จากบันทึกของผู้หญิงคนหนึ่งในชื่อเรื่อง  ต้นไม้ยืนเหงา..เหมือนฉันเลย เธอก็ยังคงวนเวียนมานั่งที่ม้านั่งของเธอ  ใต้ต้นไม้ใหญ่เกือบทุกเย็นของเกือบทุกวัน

ภาพความชาชินที่เธอมานั่งตรงนี้ทุกวัน  จนทำให้ผู้คนที่สัญจรผ่านไปมา  อดนิยมชมชอบเธอไม่ได้  ที่เธอนั่งนิ่งๆได้นานๆ    เธอแหงนดูท้องฟ้าในบางครั้ง  และในบางครั้ง  ก็สังเกตเห็นเธอเอาหลังมือขวาของเธอปาดที่ตาของเธอ  นานๆครั้ง

จนพระอาทิตย์จะตกดินแล้ว    เธอยังไม่กลับบ้านเลยหรือ   

วันนี้เห็นเธอถือช่อดอกไม้ด้วย    ใครนะนำช่อดอกไม้มาให้เธอ  อยากจะขอบคุณคนที่นำช่อดอกไม้มาให้เธอ  ถึงแม้ว่าพระอาทิตย์จะตกดินแล้ว  แต่ก็ยังเห็นสีหน้าและแววตาของเธอเปี่ยมไปด้วยความสุข 

จากนั้นมา  ....เห็น......ม้านั่งของเธอ...ไม่มีเธอนั่งอยู่......อีกเลย