ม้านั่งของเธอ...ไม่มีเธอนั่งอยู่

หากเวลาผ่านไป โลกหมุนไป คนเปลี่ยนไป ค่อยๆหมุน ค่อยๆเปลี่ยน จนเราไม่รู้สึก แต่มีอย่างหนึ่ง ที่เปลี่ยนไป เปลี่ยนไป รวดเร็ว จนทนไม่ได้เลย

จากบันทึกของผู้หญิงคนหนึ่งในชื่อเรื่อง  ต้นไม้ยืนเหงา..เหมือนฉันเลย เธอก็ยังคงวนเวียนมานั่งที่ม้านั่งของเธอ  ใต้ต้นไม้ใหญ่เกือบทุกเย็นของเกือบทุกวัน

ภาพความชาชินที่เธอมานั่งตรงนี้ทุกวัน  จนทำให้ผู้คนที่สัญจรผ่านไปมา  อดนิยมชมชอบเธอไม่ได้  ที่เธอนั่งนิ่งๆได้นานๆ    เธอแหงนดูท้องฟ้าในบางครั้ง  และในบางครั้ง  ก็สังเกตเห็นเธอเอาหลังมือขวาของเธอปาดที่ตาของเธอ  นานๆครั้ง

จนพระอาทิตย์จะตกดินแล้ว    เธอยังไม่กลับบ้านเลยหรือ   

วันนี้เห็นเธอถือช่อดอกไม้ด้วย    ใครนะนำช่อดอกไม้มาให้เธอ  อยากจะขอบคุณคนที่นำช่อดอกไม้มาให้เธอ  ถึงแม้ว่าพระอาทิตย์จะตกดินแล้ว  แต่ก็ยังเห็นสีหน้าและแววตาของเธอเปี่ยมไปด้วยความสุข 

จากนั้นมา  ....เห็น......ม้านั่งของเธอ...ไม่มีเธอนั่งอยู่......อีกเลย 

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ครูสิริพรกับบันทึก

คำสำคัญ (Tags)#diary

หมายเลขบันทึก: 56039, เขียน: 27 Oct 2006 @ 15:11 (), แก้ไข: 11 Feb 2012 @ 16:11 (), สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 12, อ่าน: คลิก


ความเห็น (12)

เขียนเมื่อ 

เธอคือใคร ใครคือเธอ
ครูอ้อยใช้คำว่า เธอ เรียกแทนคนที่กล่าวถึงในบันทึก ดอกไม้ดอกเล็กๆที่แสนสวยของครูอ้อย

เอ หรือว่า คือเธอคนนี้นี่เอง

ภาพนี้ถ่ายแถวๆบ้านครูอ้อยหรือครับ
ถึงได้เห็นเธอมานั่งอยู่ตรงนี้

แสดงว่าเธอคนนี้ รู้จักกับครูอ้อยเป็นอย่างดี ถึงขนาดรู้ว่าเธอนั่งตรงนี้ .

 

 

 

เขียนเมื่อ 

คุณบอนคะ

  • บางเรื่องครูอ้อยถ่ายทอดออกมาด้วยคำพูดไม่ได้  พยายามเขียนบันทึก  เขียนแล้วรู้สึกว่า  นั่นคือตัวครูอ้อยเอง 
  • เมื่อรู้จักกันควรจะรู้จักกันทั้งสองด้าน  อย่าหวังว่าคนที่เราคบนั้นจะเป็นตามที่เราอยากจะให้เป็น
เขียนเมื่อ 
เหมือนกับคนเขียนเพลงบรรเลงชีวิตเลยนะครับ

ไม่สามารถแสดงภาพ “http://gotoknow.org/file/ontheway/msu27104912.jpg” เนื่องจากเกิดข้อผิดพลาด
เขียนเมื่อ 

คุณบอนคะ 

  • ลืมบอกไปว่า  ในภาพนั้นอยู่ใกล้บ้านครูอ้อย 
  • เชื่อหรือยังว่ามีเสียงนกร้องปลุกครูอ้อยทุกเช้า 
  • เชื่อไม่เชื่อ  ดูที่วันที่ที่ภาพ
เขียนเมื่อ 
อ้อ แถวจตุจักรนี่เองหรือครับ ถ้าได้ยินเสียงนกร้อง แสดงว่า บริเวณที่เห็นในภาพ ก็อยู่ข้างๆรั้วบ้านสิครับ  แหม น่าไปนอนเกลือกกลิ้งสนามหญ้าแถวนั้นจริงๆ
เขียนเมื่อ 

คุณบอนคะ

  • ครูอ้อยไปนอนอย่างพูดประจำ  และประจำที่รู้สึกเหงา 
  • แล้วก็เขียนได้ทุกทีไป 
  • เช่นวันนี้เป็นต้น  ครูอ้อยทำการบ้านส่งอาจารย์เสร็จอีก 1 เรื่องแล้ว  ดีใจจัง
เขียนเมื่อ 
ลืมไป  เอารูปใครมาให้ดูคะ  แต่ครูอ้อยยกมือไหว้แล้วล่ะ  ใครหรือคะ
เขียนเมื่อ 
ผลงานศิลปนิพนธ์ของนิสิต สาขาทัศนศิลป์ มมส.นะครับ อยากชมรูปสวยๆเพิ่มเติม ก็คลิกที่ภาพได้่เลยนะครับ อย่าเอาแต่ไหว้ เพราะคลิกที่ภาพ จะพบกับภาพสวยๆอีกมากมายนะครับ
เขียนเมื่อ 
  • คิดว่าเป็นคุณแม่คุณบอนเสียอีก 
  • ยังไม่นอนหรือคะ 
  • อ่านบันทึกใหม่ครูอ้อยหรือยังคะ  เยอะแยะเชียวค่ะ
  • ขอบคุณ  สำหรับรูปภาพสวยๆ.
  • เมื่อไรมานอนเกลือกกลิ้งที่สนามสวนรถไฟล่ะคะ
  • จะมาเมื่อไรบอกก่อนนะจะไปเคลียร์ขี้หมาให้ก่อน อิอิ
เขียนเมื่อ 
ครูอ้อยไม่ได้เห็นภาพสวยๆของคุณบอนนานแล้วค่ะ
เขียนเมื่อ 

wow! so romantic มากๆ เลยค่ะครูพี่อ้อย

เห็นบ้านพี่ที่ต่างจังหวัดแล้ว ไม่ยักกะเชื่อว่า บ้านที่กรุงเทพฯ ก็ยังได้บรรยากาศขนาดนี้

วันไหนปูเข้ากทม. จะไปนั่งเล่นนอนเล่นแถวนั้นบ้างดีก่า ...  คงเขียนกลอนได้เยอะเลย...

ขอบคุณค่ะ

เขียนเมื่อ 

เข้าใจผิดแล้วมั้ง...เดี๋ยวก่อนน้อง...poo

  • ในภาพนั้นเป็นสานสาธารณะ  ชื่อ...สวนรถไฟค่ะ
  • ไม่ใช่บ้านของครูอ้อย..บ้านแฟลตของครูอ้อย  แคบและเล็กค่ะ  เดินชนกันไปชนกันมาค่ะ

อิอิ..แต่มาแล้วจะพาไปนอนเล่นก็ได้ค่ะ