14 ก.พ. 57 วันนี้เป็นวันวาเลนไทม์ เป็นวันที่ฉันคิดว่าฉันจะมีความสุขได้อยู่กับคนที่รัก แต่มันไม่เป็นอย่างที่ฉันคิดเลย ตอนเช้าฉันส่งข้อความหาเค้าแล้วก็รออย่างมีความหวัง จนกระทั้งโทรศัพย์ดังฉันรีบหยิบขึ้นมาดูด้วยความดีใจ แต่แล้วก็ไม่ใช่กลับเป็นพ่อของเค้าที่โทรมาให้กำลังใจ ฉันพยายามห้ามใจตัวเองไม่ให้คิดถึงเค้าไม่โทรหาเค้าทั้งที่กดเบอร์เค้าค้างไว้ จนกระทั่งตัดสินใจโทรไปแต่ก็ได้คุยแค่หนึ่งนาทีเพราะเค้าไม่ว่าง และมันทำให้ฉันหวนคิดถึงสัปดาห์ก่อนหน้านี้ เค้าถามฉันว่า วาเลนไทม์นี้อยากได้อะไร อยากได้ความรัก คือคำตอบของฉัน แต่ใจจริงแล้วคำตอบของฉันมันมากกว่านั้น ฉันอยากให้เค้าอยู่กับฉันตราบนานเท่านาน อยู่กับฉันรักฉันจนวินาทีสุดท้ายที่มีชีวิต ไม่กี่วันถัดมาฉันก็ทำให้เรื่องนี้มันเกิดทั้งที่รู้อยู่แล้วแต่ตอนนั้นๆไม่รู้เป็นอะไรถึงได้ตัดสินใจทำแบบนั้นไป จนทำให้สุดท้ายเค้าต้องเลือก ความรับผิดชอบที่สำคัญกว่า และมันทำให้ความฝันในวันวาเลนไทม์ที่จะได้อยู่กับเค้ามันพังสลาย แต่จะโทษใครได้เพราะเรื่องนี้ฉันเป็นคนเริ่มต้นเอง เรื่องมันเป็นแบบนี้ก็สมควรแล้ว ยังหวัง ยังรอ ว่าวันนึงมันจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม