ช่วงบ่ายแก่ ๆ ของวันที่  9 เดือนมีนาคม พ.ศ.2555  กว่า 2 ชั่วโมงที่สายฝนโปรยปรายให้เย็นฉ่ำใจ ในยามร้อน ๆ ช่วงขณะที่ต้นยางภายในสวนได้พักผ่อนหลังจากที่เค้าได้ทำหน้าที่ของเค้ามาอย่างสมบูรณ์ตลอดช่วงปีที่ผ่านมา

 

 

 

แม่เคยบอกไว้ว่า….ยามใดที่ใบยางแทงยอดอ่อน หากมีฝนตกลงมา มันจะมิสู้ดีนัก

..

ใบยางที่แทงยอดอ่อน ช่วงเวลานี้ มีทั้งผลิยอดอ่อนนานแล้ว และกำลังเริ่มผลิยอดอ่อนใหม่ 

เจ้าต้นที่กำลังผลิยอดอ่อนใหม่นี่แหละ...น่าเป็นห่วง เมื่อเจอฝนหนักยามนี้ มีหวังใบจะหยิกงอ ไม่สมบูรณ์ ซึ่งส่งผลต่อสุขภาพของเค้าด้วย อาจทำให้ต้องขยายเวลาเบิกหน้ายางออกไป

 

หากไม่ได้ห่วงเรื่องเรื่องรายได้จากต้นยางน้อย ๆ ที่เรียงรายภายในสวนเหล่านี้  ซึ่งคาดเดาได้ว่า..จะได้รับผลผลิตช้ากว่ากำหนดแล้ว

 

พบว่า...ช่วงเวลายามนี้บรรยากาศในวันที่ฟ้าฝนเป็นใจ โดยรอบบริเวณบ้านสวน น่าภิรมย์รื่นนัก

 

 

 

เม็ดฝนกระหน่ำหนาตา..สนามหญ้าหน้าบ้านเจื่องนองไปด้วยหยดน้ำจากฟากฟ้าที่ธรรมชาติมอบมาให้…. ดูงามตาแท้

ผืนดินโดยรอบ ชุ่มน้ำ เม็ดทรายและเศษดินกระเด็นกระดอนเข้ามาบริเวณลานหน้าบ้าน  ได้กลิ่นไอของธรรมชาติที่มองงามเป็นศิลป์มากกว่าความสกปรก….  ที่คนอย่างเรา ๆ ทำเลียนแบบไม่ได้

 

 

 

ตุ๊กตาหิน….ใต้ต้นหมากที่กรำแดดกรำฝนมาเป็นเวลานานหลายปี   ดูสดชื่นอย่างบอกไม่ถูก

หยดน้ำฝนจากต้นหมากที่ไหลหยดลงครกกระเดื่องอันน้อยของตุ๊กตาสองพี่น้อง…..  มองดูมีชีวิตชีวาดีแท้

 

 

 

ดูอ่อนโยนแม้กระทั่ง…ไม้ดอกที่ปลูกไว้ข้างบ้านต่างก็โอนอ่อนผ่อนตามเม็ดฝนที่หล่นลงมาจากปลายฟ้า เสมือนบอกให้รู้ถึงคำว่า “ขอบคุณ” แทนถ้อยคำที่อยากพูด  แต่กลับแสดงท่วงท่าความอ่อนโยนจากตัวของมัน  ด้วยการน้อมกิ่ง น้อมใบ น้อมก้านดอก รองรับเม็ดฝนที่ตกลงมา ณ เวลานี้

 

 

 

 

ความงามของธรรมชาติ ที่อยู่รายรอบบ้าน วันที่ฝนตกยามนี้…. จึงงามอย่างลงตัว

ดูแล้วชุ่มฉ่ำหัวใจนัก

 

 

 

เม็ดฝนที่ชะช่อดอกและกิ่งใบ   จับเม็ดเรียงกันอยู่ได้อย่างงามตา… ราวประหนึ่งดังน้ำค้างที่ปลอบประโลมช่อดอก ช่อใบในยามเช้า

 

 

ความสุขทางใจ จึงหาได้… ไม่ไกลเกินเอื้อม

ซึ่งบางครั้งเราอาจมองข้ามมันไปต่างหาก 

…..

 

สวรรค์ในใจ จึงเริ่มจากใจที่เปิดรับสิ่งต่าง ๆ ที่อยู่ใกล้ตัว ดื่มด่ำกับมัน ซึบซับความรู้สึกที่ธรรมชาติมอบให้

 

 

 

เพียงเท่านี้….

มันช่างคุ้มค่าเสียยิ่งกว่า การฝืน  การแข่ง  การกลัวน้อยหน้า หรือการทำร้ายจิตใจตัวเองด้วยการปิดกั้นสิ่งที่มองว่า...มันแค่ธรรมดา

 

 

 

หาก….เราหันกลับมามองความรื่นรมย์ของชีวิตแล้ว

สิ่งที่อยู่ใกล้ตัวเรานี่แหละ… คือความสุขที่เรารับรู้ได้

 

 

 

ชีวิตที่เกิดมา…แค่นี้ ก็เพียงพอ และ พอเพียง แล้ว มิใช่หรือ!