ไม่ครบห้า
"ไม่ครบห้า" หนังสือขายดีทั่วโลกเล่มนี้ เขียนโดย ฮิโรทาดะ โอโตทาเกะ ชาวญี่ปุ่น ซึ่งมีลักษณะเด่นคือ ไม่มีแขนและไม่มีขาตั้งแต่เกิด เขามีเฉพาะศีรษะกับลำตัวเท่านั้น เพราะเกิดจากความบกพร่องทางพันธุกรรมที่เรียกว่า คอนเจนิตัล เทตรา อะมีเลีย (Congenital Tetra Amelia)
ฮิโรทาดะ โอโตทาเกะ เกิด 6 เมษายน ปีโชวะที่ 51 (ค.ศ. 1976) เด็กชายน้อยคนนี้ไม่มีแขนขา และถูกจับแยกกับแม่ทันทีที่คลอด กว่าจะพบก็หนึ่งเดือนหลังจากนั้น ทุกคนกลัวว่าแม่เด็กจะตกใจกับสภาพร่างกายของทารก แต่วันแรกที่แม่ลูกพบหน้ากัน คำที่หลุดจากปากแม่ (ทั้งๆที่เห็นเต็มตาว่าทารกน้อยปราศจากแขนและขา) ก็คือ "น่ารักจัง!" ด้วยๆ คำนี้โอโตทาเกะได้กล่าวไว้ตอนโตว่า "วันนั้นคือวันที่ผมได้เกิดขึ้นมาจริงๆ" เริ่มแรก พ่อกับแม่อยากให้เพื่อนบ้านรู้จักโอโตทาเกะคุง จึงมักจะพาไปไหนมาไหนด้วยเสมอ - โอโตทาเกะคุง จึงกลายเป็นขวัญใจของชาวบ้านไปในทันที เพราะเหมือนตุ๊กตาหมี และเหมือนหัวมันฝรั่ง (ปกติแล้วพ่อแม่ที่มีลูกพิการมักจะเก็บลูกไว้แต่ในบ้าน) นอกจากนี้ พ่อกับแม่ยังให้ความสำคัญกับการศึกษามาก แม่อ่านเจอในหนังสือพิมพ์ว่า "การไม่อ่านหนังสือให้เด็กฟัง เปรียบเสมือนการตัดเอาสมองส่วนหน้าของเด็กทิ้งไป" ดังนั้นเมื่อมีเวลาว่า แม่ก็มักจะอ่านหนังสือให้โอโตทาเกะคุงฟังเสมอๆ ต่อมาเมื่อต้องเข้าโรงเรียนประถม พ่อแม่ของโอโตทาเกะคุง ก็สงสัยว่าลูกชายตัวเองจะไม่สามารถเรียนแบบเด็กปกติได้จริงหรือ จึงพยายามทุกวีถีทางให้ได้เข้าโรงเรียนภาคปกติ ไม่ใช่เรื่องง่ายที่โรงเรียนทั่วๆ ไปจะยอมรับ เพราะต้องรับภาระปัญหาหลายอย่าง แต่ว่าความไม่ยอมแพ้ของพ่อแม่ โอโตทาเกะคุงก็ได้เข้าโรงเรียนภาคปกติจนได้โอโตทาเกะคุงมีความสามารถโดดเด่นมากในโรงเรียนประถม ซึ่งตรงนี้เองเป็นเรื่องที่น่าสนใจต้องติดตามอ่าน แล้วคุณจะทึ่งถึงศักยภาพของคนที่ไม่มีแขนขา และความคิดดีๆของระบบการศึกษาและครูญี่ปุ่น โอโตทาเกะต้องทำทุกอย่างด้วยตัวเอง ครูประกาศว่า "อะไรที่โอโตทาเกะทำเองได้ควรปล่อยให้ทำเอง แต่ถ้ามีอะไรที่เขาทำคนเดียวไม่ได้พวกเราต้องช่วยเขานะ" เมื่อโอโตทาเกะมีชีวิตประจำวันอยู่กับเพื่อนๆ การละเล่นและกิจกรรมต่างๆจะมีกติกาของโอโตจัง (ชื่อเล่นขอโอโตทาเกะสมัยเด็กๆ) ซึ่งเป็นผลให้สามารถเล่นกับเพื่อนๆได้ กติกาเหล่านี้เด็กๆคิดขึ้นเอง ครูต้องเรียนรู้วิธีการแบบนี้จากเด็กๆในห้องเรียนในหนังสือเล่มนี้ โอโตทาเกะบอกเล่าเรื่องราวต่างๆ ตั้งแต่เด็ก ตอนเรียนหนังสือ การไปท่องเที่ยวอเมริกา และการใช้ชีวิตที่คนแขนขาดีๆ อย่างเราอ่านแล้วได้แต่ทึ่งว่าทำได้ไง
หลังจากที่ได้อ่านหนังสือเล่มนี้แล้วทำให้ผู้อ่านมีความรู้สึกว่าหากเรายอมรับคุณค่าของตัวเองเมื่อใด เราก็จะยอมรับความเป็นคนของอีกฝ่ายได้ตามธรรมชาติ ในเมื่อเราก็คือเราเพียงคนเดียว เขาก็คือเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น และมีคุณค่าเหมือนกันเราต้องสร้างสังคมปลอดสิ่งกีดขวางขึ้น มิใช่เพื่อคนพิการเท่านั้น แต่เพื่อทุกคนจะได้ใช้ชีวิตที่มีค่าอย่างเต็มความสามารถ ไม่สูญเสียความเป็นตัวของตัวเอง และมีชิวิตอยู่ด้วยความภาคภูมิใจในตนเอง “ ความพิการ คือความไม่สะดวก แต่ไม่ใช่ ความไม่สบาย ”
ชื่อหนังสือ : ไม่ครบห้า
โดย : โอโตทาเกะ ฮิโรทาดะ
แปล : พรอนงค์ นิยมค้า
นางสาวยูไรนี แมยอสาขางานภาษาต่างประเทศ
