ฉันนั่งมองภาพของฉันเอง...หลายต่อหลายครั้ง
ในความคิดแว้บหนึ่งมันบอกฉันว่า...หน้าฉันเหมือนใครสักคน
ผ่าน ๆ มา ฉันไม่คิด...เพียงคิดแต่ว่า...เอ!!! เหมือนใครกันน๊า...
สุดท้ายฉันต้องนั่งจ้องดู...จ้องนาน ๆ ว่าเหมือนใคร ๆ ๆ ๆ ๆ
และแล้วฉันก็ดูที่แววตา..."ฉันหน้าเหมือนแม่ของฉันเอง"
แม่ที่จากฉันไปนานแสนนาน เกือบ ๑๕ ปี แล้วสินะ...
พอความคิดของฉันกลับคืนมา ก็ทำให้ฉันรู้ได้ว่า
ฉันยังจำหน้าแม่ฉันได้เต็มตา...หน้าของฉันเหมือนแม่นี่เอง...
แต่ก็มีส่วนอื่นที่เหมือนพ่อ คือ จมูก...ส่วนใบหน้า...ปากกับนัยตาของฉัน
เหมือนแม่มาก ๆ เพราะรูปแม่แทบไม่มีให้ฉันได้เห็นเลยตอนนี้
เนื่องจากเมื่อ ๑๕ ปีที่แล้วไม่มีกล้องแบบสมัยนี้...ถ้ามีแบบสมัยนี้
ฉันจะจับแม่ถ่ายรูปไว้เลยเชียวล่ะ...
พอรู้ว่าตนเองเหมือนแม่...มโนสำนึกภาพของแม่ก็ผุดขึ้น
มาในมโนภาพเป็นเรื่อง ๆ เชียว...อยากบอกแม่ว่า..."หนูคิดถึงแม่
มาก ๆ ค่ะ"...นานแล้วที่เราไม่ได้เห็นหน้ากันเลย...ฉันเป็นคน
บ่อน้ำตาตื้น...อะไรที่ตื้นตันในใจ...ก็จะทำให้น้ำตาไหลทุกคราสิน่า...
อยากบอกแม่ว่า..."รักแม่มากค่ะ...เติบโตมาได้ ทำงานเพื่อชาติได้
ก็เพราะแม่สั่งสอนมาให้ลูกได้เป็นคนดี...ขอบคุณแม่มาก ๆ...
ถ้าได้เกิดมาอีกก็ขอให้ได้เป็นลูกของแม่อีกนะคะ...คิดถึงแม่จริง ๆ"
มีคนบอกว่า เจ้าฟ้าครามหน้าเหมือนฉัน ๆ ก็ดูเจ้าฟ้าครามต่อ
เออ!!! จริง ๆ เจ้าฟ้าครามมีดวงตาเหมือนแม่กับฉัน...เรา ๓ คน
เหมือนกัน...นางฟ้าฯ น้อยของย่า..."รักหนูฟ้าครามมาก ๆ ค่ะ"
ขอขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติเข้ามาอ่านบันทึกนี้ค่ะ
บุษยมาศ แสงเงิน
๑๓ มีนาคม ๒๕๕๗
.. น่ารักจุงเบย....
ขอบคุณค่ะ ดร.เปิ้ล
น้องฟ้าครามน่ารักจังครับ