วันเวลาที่ผ่านมา ผมได้ก้าวฟันฝ่าอปุสรรคมามากมายกว่าจะมาถึงจุดนี้ได้ทำให้เกิดความภาคภูมิใจในตนเองเป็นอย่างยิ่ง ตลอดเวลาผมได้คิดมาเสมอว่า เราอย่างเราเนี่ยเหรอจะมาเป็นครูจะสอนใคร ๆ ได้อย่างไรในเมื่อเวลาที่คนอีนมาสอนเรา เรายังไม่เคยจะฟังเลยว่าเขาจะพูดว่าอย่างไรแค่มองเขาพูด ๆ แล้วเราก็เดินออกมา บ่อยครั้งที่คอยตั้งคำถามให้กับตนเองว่าเราจะเรียนไปเพื่ออะไร เรายากจะมาเป็นครูสอนเด็ก ๆ จริงเหรอคำถามเหล่านั้นชอบหลุดเขามาในหัวบ่อย ๆ
แต่การเป็นครูมันก็ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิดครับ เมื่อได้เข้าไปสังเกตการสอนและทดลองสอนทำให้รู้ว่าไม่ต้องไปชีเรียสกับมันนะปล่อยให้มันเป็นไปตามสิ่งที่ควรจะเป็นทำหน้าที่ของความเป็นครูไปเรื่อย ๆ เราควรสนุกกับมันมากกว่าจึงจะทำให้เรามีความสุขกับสอนและการเห็นรอยยิ้มของคนอื่น
กาลเวลามันผ่านไปเร็วครับทำให้คนที่ไม่เอาไหนแบบผมมาเป็นผู้เป็นคนได้ กลับมามองตัวเองเมื่ออดีตเมื่อไหร่ก็อดหัวเราะไม่ได้ ว่าเนี่ยเหรอเราสมัยก่อนโห..!! ทำไปได้ สภาพเหมือนกับคนจะเรียนไม่จบ คนแถว ๆ บ้านก็มาดูถูกว่า "ไอ่เก่ง" มันจะเรียนหนังสือจบเหรอก็มันค่อยไปเรียนหนังสือ ไปเที่ยวกลับบ้านก็ดึกมันจะเป็นนักเรียนหรือนักเลง ได้ยินคำนี้แล้วโฮ้วว...เจ็บจิ๊ดเลยครับที่เจ็บเพราะเขาไม่ได้ว่าเพียงแต่ผมคนเดียวครับมันรวมไปถึงพ่อกับแม่และคนในครอบครัวด้วยครับ แต่ก็ดีนะครับคำดูถูกเหล่านั้นทำให้ผมมีวันนี้ได้
เราไม่ควรดูถูใครนะครับเพราะคนที่มาว่าผมนั้น ลูกเขาก็เรียนไม่จบ พอเเล้วครับ ๆ เดี๋ยวมันจะไปพาดพิงไปถึงคนอื่น ๆ ไม่ดี ๆ อิอิ!!!
ฉะนั้นเหลือเวลาเรียนอีกเเค่ไม่ถึงเดือน ฝึกสอนอีก 1 ปี เดี๋ยวก็จบแล้ว ผมว่ามันไม่นานนะหลับตื่น หลับตื่น หลับตื่น เดี๋ยวก็ถึงสู้ ๆ
#เชื่อมั้ยกาลเวลาเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง...จริง ๆ#
