เอ็ดเวิร์ด ทูเลน ตามหาหัวใจไกลสุดฟ้า 1

หลายท่านคงได้อ่านอ่านบันทึกนี้หนทางสู่หัวใจรักของคุณ...ปริม ทัดบ...เมื่อ 4 เดือนที่แล้ว

ผู้เขียนเองได้อ่านบันทึกก็พลันอยากจะอ่านหนังสือเล่มนี้ด้วยความที่เรื่องราวที่น่าสนใจน่าติดตามเสียจริงๆ และเมื่อในวันหนึ่งน้องคนหนึ่งที่ชอบอ่านหนังสือเช่นกันถามว่ารู้จักหนังสือชื่อนี้หรือเปล่า ซึ่งเป็นเรื่องแปล พอน้องคนนั้นเล่าเรื่องย่อๆให้ฟังก้ต้องดีใจด้วยอาการลิงโลด และได้ให้ยืมมาอ่านเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา

และไม่ผิดหวังเลยสำหรับอรรถรสที่ได้รับจากหนังสือเล่มนี้

...........

เป็นเรื่องราวของกระต่ายที่ทำจากกระเบื้องเกือบทั้วตัวตัวหนึ่ง ที่ชื่อ เอ็ดเวิร์ด ซึ่งเป็นของเด็กหญิงอายุสิบสี่ปี ชื่อ อะบีลิน ทูเลน ..."ฉันรักเธอ เอ็ดเวิร์ด " อะบีลินพูดทุกคืนเมื่อย่าเปลเลกรินาออกไปแล้ว เธอพูดถ้อยคำนี้แล้วเฝ้ารอ เกือบจะเหมือนว่าเธอคาดหวังว่าเอ็ดเวิร์ดจะตอบอะไรกลับมา

...ในคืนฟ้ากระจ่าง ดวงดาวทอแสงพริบพราย และแสงระยิบระยับจะช่วยปลอบประโลมใจเอ็ดเวิร์ดอย่างที่ไม่อาจเข้าใจได้ บ่อยครั้งที่เอ็ดเวิร์ดจ้องมองหมู่ดาวในราตรีจนกระทั้่งความมืดพ่ายแพ้ต่อยามอรุณรุ่งไปในที่สุด

...ย่าเปลเลกรินา เล่านิทานให้อะบีลินฟังในคืนวันหนึ่ง...เอ็ดเวิร์ดคิดว่านิทานไม่เข้าท่า แต่นิทานส่วนใหญ่ก็เป็นเช่นนั้น เอ็ดเวิร์ดคิดถึงเจ้าหญิงและเรื่องที่เจ้าหญิงกลายเป็นหมูป่าอัฟริกัน น่าขยะแขยงจริง น่าขันจริง...

เอ็ดเวิร์ดไม่เข้าใจในความรัก...

...........

ครอบครัวทูเลนเดินทางไปอังกฤษ...บนเรือ ควีนแมรี่

"กระต่ายอะไรแปลกจริง"หญิงสูงวัยสวมสร้อยมุกสามเส้นรอบคอร้องขึ้น เธอก้มลงมองเอ็ดเวิร์ดให้ชัดถนัดตา

"ขอบคุณที่ชมค่ะ" อะบิลีนตอบ

เด็กหญิงเล็กๆหลายคนทอดสายตามองเอ็ดเวิร์ดอย่างอยากได้เหลือเกิน เด็กๆขออะบิลีนอุ้มเอ็ดเวิร์ดบ้าง

เด็กชายสองคนพี่น้องกันชื่อ มาร์ตินกับเอมอส สนใจเอ็ดเวิร์ดมากเป็นพิเศษ

"ทำอะไรได้มั่ง"มาร์ตินถามอะบิลีนในวันที่สองที่ออกทะเล เขาชี้ไปที่เอ็ดเวิร์ดที่นั่งเหยียดขาบนเก้าอี้ผ้าใบ

"ไม่เห็นต้องทำอะไรนี่" อะบิลีนตอบ

"ไขลานตรงไหนได้ไหม" เอมอสถาม

"ไม่ได้"

"แล้วมีไว้ทำไม" มาร์ตินถาม

"ก็มีไว้เพราะนี่คือเอ็ดเวิร์ด" อะบิลีนตอบ

แล้วการสนทนาก็พาไปสู่การที่เอ็เวิร์ดถูกแย่งไปถอดเสื้อผ้าและโยนกันไปมาระหว่างมาร์ตินกับเอมอสขณะที่อะบิลีนได้แต่ร้องอ้อนวอน

แล้วเอ็ดเวิร์ดก็ลอยกลางอากาศในสภาพเปลือยเปล่า ก่อนหน้านี้เพียงนาทีเดียว กระต่ายคิดว่าการต้องมาล่อนจ้อนต่อหน้าผู้โดยสารเต็มลำเรือเป็นเรื่องเลวร้ายที่สุดที่จะเกิดขึ้นแล้ว แต่เอ็ดเวิร์ดเข้าใจผิด การถูกมือสกปรกจับโยนส่งให้มือสกปรกอีกมือในสภาพล่อนจ้อนนั้นแย่ยิ่งกว่า...

และในที่สุดในการโยนกันไปมาและเยื้อแย่งจากอะบิลีน

เอ็ดเวิร์ด ทูเลนก็ลอยพ้นเรือออกไป...

..........

กระต่ายกระเบื้องตายได้อย่างไร

กระต่ายกระเบื้องจมน้ำตายได้ไหม

หมวกยังอยู่บนหัวฉันหรือเปล่า

...ในที่สุดกระต่ายกระเบื้องก็ตกลงสู่ก้นทะเลในสภาพคว่ำหน้า แล้วเมื่อหัวจมอยู่ในโคลน เอ็ดเวิร์ดก็สัมผัสถึงอารมณ์เนื้อแท้ของจริงเป็นครั้งแรก

เอ็ดเวิร์ด ทูเลน รู้สึกกลัว

........

เอ็ดเวิร์ดบอกตัวเองว่าอะบิลีนจะต้องตามมาพบจนได้แน่ๆ

เอ็ดเวิร์ดคิดว่านี่ก็เหมือนรออะบิลีนกลับจากโรงเรียน...

โมงยามผ่านไป กลายเป็นวันคืน เป็นสัปดาห์ เป็นเดือน

อะบิลีนไม่มา...

แล้วในวันหนึ่งเอ็ดเวิรืดก็พบกับพายุที่พัดร่างให้ลอยละลิ่วไปตามคลื่นในมหาสมุทรและตกลงไปในอวนของชาวประมง และถูกนำกลับบ้านไป และเอ็ดเวิร์ดก็ถูกเรียกชื่อใหม่ว่า

ซูซานนา

แต่ลอลลี่ลูกของลอร์เรนซ์และเนลลี่ ไม่ชอบซูซานนา ด้วยความอิจฉาที่..."ฉันได้ยินคนพูดกันทั้งเมือง ตายายทำกับแกเหมือนเป็นเด็กกระต่าย"

เอ็ดเวิร์ดจ้องมองตอบลอลลี ลิปสติกของเธอสีแดงสดเหมือนสีเลือด เอ็ดเวิร์ดรู้สึกถึงสายลมเยียบเย็นพัดผ่านห้อง

ลอลลีหิ้วหูเอ็ดเวิร์ดไว้และเดินอาดๆเข้าไปในครัวก่อนโยนเอ็ดเวิร์ดให้หน้าคว่ำลงในถังขยะ

...........

เอ็ดเวิร์ดลงเอยอยู่ในกองขยะ

นอนอยู่บนกองเปลือกส้ม กากกาแฟ เบคอนบูดเน่าและยางรถยนต์ คืนแรก เมื่ออยู่บนขยะกองโต เอ็ดเวิร์ดสามารถเงยหน้ามองดวงดาวและมีแสงดาวช่วยปลอบใจได้

เพราะเอ็ดเวิร์ดรักอะบิลีนไม่พอ แล้วตอนนี้อะบิลีนก็อยู่ไกล...แล้วเนลลีกับลอว์เรนซ์ก็ไปไกลแล้วเช่นกัน เอ็ดเวิร์ดคิดถึงคนทั้งสองเหลือเกิน อยากจะอยู่ด้วยกับสองตายาย

กระต่ายสงสัยว่า หรือนี่คือความรัก...

ในวันหนึ่ง สุนัขงับกระโปรงสีชมพูของเอ็ดเวิร์ดและพาออกวิ่งหนีไป

"นั่นของฉัน ของฉันนะ ขยะทั้งหมดเป็นของฉัน" เอิร์นเนสต์ตะโกน แต่สุนัขตัวน้อยไม่หยุด สุนัขวิ่งไม่หยุดจนกระทั่งมาถึงทางรถไฟ และปล่อยเอ็ดเวิร์ดลงตรงหน้าเท้าใหญคู่หนึ่ง

"นี่อะไร ลูซี่"

"เอาล่ะนะ มาโลน เจ้าคงหลงมา ฉันเดาเอานะ ลูซีกับฉันหลงมาเหมือนกัน.".."เจ้าอยากจะหลงอยู่กับเรา ...ฉันชื่อบูล ลูซีเป็นหมาของฉัน..."

แล้วเอ็ดเวิร์ดก็ออกเดินทางไปกับชายเร่ร่อนและสุนัขของเขา

...........

"มาโลน"คืนหนึ่งบูลพูดขึ้น "ฉันปรารถนาที่จะทำให้เธอระคายใจหรือวิจารณ์ด้านลบเรื่องรสนิยมเสื้อผ้าอันเก๋ไก๋ของเธอหรอกนะ แต่ฉันต้องบังคับตัวเองให้บอกว่า เธอสวมชุดเจ้าหญิงนี้แล้วเหมือนนิ้วโป้งมีแผล..."

บูลเย็บกางเกงเอง เอาผ้าเช็ดหน้าสีแดงหลายผืนมาตัดและเย็บเข้าด้วยกันจนกลายเป็นกางเกงยามยากที่คลุมขายาวๆของเอด็อเวิรืดไว้

"ทีนี้ เะอก็รูปร่างเหมือนพวกนอกกฏหมายแล้วจริงๆนะ"บูลพูด

"ทีนี้เธอก็เหมือนกระต่ายพเนจรเลยนะ"

...........

เจ็ดปีผ่านไป

กระต่ายเร่ร่อนไปกับลูซีและบูล จนกระทั่งคืนหนึ่งบนโบกี้รถไฟ

"แก ไอ้คนเร่ร่อน".."ไอ้คนเร่ร่อนโสดครก ฉันเบื่อพวกแกที่เที่ยวนอนเกะกะเต็มที่แล้ว..."

"เราหลงทางมา"บูลบอกกับชายคนนั้น

"หลงทางรึ เชื่องั้นรึว่าแกหลงทาง"ชายคนนั้นจึงพูดว่า "นี่อะไร"แล้วจึงส่องไฟแายใส่เอ็ดเวิร์ด

"นี่มาโลน"บูลตอบ

"บ้าอะไรเนี่ย"..."ไปกันใหญ่แล้ว ไปกันใหญ่แล้ว "...

"กระต่ายจะมานั่งรถไฟฟรีไม่ได้หรอก"เขาหมุนตัวและกระชากประตูโบกี้สินค้าเปิดออก ก่อนจะหันกลับมาและออกแรงเตะครั้งเดียวส่งให้เอ็ดเวิร์ดลอยละลิ่วสู่ความมืด