คุณพรวิภา ยาสมุทร์ ตำแหน่งพยาบาลวิชาชีพชำนายการ กลุ่มงานผู้ป่วยนอก (คลินิกโรคไม่ติดต่อเรื้อรัง) โรงพยาบาลบ้านโฮ่ง จังหวัดลำพูน เขียนเรื่องเล่าการทำงานช่วยคนเลิกบุหรี่ ส่งมาที่ศจย. ผู้เขียนจึงนำมาแบ่งปันโดยย่อให้คุณผู้อ่าน และเพื่อแชร์มุมมองของคนที่ทำงานในด้านนี้ค่ะ
พี่ชาย...ผู้ไม่ยอมแพ้
<p>“สวัสดีตอนเช้าค่ะพี่จรูญ เป็นไงบ้างคะวันนี้ สู้ไหม” เป็นคำถามที่ดิฉันถามพี่จรูญทุกวัน ตอนเช้า พี่จรูญก็จะตอบแบบมั่นใจบ้าง ไม่มั่นใจบ้างว่า “สู้ สู้”พร้อมกับชูกำปั้นแสดงว่ายังสู้อยู่ เพียงแค่นี้ดิฉันก็รู้แล้วว่ามันยากมากที่จะทำการเลิกบุหรี่ได้สำเร็จ</p><p>พี่จรูญเป็นคนรูปร่างสูงใหญ่ ดูเหมือนจะแข็งแรง แต่เมื่อประมาณ 3 ปีที่แล้ว เคยมาโรงพยาบาลด้วยอาการไม่รู้สึกตัว โดยที่ไม่มีการเจ็บป่วยมาก่อนหน้านี้ แพทย์วินิจฉัยว่า เป็นหน้ามืดเป็นลม (Syncope)จากการสอบถามคนใกล้ชิดบอกว่าพี่เขาสูบบุหรี่จัดมาก พอหายป่วยดิฉันจึงถามพี่จรูญว่า อยากเลิกบุหรี่หรือเปล่า พี่หัวเราะ แล้วบอกว่า เคยทำแล้วแต่ไม่สำเร็จกลับสูบหนักกว่าเดิม ดิฉันจึงถามใหม่ว่า ลองอีกครั้งไหม ยังอยากเลิกบุหรี่อยู่อีกหรือเปล่า พี่เขามองหน้า แล้วตอบว่า อยากเลิกซิ เบื่อเหมือนกัน มีวิธีหรือ? </p><p>จากการพูดคุยวันนั้น ทำให้ดิฉันรู้ว่า คนที่สูบบุหรี่ ไม่ได้อยากสูบบุหรี่ไปตลอดชีวิต เขามีความอยากที่จะเลิกบุหรี่ แต่ไม่รู้จะทำอย่างไรให้เลิกสำเร็จ</p><p>เราในฐานะที่ทำหน้าที่ในการให้ความรู้ถึงพิษภัยของบุหรี่ วิธีช่วยเลิกบุหรี่ ต้องทำงานเพื่อให้เกิดความเชื่อมั่น ป้องกันนักสูบหน้าใหม่ และลดคนสูบหน้าเก่าให้ได้มากที่สุดค่ะ เพื่อให้สังคมไทยปลอดบุหรี่ค่ะ จะได้ช่วยคนอย่างพี่จรูญให้เลิกบุหรี่ได้สำเร็จค่ะ เห็นด้วยกับวิธีคิดกับเราไหมคะ ท่านใดมีความคิดเห็นดีๆ ยินดีแลกเปลี่ยนองค์ความรู้ เขียนมาเล่าสู่กันฟังบ้างนะคะ</p><p>ถอดความโดย : รติกร เพมบริดจ์ [email protected]</p><p>เว็บไซต์ : http://www.trc.or.th/th/ Facebook : https://www.facebook.com/TRCTobaccoControlResearch</p><p> </p><p> </p><p> </p>
ขอบคุณค่ะ
...ชื่นชมเป็นกำลังใจ...สู้..สู้ค่ะ