ตื่นเช้า...

ฟังเพลงที่ชอบฟัง...แต่รู้สึกมันเจ็บและปวดร้าวเหลือเกิน

อ่านบทกวีบทเก่าเก่า...ช่างเหงาหงอยและโดดเดี่ยวมากกว่าทุกวัน

ดื่มกาแฟจากถ้วยเดิมเช่นทุกวัน...แต่มันกลับไม่หอมกรุ่นอุ่นละมุนและจืดชืด

.....

…..

 

 

#คุณตาทวดจะเผาวันนี้...So Down...

#กองบอกอ...ที่เราแก้ไขงานกันหลายรอบ...กลับลำและจู่ๆ บอกว่า...Cancel งานเรา...ผมทุ่มเทกับงานชิ้นนี้....รู้สึกอกหักจัง

พลอยทำให้...ผมโกหกและผัดวันประกันพรุ่งที่จะส่งงานให้ครู...ที่เคารพทั้งสองท่าน

#คนไข้ผมที่ไปเยี่ยมประจำ....เสียชีวิตไล่เลี่ยกันทั้งสองคน

#ภรรยาของผม...ผอมลงมากๆ...จนมีใครๆ มากมายทัก...ตรวจเลือด....พบค่าตับผิดปกติ...พบก้อนที่ตรงนั้น...แพทย์ส่งต่อไปโรงพยาบาลใหญ่...

ประดาประดัง....

....

....

 

ผมเตรียมตัวไว้กับเรื่องราว...เหตุการณ์...ที่เป็นสัจธรรมเสมอๆ...

เกิด...แก่...เจ็บ...ตาย...

เป็นเรื่องธรรมดา...แต่ไม่นึกว่า....จะมาเร็วจนตั้งตัวไม่ทัน....

และที่สำคัญผมไม่พร้อม...กับเหตุการณ์และคนที่พิเศษของผม...

....

....

 

 

“โยมพ่อ...ผมอยู่นี้ครับ”

“กินข้าวหรือยัง....แม่หายเหนื่อยยังครับ...”

 

....

....

 

แค่คำพูดสั้นๆ...

ของเณรน้อย...

ทำให้ผมหายเหนื่อย...

ยอมรับกับสิ่งที่เกิดขึ้น...

เรียนรู้และเข้าใจกับสิ่งเหล่านั้น...

ผมเลือกที่จะเดินหน้าต่อไป...

และมีรอยยิ้มกับมัน....