เป็นบันทึกที่ 6 แล้วที่ผมนึกถึงวันเก่าของผมและเธอ ก่อนจะมาเป็นวันของเรา
เมื่อเราต่างแยกย้ายกันไปฝึกงานของแต่ละคน และเมื่อมันจบลง
เราทุกคนต่างกลับมาร่วมตัวกัน ละทำโปรเจ็กจบกัน
ผมวุ่นอยู่กับการทำมาก ผมกับเพื่อนเราต่างไม่ได้นอนกัน
แต่ผมก็ยังมีเวลาที่คิดถึงเธอ และทำตัวอักษรใส่แผ่นป้ายที่แปลเป็นชื่อเธอ
แต่แล้วเวลาก็ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
ยิ่งช่วงเวลาใกล้จบ ผมก็นำกล้องไปถ่ายรูปเพื่อนหวังจะทำวีดีโอให้เพื่อนๆเพื่อเราจะได้นึกถึงวันเก่า เมื่อกลับมาดู
แต่ถึงกระนั้นผมก็ยังไม่กล้าที่จะถ่ายรูปเธอ ต้องให้เพื่อนไปถ่าย
รูปเธอไม่ค่อยมีในกล้องผมเท่าไหร่ แต่ถึงยังไงก็เถอะ ผมก็ยิ้มทุกครั้งที่ได้เห็น
เวลาผ่านไปจนถึงวันปัจฉิม...
