เสียงจักจั่น

     เช้าอากาศเย็นชื่นใจ     แสงเรืองรำไร

แว่วยินเสียงจักจั่นร้อง

     ราวมโหรีแซ่ซ้อง     แมกไม้ริมคลอง

กลางเมืองใหญ่ไกลบ้านนา

     หวนให้ใจถวิลหา     ถิ่นจรจากมา

อยู่นี้เงียบเหงาวังเวง

     แม้มีเสียงจักจั่นบรรเลง     กลั่นเป็นบทเพลง

หรือไพเราะเสนาะสำเนียง

     ดั่งบทกลอนไร้เรียบเรียง     ภาษาลำเอียง

ไม่งดงามอ่านสะท้อนใจ

     วอนเสียงจักจั่นเรไร     หยิบยื่นมาให้

กล่อมคนเหงาอยู่เมืองกรุง

     สักวันคงได้กลับบ้านทุ่ง     ใช่เพียงแต่งปรุง

จักจั่นคงเพราะจับใจ.

.................

ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านครับ

12 มีนาคม 2557

พ.แจ่มจำรัส