บทพิสูจน์ธาตุทรหด

ตามพุ่มไม้พรางตาทั่วบริเวณบ้านผม มักมีแมลงประเภทแตน ต่อ ผึ้ง มาอาศัยอยู่เสมอ โดยเฉพาะช่วงที่ถูกฝนแรก เวลาแหย่กรรไกรตัดแต่งกิ่งต้องสังเกตให้ดี มิฉะนั้นอาจถูกโจมตีโดยไม่รู้ตัว โดนเหล็กไนเข้าถึงกับปวดหนึบ เล่นเอามือบวม ตาบวมให้อายเพื่อนๆ แมลงมีพิษเหล่านี้ หากจะใช้วิธีกำจัดหรือไล่ก็ง่ายดายมากสำหรับมนุษย์ตัวโตมีสมองอย่างเราๆ เพียงจุดไฟลนเข้าไป ถ้ามันไม่หนีเราก็เป็นฝ่ายหนีเท่านั้นเอง แต่เมื่อมันไม่ได้สร้างความเดือดร้อนโดยตรง มันไม่เคยทำร้ายมนุษย์ก่อนหากไม่ถูกรบกวน ทำไมเราจึงไม่ให้เวลาเขาอาศัยอยู่อย่างปลอดภัย เพื่อสืบพงศ์พันธุ์ประดับโลกบ้าง ดีกว่าปล่อยให้พวกเขาไปผจญชะตากรรมที่อื่น ให้ชาวบ้านแถบนั้น ตีเอารังที่มีลูกตัวอ่อนและน้ำหวานไปขายสดๆ หรือห่อใบตองย่างไฟอ่อนๆ หอมๆ ไปขายเป็นเมนูอาหารพิเศษของคนในเมือง จนน่าวิตกว่ามันจะถูกล่าจนหาป่าอยู่ไม่มีแล้ว

ผมสังเกตว่า พุ่มข่อย พุ่มก่าม ที่ผมเลี้ยงไว้เป็นไม้พุ่มเตี้ย ไม่เคยว่างเว้นจากเจ้าแมลงตัวเล็กเหล่านี้ ธรรมชาติของมันหากทิ้งรังไปแล้วจะไม่กลับมาอยู่อีก คราวนี้ผมเห็นรังผึ้งมิ้มขนาดสองฝ่ามือต่อกันซ่อนอยู่ในนั้นอย่างแนบเนียน มันคงมาอยู่ได้ไม่นาน สังเกตที่คลังน้ำหวานยังไม่โต เท่าที่ผมรู้ ผึ้งมิ้มนี้ มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Apis florea ชาวบ้านแถบอีสานเรียกว่า “มิ้ม” เป็นผึ้งขนาดเล็ก ที่พบเห็นในป่าละเมาะทั่วไปตามชนบทที่อยู่ใกล้แหล่งน้ำหวานของดอกไม้ อย่างดอกมะม่วง ดอกชมพู่ ดอกจาน ผมต้องขอบคุณพวกเขา ที่ฝากผลงานผสมเกสรให้มะม่วงฟ้าลั่น มะม่วงน้ำดอกไม้สี่ห้าต้นในสวนข้างบ้าน จนติดผลดกทุกต้น

เย็นวันหนึ่ง...ฟ้าแดงผิดปกติ ไม่นานพายุฤดูร้อนก็ซัดมาระลอกใหญ่ ไม้เล็กไม้ใหญ่โอนไปเอนมาอย่างน่ากลัว กิ่งไม้ขนาดใหญ่หักสะบั้นเกยก่ายกันเป็นทาง เสียงสังกะสีมุงหลังคาของชาวบ้านข้างเคียงดังโครมครามปนเสียงตะโกนอย่างตกใจ มีเสียงปืนดังขึ้นเป็นระยะ เข้าใจว่าเป็นการยิงสะกดความระห่ำของพายุความความเชื่อที่เล่าต่อกันมา เคราะห์ดีที่บ้านผมแข็งแรงพอ ได้แต่สาละวนเก็บข้าวของหนีน้ำฝนที่กระเซ็นเข้าช่องหน้าต่างที่เสียหายจากถูกแรงลมกระแทกอย่างแรง เสียบานสวิงไปสี่ห้าบาน น้ำฝนปนลูกเห็บกระเซ็นเข้าบ้านจนเก็บข้าวของไม่ทัน

พายุค่อยๆ คลายความเกรี้ยวกราดลง... ฟ้ามืด...ไฟฟ้าดับ... เสียงชาวบ้านแข่งขันตะโกนกันโหวกเหวก คุยคุยเสียงดังฟังไม่ได้ศัพท์...จนดึกดื่น...รุ่งเช้า..ปรากฏต้นก้ามปูใหญ่ถูกมือยักษ์ถอนโคนล้มพาดตลอดแนวถนนใหญ่เกือบสองกิโลเมตร ลานถนนคอนกรีตหน้าบ้านระเกะระกะด้วยเศษกิ่งไม้รุ่งริ่ง ไม้ดอกหลายต้นอยู่ในสภาพบอบช้ำ ...ผมแหวกพุ่มไม้ก่ามที่ยังเอียงลู่...แปลกใจจริงๆ...รังผึ้งมิ้มยังอยู่เป็นปกติ !!!