ชั่วโมงสุดท้าย...ของการเป็นนักเรียน


แม้ชีวิตการเป็นนักเรียนในห้องสี่เหลี่ยมกำลังจะจบไป...แต่ชีวิตการเป็นผู้เรียน ยังคงดำเนินต่อจนกว่าเราจะหมดลมหายใจ

เกือบครึ่งชีวิตที่ผมใช้เวลาไปกับการเป็น นักเรียน เพื่อหาความรู้ เพื่อพัฒนาให้ชีวิตตัวเองและครอบครัวดียิ่งขึ้นกว่าเดิม ทำทุก ๆ วันในแบบเดิม ๆ เช้าตื่นขึ้นมาไปโรงเรียน นั่งเรียนในห้องสี่เหลี่ยมกับเพื่อน ๆ มีคุณครูเข้ามาสอน มาบ่นเสมอ ได้เล่นสนุกในช่วงพักกลางวัน ตอนเย็นก็เดินทางกลับบ้าน ทุกอย่างเป็นแบบนี้ตลอดเวลาเกือบยี่สิบปี จนกระทั่งมันกำลังจะหมดไป

ตอนนี้ผมเรียนอยู่ชั้นปีที่สี่ ในระดับปริญาตรี หากเรียนตามปกติแล้ว นี่จะเป็นชั้นปีสุดท้ายของผม แต่เนื่องจากผมเรียนสายครุศาสตร์ นี่จึงจะเป็นเพียงปีรองสุดท้าย แต่อย่างไรก็ตามปีที่ห้าของคณะครุศาสตร์จะต้องออกสอนตามโรงเรียนต่าง ๆ ดังนั้น ปีนี้จึงนับเป็นปีสุดท้ายของชีวิตนักเรียนในห้องสี่เหลี่ยมของผม และก้าวเข้าสู่การเป็น ครู อย่างเต็มตัว

หากมองย้อนกลับไปแล้ว ชีวิตที่ผ่านมาผมมีความสุขมาก ๆ อาจต้องเจอกับงานที่เยอะมากมาย อาจต้องเจอกับอะไรก็ตามที่เราไม่ชอบ แต่ผมก็มีความสุขที่ได้เป็นนักเรียน ได้นั่งเรียนกับเพื่อน ๆ ได้เล่นสนุกด้วยกัน ไม่ต้องคิดเรื่องต่าง ๆ มากมายให้ปวดหัว

ชีวิตนักเรียนช่วงมัธยมของผมเป็นช่วงที่สนุกที่สุด เป็นช่วงที่มีอิสระไม่มากจนเกินไป มีเรื่องท้าทายให้ทำกับเพื่อน ๆ หลายเรื่อง ตื่นเต้นกับสิ่งใหม่ ๆ ที่เข้ามา เป็นช่วงเวลาที่น่าจดจำที่สุดอีกช่วงหนึ่ง

พอคิดย้อนกลับไปแบบนี้ก็น่าใจหายเหมือนกัน ผมเตรียมใจเสมอที่จะเรียนจบ รับปริญญาให้พ่อแม่ภาคภูมิใจ แต่ยังไม่ทันได้เตรียมใจที่จะลาจากชีวิตการเป็นนักเรียนในห้องสี่เหลี่ยมเลย จากนี้คงไม่มีเพื่อนที่คอยนั่งคุยกันเสียงดังในห้องอีกแล้ว ไม่มีกิจกรรมแก้เบื่อที่ดูไร้สาระกับเพื่อน ๆ ไม่มีครูที่คอยสั่งงาน คอยบ่น คอยด่า และคอยเป็นห่วงเราอยู่เสมอ 

เมื่อชั่วโมงสุดท้ายของการนั่งเรียนในห้องมาถึง แทนที่ผมจะรู้สึกดีใจที่ได้เลิกเรียนเหมือนครั้งก่อน ๆ ที่เคยเป็นมา ผมกลับยิ่งรู้สึกว่า อยากให้ชั่วโมงนั้น ๆ นานขึ้นไปอีก ไม่อยากให้มันผ่านไป ยังทำใจไม่ได้กับการต้องปรับชีวิตประจำวันที่เราเคยทำมาเกือบยี่สิบปี

แต่ทุก ๆ ชีวิตต้องเดินต่อ จากนี้ผมต้องก้าวเข้าสู่วิถีชีวิตแบบใหม่ ต้องเจอกับการใช้ชีวิตที่แตกต่างไปจากเดิม จากเคยนั่งที่เก้าอี้เพื่อดูใครสักคนเข้ามาสอน ต้องกลายเป็นอีกคนที่ต้องเข้าไปสอนคนอื่นแทน จากที่เคยใช้เวลาว่างทำกิจกรรมไร้สาระกับเพื่อน ๆ ต้องหากิจกรรมอย่างอื่นที่มีสาระมากขึ้นทำเอง...

ยังไงก็ตาม หากมองในอีกมุมหนึ่ง ผมก็กำลังใกล้จะพบความสำเร็จในด้านการเรียนไปอีกหนึ่งขั้นแล้ว จากนั้นก็จะได้เริ่มก้าวเดินตามทางที่ตนเองได้ฝันเอาไว้สักที ลาก่อน...ชีวิตนักเรียนของผม

หมายเลขบันทึก: 561505เขียนเมื่อ 13 กุมภาพันธ์ 2014 09:37 น. ()แก้ไขเมื่อ 13 กุมภาพันธ์ 2014 09:58 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง


ความเห็น (2)

สวัสดีครับคุณศุภลักษณ์ ไชโย

อ่านแล้วรู้สึกกินใจมาก ๆ ครับ

เอาำไว้เป็นความทรงจำครับ

ถึงแม้จะเรียนสูงขึ้นกว่านี้ บรรยากาศแบบนี้จะไม่มีอีกแล้ว ;)...

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี