ต่อเมื่อเราเชื่อม ภาวนา กับ ชีวิตประจำวันได้แล้ว ทุกอย่างในชีวิต ก็จะกลายเป็น การภาวนา เป็นธรรม หนอ

ค้นพบโดยบังเอิญครับ

ตอนจะ save ไฟล์นี้ โดยจะตั้งชื่อไฟล์ว่า cafe

แต่ลืมเปลี่ยนโหมดภาษาครับ 555

 

 

 

เมื่อคืนนี้พยายามสอนปริยัติธรรมให้ลูก ๆ ก่อนนอน

หนึ่งในนั้น คือ เรื่อง การฝึกสติอยู่กับปัจจุบันขณะ หนอ

 

 

สำหรับผู้ฝึกตนอย่างอุกฤตนั้น

การปล่อยให้ความคิดไปในอดีตและอนาคตนั้น

จะลงท้ายด้วยคำว่า ทุกข์ เสมอ

 

แต่สำหรับลูกที่กำลังจะก้าวจาก ด.ช. ไปเป็น นาย นั้น

ในเวลาจำกัด ไม่ง่ายเลยที่จะอธิบายให้เขาเข้าใจได้ว่า

ทำไมต้องอยู่กับปัจจุบันขณะ ?

 

 -------------------

 

จากหนังสือพระอาจารย์ติช นัช ฮันท์ ท่านจะใช้สิ่งที่เกิดในชีวิตประจำวัน มาเป็นเครื่องมือในการ "ภาวนา"

เช่น ภาวนาด้วยการล้างจาน การดื่มน้ำชา แสงแดด เป็นต้น

 

ตอนที่ผมอ่านและฝึกใหม่ ๆ นั้น จะยังไม่เห็นพลานุภาพจากบทภาวนาเหล่านั้น

แต่เมื่อเราฝึกปฏิบัติพัฒนาจิตของเรามาเรื่อย ๆ หลายปี

จนวันนี้ผมเห็นว่า บทภาวนาเหล่านั้นมีพลานุภาพมากจริง

ยกตัวอย่าง เช่น การภาวนาด้วยกาแฟ

 

"ดื่มกาแฟ เพื่อที่จะ ดื่มกาแฟ"

ประมาณว่า ถ้าเราไม่ได้อยู่กับปัจจุบันขณะ บางทีเวลาดื่มกาแฟอย่างดี

ก็เผลอลืมไปคิดแต่งานต่าง ๆ จนลืมสุนทรียแห่งรสชาดกาแฟในปัจจุบันขณะนั้น

ท่านว่า แทนที่จะดื่มด่ำสุขกับรสกาแฟ กลับดื่มโครงการงานในอนาคตเข้าไปแทน

ชีวิต จึงอยู่กับ อนาคต ไม่ได้รับรสสุนทรียแห่งปัจจุบันขณะโดยแท้จริง หนอ

 

ต่อเมื่อเราเชื่อม ภาวนา กับ ชีวิตประจำวันได้แล้ว

ทุกอย่างในชีวิต ก็จะกลายเป็น การภาวนา เป็นธรรม หนอ