เหล่ามวลหมู่วิหค ต่างพากันโบยบินกลับรัง แสงสีส้มกำลังจะลับขอบฟ้าในอีกไม่กี่อึดใจ
หนูน้อยนั่งมองขอบฟ้า ข้างๆชายคนหนึ่ง
"พรุ่งนี้แล้วสินะ" เขาคิดในใจ
"พรุ่งนี้พ่อจะไปอยู่ที่อื่นสักเดือนสองเดือนนะลูก" แว่วเสียงแผ่วเบา
"พ่อจะไปไหน?" หนูน้อยมองหน้าพ่อตัวเอง
"ทำหน้าที่ปกป้องประเทศชาติน่ะลูก"
"ทำไมต้องไปด้วย? คนอื่นๆ เขาไม่เห็นไปกันเลย"
"เป็นหน้าที่น่ะลูก พ่อเป็นทหาร มีหน้าที่ปกป้องชาติ ปกป้องแผ่นดิน
ยิ่งตอนนี้ชายแดนประเทศของเรา มีโจรพยายามแบ่งแยกพื้นดินของประเทศเรา
พ่อจึงต้องไปปกป้องแผ่นดิน"
"หนูไม่อยากให้พ่อไป หนูอยากอยู่กับพ่อ" เด็กน้อยอ้อนวอน แววตาเบ่งบานด้วยความหวัง
"ให้ทหารคนอื่นไปแทนเถอะนะจ๊ะพ่อ เราจะได้ไปเที่ยวกัน"
"ไม่ได้จ่ะลูก มันเป็นหน้าที่ของพ่อ ถ้าไม่ไป โจรก็จะแย่งดินแดนของเราไป และคนแถวนั้นก็จะเดือดร้อนด้วยนะลูก"
"ก็ช่างเขาป่ะไร อยากไปอยู่แถวนั้นเอง หนูจะไปเที่ยวกับพ่อ"
"พูดอย่างนั้นไม่ได้นะลูก" พ่อมองหนูน้อย
"ชาติของเราสำคัญที่สุดนะลูก เราเกิดที่มาประเทศนี้ เติบโตที่ประเทศนี้ เราก็ต้องตอบแทนบุญคุณใช่มั้ยลูก?"
"ตอนนี้ที่นั่นมีเรื่องวุ่นวายมาก ประชาชนถูกโจรฆ่าทุกวัน 
พ่อจึงต้องไปปราบโจรและปกป้องดินแดน เพื่อเป็นการตอบแทนบุญคุณของแผ่นดินนะลูก"
หนูน้อยมองพ่อด้วยสายตาละห้อย
"ในเมื่อเขาอยากได้ดินแดนของเรานัก ทำไมเราไม่ขายไปเลยล่ะ"
"ชาติของเรามีราคาเท่าไหร่จ๊ะพ่อ แพงไหม? เราก็ขายเอาสตางค์มาใช้กันดีกว่านะพ่อ"
"แล้วเราก็ไปเที่ยวกันไงจ๊ะ"
นายทหารหนุ่มหันกลับมามองลูกน้อย ด้วยสายตาที่เคร่งขรึม
ไม่มีเสียงตอบใดๆ จากพ่อ 
 
ตะวันลับฟ้าไปนานแล้ว เสียงนกที่ร้องเจื้อยแจ้ว ต่างสงบเงียบ เสียงจิ้งหรีดกรีดร้องกันระงม
เขายังคงนั่งนิ่งอยู่อย่างนั้น คนเดียว โดยปราศจากลูกน้อยเคียงข้าง