......

......ขอทวยเทพประทานพรอันอ่อนหวาน    ให้สราญสุขสันติ์สโมสร

ให้โชคดีก้าวหน้าสถาพร    ขอวิงวอนพระคุ้มให้คลาดภัย.......กราบมายับท่านกัลยาณธรรมและรัตนมิตรทุกท่านของอีตาลุงเหมย....ก็ห่างเหินไปเสียนานเพราะต้องไปช่วยงานอยู่หลายวัด..(จะทำไงได้เนาะหลวงพี่ท่านขอร้องให้ไปช่วยงาน จะขัดใจหลวงพี่ทานได้ไง) เสร็จงานก็เตรียมงานสวดมนต์ข้ามปีอีก.....เอาดละวันนี้เรามาว่ากันต่อถึงวิธีใช้หนี้พ่อแม่...จากคราวก่อนจำกได้ว่าเรายังเป็นเด็กอยู่...ตอนนี้ขอตัดภาพมาเป็นวัยหนุ่มสาวต่อนะ....หลวงปู่จรัญท่านได้เมตตาเล่าว่า.....เมื่อเราแยกครอบครัวไปมีครอบครัวใหม่ อย่าลืมให้หมั่นไปเยี่ยมเยียนพ่อแม่บ้าง ถึงวันว่างเมื่อไรต้องไปหาพ่อแม่ ถึงวันเกิดของลูกหลาน อย่าลืมเอาข้าวของไปให้พ่อแม่รับประทาน อย่าดื่มเหล้า เข้าโฮเต็ล ของดีของพ่อแม่ ปู่ย่า ตรายาย อย่าทำลาย โยมมีกรรมฐาน มีทรัพย์ มีชื่อเสียง ความรัก บูชาทรัพย์ บูชาชื่อเสียง  ความรักพ่อแม่ได้เงินจะไหลนอง ทองจะไหลมา พ่อแม่ให้อะไรอย่าทำลาย....ถ้าต้องการความเจริญก้าวหน้าหลวงปู่จรัญเมตตาบอกให้อีตาลุงอีกว่า...คนเรามี ๒ ก้าว จะก้าวขึ้นหรือก้าวลง ก้าวลงมันง่ายดี ก้าวขึ้นมันต้องยาก ของชั่วมันง่ายหลั่งไหลไปตามที่ต่ำ สอนลูกหลานต้องการบรรจุงานไม่ต้องวิ่งเต้น ดูลูกเสียก่อน กุศลเพียงพอหรือเปล่า ต้องเพิ่มกุศล บางรายทั้งสอบ ทั้งสมัคร หลายแห่งไม่เคยเรียกเลย อาตมาให้นั่งกรรมฐาน พอ ๗ วัน ผ่านไป พวกมาตามให้เข้าไปทำงาน....การสอนลูกต้องสอนตั้งแต่อยู่ในท้อง...โดยพ่อแม่ต้องสวดมนต์เป็นประจำ พ่อแม่ต้องบังคับให้ลูกสวดมนต์ แต่พ่อแม่ต้องสวดมนต์ให้เป็นตัวอย่าง แล้วเขาจะสวดเอง....หลวงปู่ยังเมตตาจริญพรให้อีตาลุงต่ออีกว่า..พ่แม่เลี้ยงลูกเปรียบเสมือนปลูกต้นไม้ ปลูกอย่างมีระเบียบ ต้นไม้ก็จะขึ้นเป็นระเบียบสวยงาม ถ้าปลูกอย่างไม่มีระเบียบนึกจะปลูกตรงไหนก็ปลูก เกะกะ หาความสวยงามไม่ได้ จะไปโทษต้นไม้หรือคนปลูก...โบราณท่านว่าไว้...รักลูกคิดปลูกฝังให้ลูกใฝ่ศึกษา ให้ลูกได้ดีมีปัญญา มีวิชาให้ลูกเป็นคนดี ต้นไม้ต้องปลูกตั้งแต่เล็ก ๆ  โตแล้วแย่มากปลูกไม่ขึ้น ปลูกถี่มันขึ้นถี่ ปลูกห่างมันขึ้นห่าง...สาธุหลวงปู่พูดแล้วมองเห็นภาพพจน์เลยนะ ท่านยังเจริญพรให้อีตาลุงต่อไปอีกว่า....พอแม่สมัยใหมไมมีเวลาใกล้ชิดลูก เวลาส่วนใหญ่หมดไปกับธุรกิจทรัพย์สินเงินทอง หาวัตถุสิ่งของมาสนองความต้องการของลูก ๆ ทั้ง ๆ ที่ลูกยังอยู่ในวัยเรียน แล้วลูกไม่ดีขึ้น มาในภายหลังอย่าด่าลูกเพราะพ่อแม่เป็นคนก่อสร้างปลูกนิสัยลูก พ่อแม่ไม่ให้ความอบอุ่นแก่ลูก ไม่ให้การแนะนำที่ดีแก่ลูก.....โบราณว่า...มีลูกหลานจะต้องแต่งใจลูก แต่งตัวลูก และแต่งงานลูก  แต่งใจลูก ก็คือ พาลูกหลานไปวัด ให้มีความสัมพันธ์กับวัด เห็นพระสงฆ์สอนลูกยกมือไหว้พระ อยู่บ้านก็สอนลูกหลานสวดมนต์ไหว้พระ ให้มีค่านิยมพื้นฐาน...หลวงปู่พูดถูกไหมครับท่าน...ตอนลูกหลานยังเล็ก อย่าห่างลูกหลาน อย่าทิ้งลูกหลาน ต้องดูแลลูกหลานให้ดี ลูกเราอยากได้ดีมีปัญญาทุกคน แต่เขาไม่ทราบ เขาไม่เข้าใจ ทำไมไม่บอกเขา หลวงพ่อเจริญพรว่า.....อาตมาไม่เคยโทษเด็ก เด็กเกิดมาอยากเป็นพระเอก นางเอก อยากรวย อยากสวย อยากดี  อยากมีปัญหา แต่เขาไม่รู้ เขาไม่ทราบ เขาไม่เข้าใจ....ห่วงผูกคอ  คือ จะกินอะไรก็ห่วงลูก พ่อแม่ถึงจะหิวอย่างไร หากว่าลูกหลานอยากรับประทาน ก็ต้องให้ลูกก่อน ไม่เชนนั้นแล้วมันจะติดอยู่ที่คอ ห่วงผูกแขน  คือ สามีภรรยา ห่วงผูกขา คือทรัพย์สมบัติ...ถ้าท่านเป็นสามีภรรยาทะเลาะกัน ลูกจะหาความสุขไม่ได้เลย พ่อแม่รักกันดี ปรึกษาหารือกันดี ลูกจะดีใจ มีความสุข.....พ่อแม่ต้องสร้างความดีไว้ให้กับลูก  ทำถูกไว้ให้กับหลาน รักให้ถูกวิธี ทำความดีไว้ให้ลูกดู เดี๋ยวนี้พ่อแม่ต่างทำความชั่วให้ลูกดู กินเหล้าให้ลูกเห็น เล่นกากรพนันให้ลูกกเห็าสน ทะเลาะกันให้ลูกได้ยิน ท่านเจริญพรฝากอีตาลุงมา ขอฝากคุณพ่อ คุณแม่....ถ้าเกิดจำเป็นจะทะเลาะกัน อย่าให้ลูกได้ยิน เด็กจะร้องไห้ น้ำตาไหล 

หากเราจะร้องไห้โปรดกรุณาไปร้องไห้ในห้องสุขา อย่าร้องไห้ให้ลูกหลานได้ยินได้เห็น หน้าที่ของคน คือรับผิดชอบหน้าที่กากรงาน คนเราจะอยู่ได้ด้วยหน้าที่และการงาน พ่อแม่รับผิดชอบ คือรักลูก คิดปลูกฝัง ให้ลูกตั้งตนฝึกรักการศึกษา ให้ลูกได้ดีมีปัญญา มีวิชาตั้งตนเป็นคนดี บุตรธิดาก็ต้องรับผิดชอบ ด้วยการศึกษาเล่าเรียน ว่านอนสอนง่าย ... พ่อแม่ช่วยลูกได้ ลูกช่วยพ่อแม่ได้ด้วยกรรมฐาน.....

 

เอาละนะท่านกัลยาณธรรมและรัตนมิตรทุกท่าน....วันนี้ก็ต้องขอนำบันทึกจากการที่ได้พูดคุยกับหลวงปู่จรัญไว้เท่านี้ก่อน แล้วค่อยเรียบเรียงบันทึกมาน้องกราบท่านใหม่ในคราวต่อไปให้เป็นเรื่องที่น่าอ่าน อ่านแล้วได้ความคิด นำความคิดไปพัฒนาจิตของเรา.....สาธุนะครับ..จากใจของคนเฒ่า......อีตาลุงเหมย....ครับ