บันทึก ศึกษาพื้นฐานแห่งมาตรฐานความเห็นบุคคล...จะพบว่า... เมื่อแต่ละบุคคลพบเจอเหตุการณ์...เรื่องราว...และแสดงออก แล้วนำเสนอความคิดออกมาให้ได้ยิน ไม่ว่าจะเรื่องราวของตน หรือ ของใคร ? อย่างไร ? ก็จะพบว่า...จะมีคนในสังคมที่ได้ยินได้ฟังเรื่องนั้น ๆ ร่วมพิจารณาและหรืออาจจะแสดงออกตามไปด้วยเท่าที่ตนเองจะคิดเห็น...ตามประสพการณ์ ตามแนวอาชีพของตน ๆ เสมอ ๆ
คนปกติ ๆ ที่มีความถนัดที่แตกต่าง หรือ ที่ถูกอคติ ๔ อย่างหนึ่ง อย่างใด ? ครอบงำจิตใจอยู่ ก็จะแสดงออกไปตามความครอบงำนั้น ณ มุมมองที่แต่ละคนจักวิเคราะห์เพื่อจะนำมาพัฒนามาตรฐานความเห็น หากใครสนใจ ให้ลองนำเรื่องราวที่แสดงไปแล้วนั้นพิจารณาแตกตัวออกไปอีกได้ ใน ๔ ลักษณะว่า...
แม้เพียงเรื่องเดียว...นั้น ๆ
หากตนแสดงออกเพราะ " รัก " จะเป็นอย่างไร ? หรือ
ณ เรื่องนั้น ๆ ที่แสดงออกหากแสดงออกเพราะ " ชัง " จะอย่างไร ?
ณ เรื่องนั้น ๆ ที่แสดงออกหากแสดงออกเพราะ " หลง " จะอย่างไร ?
ณ เรื่องนั้น ๆ ที่แสดงออกหากแสดงออกเพราะ " กลัว " จะอย่างไร ?
การสมมุติ เรื่องเดียวแล้วพิจารณาแตกตัวออกเป็นสี่แนว ก็จะชัดขึ้นด้วยเป็นเพราะในสังคมแห่งความเห็น...ทุกวันนี้ จะแบ่งขั้วอย่างชัดเจนและหลากหลาย ณ เรื่องต่าง ๆ
มาตรฐานบุคคลที่สนใจ และต้องการพัฒนาตน จึงจักต้องเข้าใจลีลาลักษณะแห่งการแสดงออก ณ เรื่องเดียวกันนั้น แจงออกมาเป็น... ๔ ลักษณะ แล้ววิเคราะห์ตนเองว่า ความคิดเห็นของเราเองนั้น ตกอยู่ในลักษณะใด รึ เปล่า !!!
การเพิ่มมาตรฐานจักต้องสงบใจ พร้อมพิจารณาว่า ความเห็นเรา ได้อยู่เหนือการถูกครอบงำจากอคติ รึ ยัง !!! และสมบูรณ์แท้จริง ตรงใจหรือไม่ ?
มาตรฐานในที่หมาย จึงจะเริ่มมีมาตรฐาน ที่เกิดคุณภาพ โดย จะเป็นความเห็นที่เป็นข้อยุติเฉพาะตน ณ เวลาและบริบทนั้น ๆ ณ ขณะนั้น อันจะเป็นประโยชน์ที่ตกผลึกสำหรับตน และเป็นประโยชน์ต่อผู้ที่สนใจ...ในการติดตามศึกษา... ประดุจการนำเสนอของละครน้ำดี น้ำเน่า แนวบทเพลง หรือ ความหยาบ ความประณีตในสังคมที่ขับเคลื่อนต่างกรรม ต่างเวลา ฯลฯ สะท้อน เรื่องราว ณ ขณะนั้น ๆ ที่ก่อเกิด... ฯลฯ
