ฉันต้องการให้เขาได้เรียนรู้ความยากลำบากเพื่อให้เขามีภูมิคุ้มกันในวันข้างหน้า

นานแล้วเคยมีคนถามฉันว่าทำไมสนับสนุนให้หลานเรียนเกษตร..? ฉันได้แต่ยิ้มๆ ไม่ได้เอ่ยคำใดตอบกลับคนถาม.. ไม่ใช่เพราะฉันไม่รู้ว่าเรียนเกษตรแล้วได้อะไร แต่คิดว่ามันป่วยการที่จะไปเสวนากับคนที่ไม่มีใจให้กับอาชีพดั้งเดิมของบรรพบุรุษ อีกประการหนึ่งที่ฉันไม่อยากตอบเขามากมาย เพราะฉันไม่ทราบอนาคตหลานๆ ที่ฉันส่งเสริมให้เรียนเกษตร ด้วยในครานั้นฉันพึ่งจะส่งหลานชายคนโตเข้าเรียน ปวช. สาขาพืชศาสตร์ ที่วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีลำพูน เป็นคนแรก

 

วันที่วิทยาลัยฯ รับสมัครเรียนฉันส่งหลานชายคนนี้ไปสมัครและมอบตัวเข้าเรียนด้วยตนเองและเป็นผู้ปกครองให้เสร็จสรรพ ด้วยพ่อเขาไม่ประสีประสาเรื่องอย่างนี้ (เขาถนัดที่จะทำไร่ไถนามากกว่า) แต่กระนั้นฉันก็อดภูมิใจไม่ได้ที่ได้ยินหลานชายพูดกับฉันว่า “น้าครับ ต่อให้ผมไม่มีเพื่อนที่บ้านมาเรียนที่นี่สักคนผมก็จะเรียนที่นี่ครับ” คำพูดนี้ตรึงอยู่ในใจฉันจนทุกวันนี้

 

ฉันทิ้งหลานชายไว้กับความลำบาก ทิ้งให้อยู่ในห้องโทรมๆ แต่มันก็พอให้ซุกหัวนอนกันฝนกันแดดได้ โดยฉันกำชับให้หลานชายทำความสะอาดห้องให้น่าอยู่ และอย่าลืมกางมุ้งเวลานอน ที่นี่มีครูพี่เลี้ยงคอยดูแลตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง มีอาหารให้กินวันละสามมื้อ อาจไม่อร่อยเท่ากับอาหารของลูกผู้รากมากดีที่เรียนโรงเรียนดังมีชื่อเสียง แต่มันก็ช่วยสร้างเลือดเนื้อและมันสมองได้มิต่างกับเขาเหล่านั้น และที่สำคัญมันทำให้เราประทันชีวิตอยู่ได้

 

ฉันต้องการให้เขาได้เรียนรู้ความยากลำบากเพื่อให้เขามีภูมิคุ้มกันในวันข้างหน้า  เพราะครั้งหนึ่งฉันเองก็เคยผ่านชีวิตช่วงนั้นมาแล้ว  ฉันต้องจากบ้านไปเพื่อไขว่คว้าหาความรู้ และผจญกับความลำบากไม่น้อยไปกว่าเขา ต่างแต่ฉันนั้นไม่มีโอกาสได้ใช้ชีวิตวัยรุ่นเหมือนอย่างเขา ซึ่งฉันเชื่อว่าความลำบากเมื่อเล็กคือวัคซีนที่ช่วยเพิ่มความแข็งแกร่งให้ฉัน และทำให้ฉันมีวันนี้ ซึ่งเขาก็จะมิต่างจากฉันเขาจะมีวัคซีนคุ้มกันตัวเขาในวันข้างหน้าเช่นกัน

 

วันนี้หลานชายฉันเรียน ปวส.1 เขาอาจไม่ได้เรียนเก่งขนาดแนวหน้า แต่จากผลการเรียนที่เคยผ่านตาฉันและคำชื่นชมของครูอาจารย์ ตลอดจนเพื่อนฝูงที่ฉันได้พบเจอและพูดคุย ก็พอให้ฉันสัมผัสได้ว่า “ฉันคิดไม่ผิดที่เอาเขามาเป็นเด็กเกษตร” ฉันเห็นพัฒนาการในตัวเขาหลายอย่าง เห็นแววความเป็นผู้นำ เห็นถึงความคิดที่เป็นผู้ใหญ่ของเขา แม้บางครั้งการตัดสินใจของเขาอาจจะหละหลวมไปบ้างด้วยประสบการณ์เขายังด้อย แต่ในอนาคตเขาจะเรียนรู้ได้เอง

 

เมื่อเดือนก่อนเขาโทร. มาหาฉันปรึกษาฉันเรื่องไปฝึกงานช่วงปิดเทอม  ฉันให้ข้อคิดเขาแนะนำเท่าที่น้าคนหนึ่งจะพอแนะนำได้ แล้วถามความคิดเห็นจากเขา เขาอธิบายถึงเหตุผลเกี่ยวกับสถานที่ฝึกงานที่เขาเลือกไว้แล้วได้ดีไม่น้อย... ฉันบอกให้เขา “คิดและตัดสินใจให้ดี..” และฉันก็เชื่อว่าเขาได้คิดและตัดสินใจดีแล้วกับสถานที่ฝึกงานของเขา และเชื่อว่าที่นั่นเขาจะเรียนรู้อะไรได้มากมาย...

 

วันนี้ฉันได้คำตอบให้กับคำถามที่มีคนถามฉันแล้ว.. แม้คำตอบอาจจะยังไม่ชัดเจนแต่ฉันก็เชื่อว่ามันเป็นคำตอบที่น่าพอใจสำหรับการตัดสินใจสนับสนุนให้หลานๆ เข้าเรียนเกษตร  เพราะอย่างน้อยแม้ในวันข้างหน้าเขาจะไม่ได้รับราชการ หรือได้ทำงานใน Office ดีๆ  แต่ฉันเชื่อว่าเขาจะมีน้ำอดน้ำทนพอที่จะพยุงตัวเองให้อยู่รอดในสังคมอันเลวร้ายนี้ได้  ด้วยวิชาชีพที่เขาได้ร่ำเรียนมา บวกกับความอดทนที่เขาได้เผชิญในวิถีทางเกษตร....

 

*** ติดตาม เส้นทางสู่ฝัน... ที่ฉันไม่ได้เลือก ภาค 3 @วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีลำพูน ในอีกไม่ช้า...