ไปทองผาภูมิเที่ยวนี้ ในฐานะเจ้าบ้าน กับกัลยาณมิตรผู้มาเยือน..ด้วยรักและนับถือ ทั้งพี่มะเดื่อและคุณยายธี ไปในที่ที่เป็นเขตพื้นที่การศึกษาเก่าที่เคยทำงานมานับสิบปี แต่วันนี้เปลี่ยนไปทุกอย่าง รวมทั้งวัยชรา..ของผู้บีนทึกเอง

หลายเดือนมาแล้ว ที่ไม่มีวันหยุดเสาร์อาทิตย์ พอได้หยุดคิดแล้วไปเก็บเกี่ยวประสบการณ์ ทำให้เกิดแรงบันดาลใจและพลังที่จะเดินหน้าสร้างสรรค์งานต่อไป เหมือนได้หยุดทบทวนหลายสิ่งหลายอย่างที่ผ่านมา และหาหนทางเริ่มต้นใหม่..ที่จะเป็นทักษะชีวิตเชิงบวก มากกว่า..จำเจกับวังวนเดิมๆ ที่ไม่สร้างมูลค่าเพิ่มทางสติปัญญาแต่อย่างใด

ไปทองผาภูมิเที่ยวนี้ ในฐานะเจ้าบ้าน กับกัลยาณมิตรผู้มาเยือน..ด้วยรักและนับถือ ทั้งพี่มะเดื่อและคุณยายธี ไปในที่ที่เป็นเขตพื้นที่การศึกษาเก่าที่เคยทำงานมานับสิบปี แต่วันนี้เปลี่ยนไปทุกอย่าง รวมทั้งวัยชรา..ของผู้บีนทึกเอง

ก่อนหน้านี้..จากการที่ไม่ได้เดินทางไกล..นานๆ รู้สึกหวั่นใจ..ร่างกายจะไปรอดไหม...แต่คืนนี้ยิ้มอย่างมีความสุข กลับมานอนที่บ้านอย่างปลอดภัย อากาศร้อนอบอ้าวมาตั้งแต่เมื่อกลางวัน ทำให้นอนไม่หลับ นอนลืมตาทบทวนภาพที่ผ่านมาทั้งวัน

ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ นอกจากตื่นตาตื่นใจกับสวนป่าของคุณยายธี ซึ่งมี ๒ แปลง แปลงใหญ่สุด ๔๐ ไร่ อุดมไปด้วยพันธุ์ไม้นานา ร้อยละ ๙๐ เป็นต้นสักใหญ่ ที่เหลือก็หลากหลายกันไป เป็นไม้หน้า ๖ นิ้ว ถึง ๘ นิ้ว หลายร้อยต้น ไม้ผลมีไม่มากนัก แต่ไม้หายากก็มีไม่น้อย บางต้นมีดอกและผลแปลกๆ

นับเป็นสวนป่า..ที่รักษาระบบนิเวศน์ดีมาก ประเภทปลูกเป็นแถวก็มี จะขึ้นเองแบบตามใจต้นไม้ก็มาก ไม่มีการตัดแต่งอะไร ปล่อยให้เป็นธรรมชาติจริงๆ จึงดูรก ระเกะระกะไปหมด เป็นที่อยู่ของสรรพสิ่ง ทั้งสัตว์เล็กและสัตว์เลื้อยคลาน

ผมไม่ได้พูดเกินจริง..รู้สึกทึ่งและตะลึงกับแนวคิดในการอนุรักษ์ป่าของคุณยาย หันไปมองป่ารอบข้าง ที่มีทั้งสวนยางพาราและสวนปาร์ม เห็นเขาถางเตียนร่มรื่นเขียวชอุ่ม แต่ของคุณยายรกทึบ และใกล้จะเป็นดงดิบอยู่แล้ว

เห็นคุณยายเดินตามเจ้าหน้าที่รังวัดที่ดินอย่างมีความสุข ที่มีโอกาสกลับมาชื่นชมกับผลงาน โดยเฉพาะ..บ้านที่คุณยายวาดหวังจะให้เป็นบ้านหลังงาม คุณยายไม่ได้แนะนำอะไรมาก เพราะมีธุระที่สำคัญกว่า บ้านศิลปิน..ใครสนใจก็ถ่ายภาพกันเอง

ผมไม่แค่คิดจะถ่ายภาพ..ผมอยากถ่ายทำภาพยนตร์ด้วยซ้ำ หรือไม่ก็สารคดี พร้อมบทสัมภาษณ์ ถึงที่มาของแนวคิด การออกแบบแปลนบ้าน ถามหาแรงดลใจ และเหตุผลว่าทำไมจึงสร้างไม่เสร็จ..ต่อจากนี้..คุณยายคิดอ่านอย่างไรต่อไป..อย่าบอกนะว่า คุณยายจะสานต่อและเป็นที่พักพิงสุดท้ายของชีวิต

ผมใช้คำว่า..บ้านศิลปะ เพราะออกแบบสร้างสรรค์ ไม่มีใครเหมือนและไม่เหมือนใคร เป็นบ้านปูนที่มีช่องลมรอบด้าน มีโครงสร้างที่เป็นเหล็กประดับตกแต่ง และยึดโยงตลอดทั้งหลัง บันไดวน ห้องนอน ห้องครัว ห้องโถงกว้างใหญ่ ถ้าเสร็จก็จะอลังการงานสร้าง ไม่ใช่บ้านเล็กในป่าใหญ่แน่ๆ

คืนนี้..ภาพบ้านหลังนั้น ยังติดตาอยู่เลย ถ้าไม่บันทึกไว้ ณ ที่นี้ ผมคงนอนไม่หลับ กลับจากท่องป่าเที่ยวนี้ ผมรู้สึกรักบ้าน และรักสวนหลังบ้าน (เนื้อที่ ๒ ไร่)อย่างบอกไม่ถูก เหมือนนกน้อยทำรังแต่พอตัว ยังไงยังงั้น

ก่อนนอน..ได้ข้อคิดอะไรบางอย่าง เป็นของแถมก็แล้วกัน

"ความคิดของคนเรานั้นช่างยิ่งใหญ่เหลือเกิน ยากแท้หยั่งถึง"

"คนเรารู้หน้าไม่รู้ใจ แต่อย่างไรก็ตามคำพูดก็บอกอะไรได้บ้าง แต่การกระทำก็ช่วยบอกอะไรได้มากกว่า"และ....

"การให้ย่อมเป็นที่รัก และการให้ที่ไม่หวังอะไรตอบแทน..มีความสุขยิ่งนัก"

                                

                                                                ชยันต์ เพชรศรีจันทร์

                                                                   ๒ มีนาคม ๒๕๕๗