ลูกผ่านชีวิตมาเลยล่วง..เติบใหญ่

คิดได้ในหลายๆเรื่อง

โดยไม่มีผู้ชี้นำ

 

พ่อย้อนอดีตกลับไป

วันวาน..ที่พ่อเฝ้าฟูมฟักลูก ด้วยสองมือของพ่อ

 

มันทำให้พ่อหายเหนื่อย

ถึงแม้นว่า..ลูกจะไม่ได้ดีที่สุดในแบบฉบับที่พ่อคิด

 

แต่พ่อก็อดภูมิใจในตัวลูกไม่ได้ว่า...

ลูกไม่ทำตัวให้สังคมรังเกียจ

ลูกเป็นเด็กซื่อสัตย์

ูลูกไม่ติดยา

..

แม้กระทั่ง..เรื่องราวใกล้ตัวที่จะส่งผลต่อลูก ในอนาคตของลูกเอง

..

หัวใจประชาธิปไตย

..

ที่ลูกกล้าแสดง

นี่อาจเป็นหนึ่งเหตุผล..ที่พ่อรับรู้ได้ว่า

"เมื่อลูกกางปีกบิน ออกจากอกพ่อ หยดน้ำตาของพ่อที่่ร่ำไห้ ยามหัวใจเปลี่ยวเหงา เมื่อคิดถึงลูก"

มันกลับเกิดเป็นความปิติใจ ทดแทนความเปลี่ยวเหงานั้น

 

เพราะพ่อรับรู้ได้ว่า..ลูกจะเติบโตขึ้นมาได้อย่างมีคุณค่า

แค่นี้..ชีวิตพ่อก็ภูมิใจเป็นที่สุดแล้ว

วิชาชีวิตของพ่อ จิตวิญญานของพ่อจะคอยเดินตามลูกไป

 

ความสุขเล็กๆในหัวใจของพ่อ ที่พ่อวาดฝันไว้ มันไม่ยากเลยใช่มั้ยลูก