนี้ยังสวนได้จึงต้องห้อยโต้งเตง และต้องไปเปลี่ยนสายสวนทุกเดือน

โธ่ ชีวิตฉันจะห้อยโตงเตงไปจนลาโลกเลยรึนี่

หากไม่จำเป็นจริง ๆ อย่ารักษาด้วยการฉายรังสีเลยนะ